Nα ξεκινήσουμε κάπως διαφορετικά από τα τετριμμένα: Ένα μεγάλο «μπράβο» σε Παναιτωλικό, Ξάνθη, Λάρισα και Ηρακλή. Ένα τεράστιο «μπράβο» με… πολλαπλές διαστάσεις.
«Μπράβο» γιατί ομόρφυναν το… Σαββατοκύριακοδεύτερό μας. Με τη βοήθειά τους, απολαύσαμε ένα τρέιλερ του ελληνικού πρωταθλήματος όπως θα θέλαμε να είναι. Με τους μικρομεσαίους να μας στέλνουν όλους στον κουβά, να «κλείνουν τα σπίτια» των τεσσάρων διεκδικητών του τίτλου και να αποδεικνύουν ότι η γοητεία του ποδοσφαίρου δεν είναι άλλη από το απρόσμενο, το απρόβλεπτο.
«Μπράβο» και στους τέσσερις γιατί σε ένα ποδόσφαιρο που όλοι μας (και δεν εξαιρώ ούτε τον εαυτό μου) προσπαθούμε να τοποθετήσουμε κάθε ΠΑΕ και παράγοντα σε ένα από τα δύο άρματα των βουβαλιών που μάχονται για να πάρουν στα χέρια τους τα ηνία του ελληνικού ποδοσφαίρου, είδαμε ομάδες να εκτροχιάζουν τα άρματα στα οποία, θεωρητικά (και πρακτικά), έχουν προσδεθεί στο χώρο του παρασκηνίου.
Ο Ολυμπιακός στο πρώτο τρίτο της σεζόν δεν μπορεί να είναι ούτε καλός, ούτε αξιόπιστος
Πάμε, όμως, και στα των τεσσάρων μεγάλων, των τεσσάρων διεκδικητών του τίτλου που καλούνται να αφήσουν πίσω τη ζαλάδα που τους προκάλεσαν τα ηχηρά χαστούκια που προσγειώθηκαν με δύναμη στα μάγουλά τους…
Δεν χρειαζόταν να έρθει το στραπάτσο του Ολυμπιακού στη Λάρισα για να αντιληφθούμε ότι η φετινή χρονιά δεν θα έχει καμία απολύτως σχέση για τους «ερυθρόλευκους» με τις πρόσφατες σεζόν.
Ο Ολυμπιακός δεν είναι και δεν πρόκειται να αποκτήσει καλή ομάδα στο ξεκίνημα της σεζόν! Τελεία και παύλα. Όποιος διαθέτει στοιχειώδεις γνώσεις γύρω από το ποδόσφαιρο, αντιλαμβάνεται ακριβώς τι εννοώ. Ομάδα που ξεκίνησε να χτίζεται εν μέσω επίσημων υποχρεώσεων, είναι αδύνατο να εμφανίσει αξιόπιστο αγωνιστικό πρόσωπο, τουλάχιστον στο πρώτο τρίτο της χρονιάς.
Με τις καλοκαικρινές του επιλογές, ο Ολυμπιακός αύξησε κατά πολύ τις πιθανότητες… εκθρονισμού του. Το ζητούμενο είναι αν θα εκμεταλλευτούν το δώρο του ΠΑΟΚ, Παναθηναϊκός και ΑΕΚ.
Θα έχει τα πάνω της, τα κάτω της, τα καλά αποτελέσματα, τα στραβά αποτελέσματα, δεν υπάρχει όμως καμία απολύτως περίπτωση να διαθέτει σταθερότητα και αξιοπιστία, τουλάχιστον προς τα πάνω (γιατί για μία ομάδα που σχεδιάστηκε τόσο λανθασμένα όπως ο φετινός Ολυμπιακός το… προς τα κάτω, μπορεί και να μην έχει πάτο).
Ο Ολυμπιακός, λοιπόν, με τις καλοκαιρινές του επιλογές προσέφερε ουσιαστικά στο πιάτο των εγχώριων αντιπάλων του τη δυνατότητα να θεωρούνται ισότιμοι διεκδικητές του τίτλου. Δεν θα πω τη φράση «προσέφερε το πρωτάθλημα στο πιάτο των αντιπάλων του», γιατί είναι εξαιρετικά βαριά, σίγουρα όμως αύξησε κατά πολύ τις πιθανότητες… εκθρονισμού του.
