“Του Paul Iddon
Η τουρκική Πολεμική Αεροπορία πληρώνει βαρύ τίμημα για την αγορά των ρωσικών πυραυλικών συστημάτων αεράμυνας S-400. Συγκεκριμένα, έχει χάσει την ευκαιρία να αποκτήσει μαχητικά stealth F-35 Lightning II και ως εκ τούτου για τα επόμενα –τουλάχιστον– δέκα χρόνια δεν θα διαθέτει μαχητικά 5ης γενιάς.
Η Τουρκία έχει επανειλημμένα τονίσει ότι, εάν οι ΗΠΑ αρνηθούν το αίτημά της, θα στραφεί στη Ρωσία για τα αεροσκάφη Su-35 Flanker-E. Ωστόσο, μια τέτοια κίνηση θα ωθούσε τις ΗΠΑ στο να επιβάλλουν πρόσθετες κυρώσεις σε βάρος της Άγκυρας, βάσει του Νόμου για την Αντιμετώπιση των Αντιπάλων της Αμερικής Μέσω Κυρώσεων (CAATSA), για την αγορά προηγμένου ρωσικού στρατιωτικού υλικού, και θα δημιουργούσε μεγαλύτερο ανταγωνισμό στους κόλπους του ΝΑΤΟ, γεγονός που θα μπορούσε να περιορίσει τις ευρωπαϊκές επιλογές της Άγκυρας για αγορά σύγχρονων μαχητικών.
Άλλωστε, οι ευρωπαϊκές επιλογές της Τουρκίας είναι ήδη πολύ περιορισμένες. Η Βρετανία είναι μάλλον απίθανο να της πουλήσει Eurofighter Typhoon, καθώς της έχει επιβάλει κυρώσεις για τις στρατιωτικές επιχειρήσεις της στη Συρία. Η Γαλλία δεν θα πουλήσει Rafale στην Άγκυρα σύντομα, καθώς έχει συνάψει συμφωνία με τη γείτονα –και αντίπαλη δύναμη της Τουρκίας– Ελλάδα για τα συγκεκριμένα μαχητικά. Έτσι, η μόνη εν δυνάμει επιλογή της Άγκυρας για απόκτηση ευρωπαϊκού μαχητικού είναι το σουηδικό Saab Gripen E, 4.5 γενιάς.
Εάν η Τουρκία συνεχίσει να απορρίπτει μια συμβιβαστική λύση με τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ για τους S-400, η Πολεμική της Αεροπορία θα υποστεί αναπόφευκτα τις συνέπειες.
Υπάρχουν, όμως, άλλες βιώσιμες επιλογές για την Άγκυρα;
Το JF-17
Τουρκία και Πακιστάν είναι στενοί σύμμαχοι που επιδιώκουν να διευρύνουν και ενισχύσουν τη στρατιωτική τους συνεργασία.
Τόσο η Άγκυρα όσο και το Ισλαμαμπάντ επιχειρούν να αναπτύξουν και να κατασκευάσουν τα δικά τους “αόρατα” μαχητικά 5ης γενιάς. Η Τουρκία “τρέχει” το project για το μαχητικό TAI TF-X, ενώ το Πακιστάν εργάζεται πάνω στο project του AZM PAC PF-X. Ωστόσο, κανένα από τα δύο projects δεν αναμένεται να παράγει ένα πλήρως ικανό επιχειρησιακά μαχητικό 5ης γενιάς – σίγουρα όχι σύντομα, ίσως και ποτέ, αν δεν υπάρξει συνδρομή και από το εξωτερικό. Η αμυντική συνεργασία με το Πακιστάν θα μπορούσε να βοηθήσει την Τουρκία να αποκτήσει πλήρως επιχειρησιακά μαχητικά 4.5 γενιάς για να ενισχύσει τον στόλο των F-16 της, αντικαθιστώντας τα παλαιότερα αεροσκάφη.
Ο συγγραφέας, αναλυτής και πρώην πιλότος της Πολεμικής Αεροπορίας του Πακιστάν Kaiser Tufail πρότεινε το 2018 ότι οι δύο χώρες θα μπορούσαν να κατασκευάσουν ένα ενδιάμεσο αεροσκάφος, “αντί να περάσουν κατευθείαν στην παραγωγή ενός μαχητικού 5ης γενιάς πλήρους επιχειρησιακής ικανότητας”, και υπέδειξε πως το αποτέλεσμα της συνεργασίας θα μπορούσε να ήταν ένα Block-4 JF-17 Thunder.
Το Πακιστάν ανέπτυξε σε συνεργασία με την Κίνα το JF-17 και το πρώτο από τα 50 νέα Thunder Block 3 θα τεθεί στη διάθεση της Πολεμικής Αεροπορίας της χώρας (PAF) εντός του 2022. Η νέα έκδοση αποτελεί σημαντική αναβάθμιση των Block 1 και 2, τα οποία στερούνται ορισμένων βασικών δυνατοτήτων, και έχει χαρακτηριστεί ως το πρώτο μαχητικό 4.5 γενιάς της PAF. Η έκδοση διαθέτει Ραντάρ Ενεργητικής Ηλεκτρονικής Σάρωσης (AESA) – βασικό χαρακτηριστικό για κάθε προηγμένο αεροσκάφος 4.5 γενιάς.
Εάν Τουρκία και Πακιστάν εργαστούν πάνω σε ένα πιο προηγμένο μοντέλο του JF-17, όπως πρότεινε ο Tufail, τότε η Άγκυρα θα μπορούσε να αποκτήσει –σε περίπου 10 χρόνια– ένα πλήρως επιχειρησιακό και ιδιαίτερα αποτελεσματικό μαχητικό 4.5 γενιάς.
πηγή
