Η ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ
Χρυσό λουλούδι μου, που ανθείς
για πες: Το φως μου μ’ αγαπά;
Θαρρώ πως με γελάει!
Μαδώ τα φύλλα σου δειλά,
και τρέμω μήπως τύχει,
και μετανιώσω που, για σε,
μου πήγαν τόσοι στίχοι.
Να, το στερνό σου πέταλο
τραβώ μ’ ανατριχίλα
και βλέπω: «Μ’ αγα…», ή τάχατες
και λάθεψα στα φύλλα;
Ναπολέων Λαπαθιώτης
