Να σε κοιτάζω θάλασσα και να με ταξιδεύεις
σε χώρες που οι άνθρωποι ευτυχισμένοι ζούνε.
Να φύγω απ’ την βαρετή ρουτίνα της ζωής μας.
Να ξεκολλήσω από ‘δω που κόλλησα σαν στρείδι.
Από παιδί το ήθελα και χάρτες μελετούσα
στα νοερά ταξίδια μου ποτέ δεν ναυαγούσα.
Με πλούτη στο αμπάρι μου επέστρεφα να ζήσω
με άνεση γεράματα, μα μπάρκαρα και πάλι.
Ακόμη κι όταν ένοιωθα πως ζούσα ένα ψέμα
την θάλασσα αγνάντευα, την αύρα της να νοιώθω.
Πάν Καρτσωνάκης