Στην κοινωνία της σύγχρονης οικονομίας, κρίσιμο πρόβλημα με πολύ βαθιές επιπτώσεις στην συνοχή μεταξύ πολιτών και διοικητικής κάστας, είναι ο έλεγχος του χρήματος!
Η συσσώρευση του πλούτου στα χέρια μιας μικρής Ελίτ αποτελεί ένα καθοριστικό πλήγμα για την βιωσιμότητα του κράτους αλλά και της Δημοκρατίας γενικότερα. Όταν τα χρήματα απομακρύνονται από την ενεργό ζήτηση και τον οικονομικό κύκλο, η προσφορά αγαθών και υπηρεσιών μένει χωρίς ανταπόκριση, με αποτέλεσμα να συρρικνώνεται η ρευστότητα και κάθε προσπάθεια δημιουργίας συνθηκών πραγματικής ανάπτυξης.
Αυτή η απομάκρυνση κεφαλαίων από την αγορά γίνεται μέσω επενδύσεων σε κρυπτονομίσματα, ομόλογα, χρηματιστηριακά παιχνίδια, μετοχές, ακίνητα και προϊόντα υπερπολυτελείας που δεν επιστρέφουν άμεσα στην ενεργή οικονομία.
Όταν η προσφορά παραμένει ανεπηρέαστη από την ζήτηση, δημιουργείται ανισορροπία και πλήττεται η σταθερότητα καθημερινής ζωής. Για να αντιμετωπιστεί η ζήτηση «έβαλαν» τον τραπεζικό τομέα να δανείζει αυξάνοντας το ιδιωτικό χρέος ώστε να διατηρήσουν τεχνητά την κατανάλωση! Ωστόσο, αυτή η πρακτική δεν να είναι βιώσιμη, καθώς το υπερβολικό χρέος επιβαρύνει τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις, δημιουργώντας υψηλό κίνδυνο για την οικονομία.
Η συγκέντρωση πλούτου δεν είναι μόνο οικονομικό ζήτημα, είναι πρωτίστως και πολιτικό, καθώς, όπου υπάρχουν τα χρήματα, εκεί συγκεντρώνεται και η πολιτική ισχύς. Αυτό οδηγεί σε τεράστιες ανισότητες στην εκπροσώπηση και στη λήψη αποφάσεων. Οι οικονομικά ισχυροί μπορούν να επηρεάζουν πολιτικές προς όφελός τους και συχνά εις βάρος της κοινωνικής πλειοψηφίας.
Παράλληλα, η οικονομική συγκέντρωση συνοδεύεται από περισσότερη καταπίεση εργαζομένων, με στόχο να περιοριστούν οι φωνές αντίδρασης και οι διεκδικήσεις για καλύτερες συνθήκες εργασίας και δικαιώματα. Η επίθεση αυτή στις εργατικές διεκδικήσεις διατηρεί την υπάρχουσα ανισότητα και αποτρέπει την αναδιανομή του πλούτου υπέρ του πολίτη. Ταυτόχρονα, παρατηρείται μια ανησυχητική στροφή προς τον εκφασισμό, με αυξανόμενη καταστολή και περιορισμό των ελευθεριών, που στοχεύει στην αποτροπή των κοινωνικών αγώνων και διεκδικήσεων.
Η εργασία δεν πρέπει να είναι ένας αγώνας επιβίωσης, αλλά να μετατραπεί σε «παιχνίδι», όπου η τεχνολογία να λειτουργήσει ως σύμμαχος και όχι ως ανταγωνιστής του ανθρώπου. Η τεχνολογική πρόοδος και η συμβολή όλων μας σε αυτήν μέσω των δεδομένων και της εργασίας μας, δικαιολογεί την απαίτηση για μείωση των ωρών εργασίας, αύξηση των αποδοχών και δικαιώματα μερίσματος από την τεχνολογική παραγωγή. Είμαστε συμμέτοχοι στην ανάπτυξη και εξέλιξη της τεχνολογίας, άρα και δικαιούχοι των αποτελεσμάτων – πλεονεκτημάτων που απορρέουν απ΄ την χρήση της!
Η αντιστροφή της αναδιανομής υπέρ των ολίγων, απαιτεί πολλές και συνδυασμένες προσπάθειες σε όλα τα επίπεδα! Ο στόχος μιας δικαιωματικά ισότιμης κοινωνίας όπου ο η παραγόμενη αξία και ο πλούτος θα διαμοιράζεται αναλογικά, δεν είναι μακριά και σίγουρα είναι ρεαλιστικός!
Πρέπει να κατανοήσουμε ότι ο σημερινός τρόπος ζωής, σαν «χαμστεράκια» που τρέχουν αδιάκοπα σε έναν τροχό μέχρις εξοντώσεως, δεν είναι υποχρεωτικός.
Η αλλαγή είναι εφικτή και αναγκαία.
Για να γίνουν καλύτερα τα πράγματα, έπρεπε πρώτα να γίνουν χειρότερα!
Για να σωθεί ο καθένας μας, πρέπει να σωθεί ο κόσμος συνολικά!!!
Χρήστος Ντούσικος
