Η Ελληνική πραγματικότητα και το διεθνές περιβάλλον

0

 

image

Άρθρο του ΑΡΗ ΣΚΟΥΡΤΗ*

«Εστίν η Λίαν δυσπραξία, λίαν διδούσα μεταβολάς»
«Οι πολύ δύσκολες καταστάσεις, φέρνουν και μεγάλες αλλαγές»

Ευριπίδης
(480 π.Χ. -406 π.Χ. Αρχαίος Τραγικός)

Μεσούντος του θέρους του 2016 και εν μέσω καλοκαιρινής ραστώνης, η χώρα βιώνοντας την καθημερινότητά της, ο κόσμος προσπαθεί να συνέλθει από τα απανωτά χτυπήματα της υπάρξής του και την καταλήστευση του εισοδήματός του.
Την τραγωδία που βιώνουμε δεν την εζητήσαμε!
Δεν την προκαλέσαμε!
Δεν την ηθελήσαμεν!
Μας επεβλήθει!
Και μας επεβλήθει κατά το φρικτότερο τρόπο αλλά και σκαιότατο!
Ένας τόσος υπερήφανος λαός, βιώνει στο πετσί του τη φρίκη…
Η χώρα εδώ και οκτώ χρόνια βρίσκεται σε μια σωβούσα φτικτή κρίση, ηθική και οικονομική!
Μετά από τόσα χρόνια ύφεσης αλλά και τριων μνημονίων, ξανά-μανά μπροστά από το φθινόπωρο, στις αδήριτες ανάγκες και τους…. «κόφτες».
Η οικονομία μας δυστυχώς έχει χάσει το 26% του ΑΕΠ.
Για δε την ανάπτυξη;
Αυτό αποτελεί «όνειρο καλοκαιρινής νυκτός».
Αλήθεια, πώς φαντάζει τώρα τούτο;
Τρία μνημόνια από διαφορετικές κυβερνήσεις.
Από αντιμνημονιακές αντιπολιτεύσεις, που κατέληξαν σε μνημονιακές όμως κυβερνήσεις…
Γίναμε άπαντες μνημονιακοί!…
Οποία τραγωδία!
Πορευόμεθα σ’ ένα δρόμο δίχως τέλος.
Από την άλλη, οι συγκυβερνώντες φαίνεται να έχουν καταφύγει «στη δημιουργική ασάφεια», προσπαθώντας να διατηρήσουν ζωντανό το ενδιαφέρον μας ότι στο τέλος θα τα καταφέρουν.
Μια «ασάφεια» είναι βολική για μια άνετη επιχειρηματολογία μεταξύ «τυρίου και αχλαδίου», αλλά είναι εξαιρετικά άβολη όταν στη κουβέντα εμπλέκεται και η σκληρή πραγματικότητα.
Μεχρι τώρα τι ακριβώς έχει συμβεί;
Με το τρίτο μνημονίο, πήραμε τις αποφάσεις .
Απαιτείται όμως η εφαρμογή όλων εκείνων των αποφάσεων που δεσμευτήκαμε να κάνουμε.
Για την ώρα, φαίνεται να συμβαίνει τούτο, σε αντίθεση με τα δύο προηγούμενα μνημόνια.
Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια βιώνουμε παγκοσμίως, κάτι φρικτό και τραγικό οικονομικά.
Στην Ελλάδα δε, σφόδρα εντονότατο.
Με την ανάληψη του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, τα πράγματα χειροτέρεψαν.
Το κακό βέβαια είναι πως δεν ανακάμπτει οικονομικά και αναπτυξιακά, ούτε η Ευρώπη, ώστε να βοηθηθεί έτσι και η Ελλάδα ως αδύναμος κρίκος που είμαστε.
Για να εφαρμοσθεί στην πράξη όμως το τρίτο μνημόνιο, πρέπει να υπάρξουν δύο τινές απαραίτητες προϋποθέσεις:
Πρώτον, χρηματική ρευστότητα και δεύτερον, λαίλαπα… αρμαγεδών!…
Οικονομική κρίση στην Ελλάδα! Κρίση ταυτότητας στην Ευρώπη! Ο φόβος της ακροδεξίας, τα κλειστά σύνορα, η συνεχιζόμενη παντού λιτότητα!
Αλλά και στη γείτονα παρατηρούμε να ενισχύεται ο Ταγίπ Ερντογάν, αλλά να αποδυναμώνεται η Τουρκία.
Ενθυμούμαι όμως τι είχε πει ο αείμνηστος Κων/νος Καραμανλής στις 29-5-1979: «Η Ευρωπαϊκή ενοποίηση θα περιβάλλει τον άνθρωπο και όχι τις οικονομίες…».
Τούτο δεν επιτεύχθει ποτέ στην πορεία όμως.
Αναζητώντας βέβαια τα αίτια, σύμφωνα με τα παραπάνω, δεν έχουμε παρά να μνημονεύσουμε τούτα:
• Δεν έχει αντιμετωπισθεί σωστά η ένταξη στο EURO
