Γιώτα Μπάγκα: Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ έκλεινε το μάτι στους τρομοκράτες

0

image

Κάθε έγκλημα τιμωρείται με την αντίστοιχη ποινή και κυρώσεις από το νόμο που αντικατοπτρίζουν το μέγεθος της αποδοκιμασίας και μομφής της έννομης τάξης και της κοινωνίας απέναντι στην πράξη του εγκληματία. Στο 137α πκ ο νομοθέτης περιγράφει το έγκλημα της τρομοκρατικής πράξης το οποίο μεταξύ άλλων περιλαμβάνει ανθρωποκτονία με πρόθεση, θανατηφόρο βλάβη, αρπαγή ανηλίκων εμπρησμό κι έκρηξη. Αυτές είναι κάποιες απ τις πράξεις για τις οποίες καταδικάζεται κανείς ως τρομοκράτης κ εύλογα μάλιστα απολαμβάνει την υστάτη μομφή ως πλέον επικίνδυνος εγκληματίας αφού οι πράξεις αυτές εκδηλώνουν την μεγαλύτερη προσβολή και την πλήρη αδιαφορία προς την ανθρώπινη αξία. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που η Κυβέρνηση θέλει να προστατεύσει. Ίσως λοιπόν να είναι μεν δίκαιο να κάνουμε λόγο για τα δικαιώματα κράτησης των καταδικασθέντων τρομοκρατών αλλά στο μυαλό του μέσου Έλληνα φαίνεται οξύμωρο. Γιατί, λοιπόν, χρησιμοποιείται το α2 του Σ, που αξιώνει σεβασμό της Πολιτείας στην ανθρώπινη αξία και  τα ατομικά δικαιώματα, μονομερώς ως προς τα δικαιώματα μόνο των χαρακτηρισθέντων ως επικινδύνων εγκληματιών και δε λαμβάνονται ομοίως υπόψη τα δικαιώματα των πολιτών και της κοινωνίας για ασφάλεια;                                                                                                                 Με άλλα λόγια η Κυβέρνηση μπροστά στη σύγκρουση των δικαιωμάτων των πολιτών απ τη μια και των καταδικασθέντων εγκληματιών απ την άλλη, σε μια τέτοια περίοδο αύξησης της εγκληματικότητας κ ταυτόχρονα της ανασφάλειας του κοινωνού παρουσιάζει ως προτεραιότητα της την προστασία των δικαιωμάτων των εγκληματιών και όχι την προστασία των δικαιωμάτων των νομοταγών πολιτών! Και δεν τίθεται μόνο ζήτημα τις ασφάλειας των πολιτών αλλά ακόμα και των σωφρονιστικών υπαλλήλων αλλά και των ίδιων των συγκρατουμένων όπως έγινε άλλωστε με την τελευταία απόδραση του Ξηρού η οποία συνοδευόταν με βαρύ οπλισμό και έθεσε σε κίνδυνο όχι μόνο τους συμμετέχοντες αλλά κ οποιονδήποτε παρόντα. Αντίστοιχα λοιπόν δεν θα πρέπει να υποστηρίξουμε και τα δικαιώματα των λοιπών κρατουμένων όπως καταδικασθέντων για μικροκλοπές, που η Κυβέρνηση θέλει να συστεγάσει με τους καταδικασθέντες τρομοκράτες; Και αφού οι “μεικτού” τύπου φυλακές απέτυχαν στο ρόλο τους να περιορίσουν έναν απ τους μεγαλύτερους τρομοκράτες που έχει γνωρίσει η ελληνική κοινωνία το Κράτος οφείλει απέναντι στο λαό να λάβει αυστηρότερα και σκληρότερα μέτρα κι όχι να κυνηγάει πεταλούδες την ώρα που ο Έλληνας κοιμάται με λοστούς και μαχαίρια κάτω απ το κρεβάτι του. Άλλωστε η διάκριση των σωφρονιστικών ιδρυμάτων και η δημιουργία ειδικών φυλακών ασφαλείας δεν είναι ελληνική πρωτοπορία, ούτε αυθαίρετος πειραματισμός αλλά πρακτική που εφαρμόζεται χρόνια τώρα σε άλλες έννομες τάξεις Ευρωπαϊκών κρατών. Όμως η κατεύθυνση της Κυβερνήσεως για ακόμη μια φορά δείχνει την αποστροφή της για οτιδήποτε “ευρωπαϊκό”. Επίσης έγινε λόγος απ τους υποστηρικτές της κατάργησης των νέων διατάξεων και των φυλακών τύπου Γ όπως αυτή της Δομοκού, για απάνθρωπη κ εξευτελιστική μεταχείριση κρατουμένων και παρομοιάστηκε δε με Γκουαντάναμο μέσα σ ένα συνονθύλευμα λαϊκίστικου παροξυσμού. Πως αλλιώς άλλωστε είναι δυνατό να εξισώνεται τα σωματικά βασανιστήρια, τον ψυχολογικό εκφοβισμό, το βιασμό, την ελλιπή διατροφή και τις ανύπαρκτες συνθήκες υγιεινής (γιατί τέτοιου είδους πράξεις έχουν αναγνωριστεί απ τα διεθνή δικαστήρια ως εξευτελιστική μεταχείριση κ βασανισμός, αυτό εστί Γκουαντάναμο)με την απαγόρευση άδειας και τον περιορισμό του αριθμού των επικοινωνιών του ιδιαζόντως επικίνδυνου για τη δημόσια ασφάλεια εγκληματία ;!!! Εν πάσει περιπτώσει με τις πρακτικές αυτές η Κυβέρνηση καταφέρνει να μεγεθύνει την ανασφάλεια των κοινωνών και να συσπειρώσει τους υποστηρικτές των τρομοκρατικών σέχτων και τρανό παράδειγμα η τρέχουσα παράνομη κατάληψη από Αναρχικούς του κτιρίου της σχολής ΝΟΠΕ με αιτήματα τους την κατάργηση των φυλακών τύπου Γ, του 187 κ 187α ΠΚ για την εγκληματική και τρομοκρατική οργάνωση και την απελευθέρωση του Ξηρού!

Απάντηση