Επιστολή του αναγνώστη Βασιλείου Κων/ντή Σχίζα

0

Θρηνητικό αφιέρωμα του Βασιλείου Κων/ντή Σχίζα

Στον θανόντα αγαπητό φίλο μου Γιάννη Καλογρή.

(Συνδεόταν με την Κόρινθο. Ήταν πατέρας της Δέσποινας (Ντέπυς), συζύγου του φαρμακοποιού Κωνσταντίνου Γιάννου)

Μακάριοι οι εν Κυρίω αποθανόντες, ότι αναμένει αυτούς

ο πλούτος της του Θεού χρηστότητος.

Έφυγε από αυτό τον κόσμο, τη νύχτα της 7ης Φεβρουαρίου 2021 ο φίλος μου Γιάννης Καλογρής στο στρατιωτικό θεραπευτήριο των Αθηνών, μετά από πολυχρόνιο βασανιστική ασθένεια. Η εξόδιος ακολουθία και συνάμα η αποχαιρετιστήρια σύναξη από τους οικείους και τους θερμούς φίλους του, τελέστηκε στις 10 Φεβρουαρίου στην εκκλησία στο Ίλιον, εκεί που ένοιωθε πως γαλήνευε η ψυχή του, κάθε Κυριακή κοντά στο θεό, στην Ευαγγελίστρια γατί είχε πηγαίο ένθεο ζήλο. «Ζω δε ουκέτι εγώ, ζει δε εν εμοί ο Χριστός». Αυτή η ρήση τού αποστόλου Παύλου ήταν για τον Γιάννη βίωμα στη ζωή του. Όλοι τον συνόδευσαν στην «τελευταία του κατοικία» στο κοιμητήριο των Αγίων Θεοδώρων της περιοχής. Ήταν η πομπή κατευόδιο και ευχή όλων προς τον παράδεισο. Για εμένα ήταν ο αγαπητός και θερμός φίλος μου. Άρχοντας!

Τα δύο – τρία τελευταία χρόνια έδωσε τη μεγάλη μάχη της ζωής αλλά την έχασε μετά από πολλές οδύνες. Αλλά με το θάνατο λυτρώθηκε ο φίλος μου!

Ο τραγικός ποιητής Αισχύλος το είπε από παλιά: «Κρείσσον γαρ εισάπαξ θανείν ή τας απάσας ημέρας πάσχειν κακώς». Δηλαδή είναι καλλίτερα ένα τέλος κι ας είναι και οδυνηρό παρά να υπάρχει συνεχής και χωρίς τελειωμό οδύνη. Και ο πόνος ο σωματικός για τον Γιάννη έφθασε στα όρια της ανθρώπινης αντοχής και άγγιξε και την δυνατή ψυχολογία του.

Γεννήθηκε πριν 76χρόνια στους Γόννους, χωριό της Λάρισας και βοηθούσε την οικογένειά του, τους γονείς του, δύο αδελφές και έναν αδελφό, στις αγροτικές εργασίες, μέχρι την τοποθέτησή του στην Αστυνομία (τότε Χωροφυλακή), της Λειβαδιάς. Στην πρωτεύουσα της Βοιωτίας συνδέθηκε με γάμο με την διά βίου σύζυγό του Χαραλαμπία (Μπία) της γνωστής οικογένειας Κοντουδάκη με παλιά καταγωγή από την Κρήτη. Η σύζυγός του Μπία στάθηκε στιβαρός παραστάτης στο άνδρα της και δημιούργησαν μια αξιοζήλευτη οικογένεια με δύο θυγατέρες, την Δέσποινα (Ντέπυ) και την Χρυσάφω ( Χρυσή), οι οποίες σπούδασαν, καταξιωθήκαν κοινωνικά και αφού δημιούργησαν τις οικογένειές τους, τούς χάρισαν τρία εγγονάκια.

Ο αείμνηστος Γιάννης απομακρύνθηκε από τους Γόννους της Λάρισας και αφοσιώθηκε ολοκληρωτικά στη Λειβαδιά την οποία κατονόμαζε ως «ιδιαίτερη» πατρίδα του. Το χώμα της Λειβαδιάς που αγάπησε, θα πρέπει να τον σκεπάσει στο μέλλον, σε «χρόνο δέοντα»!

Κέρδισε την κοινωνία. Είχε πολλούς φίλους γιατί ήταν μειλίχιος, καταδεκτικός με αγάπη και τον χαρακτήριζε περισσή σεμνότητα, ταπεινότητα, πραότητα, καλοσύνη, ειλικρίνεια και επιείκεια. Ήταν δίκαιος και ανυπόκριτος πάντα με λιτούς δωρικούς τρόπους συμπεριφοράς.

Συμμετείχε στα πολιτιστικά δρώμενα του Δήμου Ιλίου όπου διέμενε, ενισχύοντας τις εκδηλώσεις αναβίωσης των λαϊκών εθίμων και παραδόσεών και αυτό γιατί ήταν φιλόπατρις και πίστευε πως γυρνώντας στις ρίζες μας, στις παραδόσεις μας, προσφέρουμε τις καλλίτερες υπηρεσίες στην πατρίδα. Προσφορές και κάθε βοήθεια πραγματοποιούσε σιωπηρώς και σε συνανθρώπους που ήσαν ανήμποροι.

Είχε πάθος για τη ζωή και έμεινε αυθεντικός, ως το τέλος. Όμως «ουδέν εν ανθρώποισι μένει χρήμα έμπεδον αιεί» μας παραγγέλλει ο Σιμωνίδης ο Κείος», δηλαδή κανένα πράγμα δεν μένει για πάντα προσδεδεμένο με τους ανθρώπους.

Έχουν χρέος εκείνοι που τον αγαπούν να μην αφήσουν να περιέλθει η μνήμη του στη λήθη γιατί ο κάθε άνθρωπος πεθαίνει όταν τον λησμονήσουν. Εγώ δεν θα ξεχάσω τον φίλο μου ποτέ!

Ομολογώ όμως πως δεν φανταζόμουν ότι θα βρισκόμουν στην περίλυπη κατάσταση να χαράξω δυο λόγια θρηνητικά για το χαμό του αγαπητού φίλου μου.

Ας είναι όμως ως αποπνέοντα παραδεισένια ευώδη μύρα τα λόγια αυτά, που να συνοδεύουν τον Γιάννη εκεί στα ουράνια δώματα, στους παραδείσιους λειμώνες που υπερίπταται η αγνή ψυχή του.

Η μνήμη του ας είναι αιώνια!

Απάντηση