Το μέγα ερωτηματικό που προκύπτει μετά από τα παιχνίδια της τρίτης (τυπικά πέμπτης) αγωνιστικής του πρωταθλήματος είναι ένα: Ο Ολυμπιακός με τα λάθη του δίνει τη δυνατότητα στους αντιπάλους του να πάρουν το πρωτάθλημα. Οι αντίπαλοί του… μπορούν να το πάρουν;
Το συγκεκριμένο ερώτημα, μάλιστα, αποκτά ακόμη μεγαλύτερη αξία, αν η διαιτησία συνεχίσει να έχει καθ’ όλη τη διάρκεια του πρωταθλήματος την εικόνα των πρώτων αγωνιστικών. Γιατί όποιος δεν βλέπει ότι, αν μη τι άλλο, καταβάλλεται μεγάλη προσπάθεια να διορθωθούν τα κακώς κείμενα του παρελθόντος και να τηρηθεί το 50-50, απλά δεν θέλει να το δει. Μην ανοίξουμε, όμως, αυτή την κουβέντα. Για όλους τους διαιτητολάγνους θα σας αφιερώσω μια ειδική παράγραφο στο τέλος του κειμένου…
Η ΑΕΚ είχε την ευκαιρία να ρίξει αλάτι στις ανοιχτές πληγές του Ολυμπιακού και να μεταφέρει απίστευτη πίεση στο «ερυθρόλευκο» στρατόπεδο πριν το μεταξύ τους ντέρμπι. Και αντί να το κάνει στο πρώτο ψυχολογικό τεστ της χρονιάς… λιγοψύχησε!
Κατά πολλούς η ΑΕΚ θεωρείται – λόγω της έλλειψης ευρωπαϊκών υποχρεώσεων, αλλά και λιγότερης κόπωσης – η πιο επικίνδυνη διεκδικήτρια του τίτλου για τον Ολυμπιακό. Και τη βλέπεις στο παιχνίδι με τον Ηρακλή να… λιγοψυχά!
Την βλέπεις να κρατάει στα χέρια της την ευκαιρία όχι μόνο να πάει στο Καραϊσκάκη με αέρα τριών βαθμών, αλλά να κατηφορίσει στο Φάληρο και να «τελειώσει» πρόωρα τους «ερυθρόλευκους» (αντιλαμβάνεστε τι έχει να γίνει στον Πειραιά έτσι και μετά την ήττα από τη Λάρισα, ακολουθήσει και «διπλό» της ΑΕΚ την επόμενη αγωνιστική) και όχι μόνο δεν καταφέρνει να αυξήσει την πίεση στους πρωταθλητές, αλλά αφήνει με περίσσεια άνεση την ευκαιρία να φύγει από τα χέρια της…
Μην κοροϊδευόμαστε. Όταν θέλεις να γκρεμίσεις μια δυναστεία, πρέπει πρώτα και πάνω απ’ όλα να διαθέτεις την ψυχή να το πράξεις! Ιδιαίτερα στο ξεκίνημα της σεζόν, όπου ο Ολυμπιακός θα ψάχνει να βρει τα αγωνιστικά του πατήματα, ΠΑΟΚ, Παναθηναϊκός και ΑΕΚ θα βρουν πολλές ακόμη ευκαιρίες για να αποκτήσουν προβάδισμα στη μάχη του τίτλου και να υποχρεώσουν τους «ερυθρόλευκους» στον άγνωστο ρόλο του κυνηγού.
Μόνο που για να το κατορθώσουν θα πρέπει και οι ίδιοι να αντέξουν το βάρος του πρωτοπόρου. Το βάρος του φαβορί. Και στις πρώτες της εξετάσεις, τουλάχιστον η ΑΕΚ, έμεινε μετεξεταστέα…
Το βράδυ της Κυριακής στο Καραϊσκάκη, την περιμένει δεύτερο τεστ προόδου! Και είναι σίγουρο ότι θα υπάρξουν και άλλα αντίστοιχα διαγωνίσματα και για ΑΕΚ και για ΠΑΟΚ και για Παναθηναϊκό στη συνέχεια της φετινής εξεταστικής περιόδου!
