Κάθομαι από το πρωί κάτω από το δέντρο και ακούω το τραγούδι των τζιτζικιών .
Παράλληλα ακούω στο ράδιο στο πρώτο πρόγραμμα κάθε μισή και μια ώρα τις ειδήσεις Σκάνδαλα,δολοφονίες,εισαγγελείς κατηγορίες,φτώχεια, ακρίβεια….το κλείνω και γράφω.
Όταν η νέα γενιά παύει να πιστεύει
Ζούμε σε μια εποχή όπου η δυσπιστία έχει φωλιάσει βαθιά στις ψυχές των νέων. Τα καθημερινά σκάνδαλα, οι αποκαλύψεις για πολιτικούς, τοπικούς άρχοντες, φορείς και οργανισμούς, συνθέτουν μια πραγματικότητα σκοτεινή και απογοητευτική.
Όταν η αλήθεια μοιάζει σπάνια και τα πάντα φαντάζουν προσχεδιασμένα για οικονομικό όφελος, τι περιμένουμε από τη νέα γενιά; Να πιστέψει σε αξίες; Να εμπιστευθεί θεσμούς; Να συμμετάσχει;
Οι νέοι σήμερα έχουν μάθει να ρωτούν πρώτα:
«Πόσα πήραν;»
«Τι κρύβεται πίσω από αυτό;»
«Γιατί να ασχοληθώ;»
Αυτή η στάση δεν είναι αδιαφορία — είναι άμυνα. Είναι το αποτέλεσμα μιας κοινωνίας που δεν κατάφερε να τους εμπνεύσει. Κι αυτή είναι η μεγαλύτερη ζημιά: όχι μόνο η φθορά των θεσμών, αλλά η απώλεια της ελπίδας.
Μπροστά σε αυτό το σκοτεινό τοπίο, η τέχνη και ιδιαίτερα η μουσική, παραμένει ίσως η τελευταία ελπίδα. Εκεί όπου δεν υπάρχει χρήμα, αλλά μόχθος. Εκεί όπου δεν υπάρχει ιδιοτέλεια, αλλά συλλογικότητα.
Κάθε φορά που ένα παιδί σηκώνει ένα βιολί, που ένας έφηβος συμμετέχει σε μια χορωδία, που μια νεανική ορχήστρα συντονίζεται σαν ένα σώμα, κάτι σπάει μέσα σε αυτή τη σιωπή της καχυποψίας.
Η ευθύνη όλων μας ,γονέων, εκπαιδευτικών, πολιτείας, τοπικής αυτοδιοίκησης δεν είναι απλώς να στηρίξουμε την τέχνη, αλλά να δώσουμε χώρο στην εμπιστοσύνη. Να πούμε στους νέους, με πράξεις και όχι με λόγια, ότι υπάρχουν ακόμη πράγματα που γίνονται χωρίς υστεροβουλία.
Αν χάσουμε αυτή τη μάχη, θα έχουμε χάσει κάτι πιο βαθύ κι από τον πολιτισμό: το μέλλον μας.
Τα τζιτζίκια ανεβάζουν την ένταση σαν να θέλουν να τραβήξουν την προσοχή μου στα ωραία του καλοκαιριού.
Μαρία Χρισταρά
