Η μυθολογία των Ινδιάνων έλεγε πως στα πολύ παλιά χρόνια,
ζούσε μια πολύ όμορφη ινδιάνα, η οποία ήταν
τρελά ερωτευμένη με τον Ήλιο.
Κάθε πρωί, από την ώρα που ανέτειλε, μέχρι την ώρα που έδυε,
καθόταν και τον κοιτούσε με πάθος, λέγοντας του λόγια αγάπης.
“Αχ! Ήλιε μου”, του έλεγε,
“έλα σε παρακαλώ λίγο πιο κοντά μου!
Άσε με να σε χαρώ!” αλλά ο Ήλιος
απλά συνέχιζε το ταξίδι του στον ουρανό.
Εκείνη όμως δεν το έβαζε κάτω,
οπότε κάποια στιγμή ο Ήλιος
λύγισε μπροστά στη δύναμη της αγάπης της
και της λέει: “Μα δεν μπορείς να με αντέξεις.
Αν έρθω πιο κοντά, θα σε κάψω!”
“Δεν πειράζει!” του είπε εκείνη,
“Σ’ αγαπώ τόσο πολύ, που για μια στιγμή μαζί σου,
θα έδινα και τη ζωή μου!”
Έτσι ο Ήλιος, κατέβηκε από τον ουρανό
και της έδωσε ένα φιλί. Την ίδια στιγμή
εκείνη γινόταν στάχτη.
Ο Ήλιος ξανανέβηκε στον ουρανό και συνέχισε
το αιώνιο ταξίδι του, ενώ εκεί που έπεσαν οι στάχτες,
φύτρωσε ένα λουλούδι, το ηλιοτρόπιο,
που από τότε κοιτάει πάντα τον Ήλιο.
Πηγή
Αν υπάρχει ένας ζωγράφος
που λάτρεψε τα ηλιοτρόπια
είναι ο Βίνσεντ Βαν Γκογκ.
Οι πίνακές του με τους ηλίανθους ή ηλιοτρόπια
αποτελούν ύμνο στο λουλούδι του καλοκαιριού.