Υ.Γ. Ο ΠΑΟΚ δεν λιγοψύχησε κόντρα στην Ξάνθη (γι’ αυτό και δεν εντάσω τη δική του γκέλα στην κατηγορία των… ψυχολογικών εξετάσεων που θα υποβληθούν οι μνηστήρες του τίτλου). Απλά πλήρωσε για άλλο ένα παιχνίδι (είχαν προηγηθεί και αυτά με τον Άγιαξ) την ακατανόητη καλοκαιρινή επιλογή του να μην προχωρήσει στην απόκτηση ενός χαρισματικού επιθετικού που θα του έδινε την επιλογή του εύκολου γκολ…
Και δύο λόγια για τη διαιτησία…
Δυο λόγια, τώρα για τη διαιτησία, όσο πιο ψύχραιμα γίνεται. Όποιος θέλει τα κρατάει, όποιος θέλει τα πετάει στα… σκουπίδια.
Λάθη έχω δει να γίνονται στις πρώτες αγωνιστικές. Πρόθεση να ευνοηθεί ή να αδικηθεί κάποια ομάδα, συγχωρέστε με, αλλά δεν έχω δει.
Και λανθασμένες υποδείξεις οφσάιντ, όπως αυτές στο Αγρίνιο θα δούμε πολλές φορές ακόμα. Και μη υποδείξεις καρτών θα δούμε. Και μη καταλογισμό πέναλτι θα δούμε. Μα αυτά τα βλέπουμε σε όλα τα πρωταθλήματα του κόσμου.
Τι δεν βλέπουμε φέτος στο ελληνικό πρωτάθλημα σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια; Πρόθεση! Πρόθεση να ευνοηθούν συγκεκριμένες ομάδες έναντι άλλων, είτε στη μάχη της κορυφής, είτε στη μάχη της ουράς.
Και να εξηγήσω τι εννοώ με τον όρο «πρόθεση». Χθες το βράδυ στο ΟΑΚΑ είδαμε έναν πρωτάρη στα γήπεδα της Superleague διατητή, τον Γιώργο Μπλάνα. Υπέπεσε σε ένα σοβαρότατο λάθος, με το μη καταλογισμό έμμεσου στην προσπάθεια του Ανέστη. Μπερδεύτηκε και νόμιζε ότι η μπάλα έφτασε σε εκείνον από αντίπαλο; Δεν ήξερε καλά τον κανονισμό; Πρόκειται σίγουρα για σημαντικό λάθος.
Όμως, ρε αδέλφια, έβλεπες ότι ο συγκεκριμένος διαιτητής προσπαθούσε να είναι όσο πιο δίκαιος γίνεται. Βγάζει νωρίς – νωρίς κίτρινη στον Κούρο (στο 4’), το ίδιο κάνει και με τον Σιμόες λίγα λεπτά αργότερα. Δεν δίνει το έμμεσο στον Ανέστη, δεν καταλογίζει τίποτα στο χέρι του Μπαρτολίνι, ή στο αστείο πέσιμο του Χριστοδουλόπουλου.
Αν ήθελε να ευνοήσει την ΑΕΚ θα το έκανε. Και μη μου πείτε ότι δεν έχουμε δει διαιτητές – καμικάζι να εφευρίσκουν πέναλτι για να ευνοήσουν μια ομάδα.
Εννοείται ότι ο Μπλάνας έκανε λάθη. Προσωπικά, όμως, έχω πάντα μάθει να κρίνω τους διαιτητές κρίνοντας την πρόθεσή τους. Μου δείχνουν ότι θέλουν να ευνοήσουν μια ομάδα με τη συνολική τους εικόνα στον αγωνιστικό χώρο; Είναι καταδικαστέοι ακόμη κι αν δεν χρειαστεί να υποπέσουν σε κάποιο διαιτητικό «έγκλημα» για να υλοποιήσουν το στόχο τους. Με πείθουν ότι σφυρίζουν αυτό που βλέπουν κι ότι τηρούν ίδια μέτρα και ίδια σταθμά στις αποφάσεις τους; Ειλικρινά μπορώ να αποδεχτώ οποιοδήποτε λάθος τους.
Μακάρι, ειλικρινά μακάρι, να συνεχίσουμε μέχρι τέλους με αυτές τις διαιτησίες. Και μακάρι κάθε Σαββατοκύριακό μας να είναι το ίδιο απρόβλεπτο με αυτό που μόλις ζήσαμε…
