Σήμερα, στον Σταθμό του Προαστιακού στην Κόρινθο, υποδέχθηκα μουσικούς από τη
Γερμανία και την Ελβετία, που ήρθαν για να γνωρίσουν τα τοπόσημα και τους
αρχαιολογικούς θησαυρούς της Αργολιδοκορινθίας.
Έφτασα με λίγη καθυστέρηση. Όταν τους συνάντησα, στέκονταν όρθιοι ανάμεσα σε
σκουριασμένα τραπέζια και καρέκλες, εγκαταλειμμένα από καιρό, που θύμιζαν σκηνικό
παρακμής. Αυτή ήταν η πρώτη εικόνα που αντίκρισαν από την Κόρινθο.
Δυστυχώς, δεν ήταν η μόνη.
Κατά την έξοδο, δύο μεσήλικες ο ένας με σακούλες στην πλάτη , προσπαθούσε να
ισορροπήσει βάρος και απόσταση καθώς περπατούσε στην άκρη του δρόμου δεξιά με 35⁰
θερμοκρασία. Τουρίστες και μία μητέρα με τα δύο μικρά παιδιά της, πορεύονταν με τα
πόδια προς την πόλη. Κανένα πεζοδρόμιο, καμία πρόβλεψη για ασφάλεια, κανένα
διαθέσιμο μέσο. Δεν ήθελαν ή δεν μπορούσαν να πάρουν ταξί. Μια εικόνα βαθιά
τριτοκοσμική, που ουδεμία σχέση έχει με τον σύγχρονο τουρισμό ή τη φιλοξενία.
Ο σταθμός του Προαστιακού είναι η βασική πύλη εισόδου της Κορίνθου και της
Πελοποννήσου. Εκατοντάδες επισκέπτες φτάνουν κάθε εβδομάδα για να γνωρίσουν την
ιστορία, τον πολιτισμό και τη φύση της περιοχής. Όμως η υποδοχή που τους
επιφυλάσσεται τους απομακρύνει προτού καν φτάσουν. Σκουριασμένα τραπεζοκαθίσματα,
ανύπαρκτες συγκοινωνίες, απουσία καθοδήγησης, περιβάλλον εγκατάλειψης.
Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό:
Ποιος έχει την ευθύνη; Ποιος απευθύνεται στον ΟΣΕ για την εικόνα στον χώρο του
πεζοδρομείου; Ποιος παρεμβαίνει για να δοθεί τέλος σ’ αυτήν την εικόνα;
Κύριοι της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, αντί να εστιάζετε μόνο σε μεγαλόπνοες εξαγγελίες, ίσως
ήρθε η ώρα να κοιτάξετε τα μικρά. Αυτά που, στην πραγματικότητα, καθορίζουν τη μεγάλη
εικόνα: την πρώτη εντύπωση ενός επισκέπτη. Εκεί κρίνονται οι πράξεις και όχι οι
προθέσεις.
Η Κόρινθος έχει φυσικό κάλλος, ιστορικό βάθος και πολιτιστική ζωή. Όμως αυτά δεν
αρκούν αν το πρώτο της βήμα είναι σκοντάψιμο. Αν ο τουρισμός και ο πολιτισμός
συνεχίσουν να υποδέχονται τον κόσμο μέσα από εικόνες εγκατάλειψης, τότε δεν φταίει το
παρελθόν. Φταίει το παρόν. Κι όσοι το υπηρετούν καλο είναι να βρισκονται σε εγρήγορση.
Μαρία Χρισταρά
