Ο αποχαιρετισμός της προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ στην Κορίνθια Σοφία
Σοφία μου, στα δύσκολα τηλεφωνήματα και στα μηνύματά μας λέγαμε καμιά φορά πως ίσως αυτό που χρειαζόμασταν ήταν να βρεθούμε σε μια από τις παραλίες του Κορινθιακού και να πετάμε βότσαλα στη θάλασσα. Παρέα. Εσύ για τους λόγους σου. Εγώ για τους δικούς μου. Δεν χρειαζόταν πάντα να τους εξηγούμε. Είχες χιούμορ. Είχες τσαμπουκά — πολύ. Και μια αίσθηση δικαιοσύνης που δεν την παζάρευες. Ούτε με τους απέναντι ούτε με τους δικούς σου. Κάποια στιγμή βρεθήκαμε σε διαφορετικά πολιτικά σπίτια. Εσύ όμως παρέμεινες η Σοφία που ήξερα. Και τα τηλέφωνα και τα μηνύματα συνέχισαν, με την ίδια ευθύτητα, την ίδια άνεση να πούμε και το δύσκολο και το αστείο. Άλλωστε, ακόμη και τον καρκίνο αρνήθηκες να τον αφήσεις να γίνει μόνο δική σου υπόθεση. Όσα περνούσες — τις θεραπείες, την ταλαιπωρία, όλη αυτή την καθημερινή αναμέτρηση — κατάφερνες να τα μετατρέπεις σε ερώτημα για όλους μας. Για το δημόσιο σύστημα υγείας. Για το πώς αντιμετωπίζεται ο ασθενής. Για τις γυναίκες που δίνουν την ίδια μάχη χωρίς τα μέσα, τις γνωριμίες, τη βοήθεια που θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητη. Έκανες ακόμη και την αρρώστια σου πολιτική. Όχι σύνθημα. Πολιτική. Και το έκανες χωρίς να ζητήσεις ποτέ να σε κοιτάξουμε με οίκτο. Αυτό ίσως είναι από τα πράγματα που θα θυμάμαι περισσότερο από σένα: πέρασες πολλά και δεν επέτρεψες σε τίποτε από αυτά να σου πάρει την αξιοπρέπεια. Και βέβαια υπήρχε ο γιος σου. Εκείνος ήταν ο μεγάλος λόγος για να κρατιέσαι τόσα χρόνια στη ζωή. Ήθελες να τον μεγαλώσεις. Και τα κατάφερες, Σοφία. Μεγάλωσε. Μόνο εκείνος ξέρει σήμερα τι σημαίνει αυτή η εκπλήρωση της υπόσχεσής σου. Γιατί μαζί της ήρθε και η πιο βίαιη είσοδος στην ωριμότητα: να πρέπει να συνεχίσει χωρίς εσένα. Δεν έχει ανάγκη σήμερα να του πούμε εμείς πόσο σπουδαία μάνα είχε. Το ξέρει. Το έζησε. Και ίσως αυτό να είναι τελικά το πιο δικό σας πράγμα, που δεν μας ανήκει να το εξηγήσουμε περισσότερο. Σήμερα σκέφτομαι εκείνα τα βότσαλα. Και σκέφτομαι και τη φράση που είχες διαλέξει να έχεις μπροστά-μπροστά: «Κακό σκυλί ψόφο δεν έχει…» Τόσο Sofia Balta. Τα βότσαλα θα τα πετάξω. Και κάτι από σένα θα μείνει μαζί μου σαν υπόσχεση: να συνεχίσω να παλεύω για τις γυναίκες, όπως εσύ, Σοφία. Για έναν κόσμο που δεν θα απαιτεί από καμία γυναίκα να γίνεται υπεράνθρωπη για να κατακτήσει όσα δικαιούται.
