Η ανοιχτή σιαγόνα της φάλαινας, λειτουργεί ως είσοδος στο χώρο του παιχνιδιού.
Ο Πινόκιο έρχεται σε αυτό τον κόσμο χάριν στην ανάγκη του Τσεπέτο,
του δημιουργού του, του πατέρα του.
Είναι μία κούκλα που το σκάει διαρκώς.
Κάποια στιγμή, στην εξέλιξη του παραμυθιού, τον καταπίνει μια φάλαινα.
Συμβολικά θα μπορούσε κανείς να πει ότι αυτό είναι μία μεταφορά
του να παραδοθεί κανείς στα βάθη του εαυτού του
ώστε να αναδυθούν οι πιθανότητες μεταμόρφωσης του
σε έναν νέο τρόπο ύπαρξης.
Μία επανασύνδεση με τον πραγματικό εαυτό.
Μέσα στην κοιλιά της φάλαινας συναντά όλα όσα είχε “καταπιεί αμάσητα”.
Και όμως μέσα σε αυτή την δύσκολη συνθήκη συμβαίνει κάτι καινούριο.
Ο Πινόκιο υποστηρίζει τον εαυτό του μέσα σε αυτή την εμπειρία.
Μπορεί να υπάρχει ακόμη η ανησυχία και ο φόβος,
όμως πλέον έχει βρει έναν σκοπό, μία εστίαση.
Αρχίζει να διερωτάται τι θα κάνει,
και έτσι εμφανίζεται η επίγνωση των επιλογών του.
Εκεί είναι που συναντά ξανά και τον πατέρα του,
όπως ακριβώς τον έχει εσωτερικεύσει,
ο οποίος κάθεται σε ένα τραπέζι και γράφει.
Συναντιούνται με έναν νέο τρόπο, συνεργάζονται.
Ακόμη και ο Τσεπέτο είναι πια διαφορετικός,
στηρίζεται πια στον Πινόκιο,
δεν του λέει τι να κάνει ή τι να μην κάνει,
δεν του λέει ότι είναι κακό παιδί.
Τότε ο Πινόκιο δεν είναι πια κούκλα, αρχίζει και δρα.
Λέει στον Τσεπέτο “μην ανησυχείς μπαμπά,
θα βρούμε έναν τρόπο να φύγουμε από εδώ”.
Και τότε ο Πινόκιο του λέει “ακολούθησε με,
θα μας βγάλω από εδώ”.
Στην διαδρομή έχει μάθει πολλά.
Δεν είναι πια ο Πινόκιο, που το σκάει από τον πατέρα του
αναζητώντας την φροντίδα του.
Ο Τσεπέτο τον εμπιστεύεται.
Κρατιούνται χέρι – χέρι και φτάνουν μέχρι το στόμα της φάλαινας.