• Νόμιζαν ότι άμα την εισδοχή μας στην Ευρωζώνη, θα ανέβαινε το βιοτικό επίπεδο των λαών.
• Εδόθησαν αυξήσεις 6% εδώ, ενώ στη Γερμανία εδίδεντο 2%.
• Παραιτήθει η τότε αντιπρόσωπός μας από το ΔΝΤ και αντεκατεστάθει μετά από έξι μήνες.
Ερχόμενος όμως στο σήμερα, δυστυχώς για άλλη μια φορά, ως χώρα απολέσαμε κεφάλαιο εμπιστοσύνης στη διαδικασία των διαπραγματεύσεων.
Κακοπαιγμένο ΡΙΜΕΙΚ ή δραματοποιημένη διαπραγμάτευση;
Σε έναν συνεχώς παλλόμενο κόσμο στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία, δύο τινά πρέπει να υπάρχουν:
Ή να είναι ανταγωνιστική η οικονομία ή να είναι νεκρή!…
Έως το Μάρτη του 2010, ουδείς ομίλει για το Ελληνικό χρέος.
Άπαντες ομιλούσαν και ήτο επικεντρωμένοι στο έλλειμα της Ελληνικής οικονομίας!
Διότι αυτό θεωρούσαν ότι ήταν το μέγα πρόβλημά της.
Το 2009 έκλεισε στο 13,5% του ΑΕΠ, αλλά και στη συνέχεια, μετά την αναμόρφωσή του, έφθασε στο 15%, σύμφωνα με τα στοιχεία.
Θαρρώ δε πως γύρω από όλο το πρόβλημα του Ελληνικού χρέους είναι ορατό το παιχνίδι του καταμερισμού ή της απόδοσης των ευθυνών για την παρατεταμένη τούτη κρίση.
Τόσο βέβαια στο επίπεδο των μηχανισμών του ΔΝΤ, όσο κύρια στην ανάδειξη των πολιτικών υπευθύνων, όπου παρατηρούνται ετερόκλιτες συμπορεύσεις και ανίαιρες συμμαχίες για να αποκρύβουν οι ένοχοι στη δημιουργία του ελλείματος το 2009.
Μετά την ψήφιση του εκλογικού νόμου στη Βουλή η κυβέρνηση Τσίπρα-Καμένου, υπέστη διττή, δεινή ήττα, τουτέστιν επικοινωνιακή και πολιτική.
Τα έβαλε με το ΠΑΣΟΚ κατά τη διάρκεια της συζήτησης του συγκεκριμένου νομοσχεδίου, καταφέρνοντας να ανεβάσει κατακόρυφα το ηγετικό προφίλ της κ.Φώφης Γεννηματά.
Ταυτίστηκε οριστικά με τον ακροδεξιό συνεργάτη του, στην κυβέρνηση των, Π. Καμμένο, αποκόπτοντας κάθε δεσμό με το ιστορικό κέντρο.
Είναι πασηφανές πια, πως η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ υπό τον πρωθυπουργό τον οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην καταστροφή και την απαξία.
Ας σταματήσει πια το τετρημένο «…οι προηγούμενοι φταίνε και είναι χειρότεροι…», θαρρείς και κάνουμε διαγωνισμό καταστροφολογίας!
Μπροστά πρέπει να πάμε. Ας μη μεμψημηρούμε…
Τον Σεπτέμβριο ανοίγουν τα εργασιακά θέματα με σημείο αιχμής, τις ομαδικές απολύσεις για τους εργαζόμενους.
Από το φθινόπωρο επίσης μεγάλη κινητικότητα είθελε συμβεί στο χώρο της κεντροαριστεράς.
Το κοινό πόρισμα της επιτροπής διαλόγου είναι το πρώτο θεμελιώδες βήμα για την ενιαία πολιτική έκφραση του χώρου.
Μέρα με τη μέρα και προϊόντος του χρόνου πρέπει να γίνουν τα σωστά βήματα και να καθορισθεί ο οδικός χάρτης που οδηγεί στο συγκεκριμένο στόχο.
Στο τέλος Αυγούστου άλλωστε, εκκρεμεί η συνάντηση Φ. Γεννηματά με τον Σταύρο Θεοδωράκη, για να συζητηθούν όλα τα παραπάνω και να γίνει η εκλογή αρχηγού από τη βάση…
Και κάπως έτσι, συμπυκνωμένα φθάσαμε μέχρι εδώ.
Η Ελλάδα τελείωσε με τη μεταπολιτευτική περίοδο.Τώρα διάγει πια τη μνημονιακή περίοδο.
ΑΡΗΣ ΣΚΟΥΡΤΗΣ


*Ο κ. Άρης Σκούρτης είναι στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και της Δημοκρατικής Συμπαράταξης

Απάντηση