Ο τρόπος που ντυνόμαστε δεν είναι ποτέ ουδέτερος, πάντα κάτι λέει για εμάς, για τη διάθεσή μας, για το ποιοι είμαστε κατά βάθος.
Ακόμα κι όταν ντυνόμαστε μηχανικά το πρωί, όταν φοράμε απλά ένα τζιν κι ένα T-shirt, και πάλι κάνουμε κάποια δήλωση, έστω ασυνείδητα.
Άλλες φορές πιο ήρεμα, άλλες πιο τολμηρά, πάντα όμως κάτι εκφράζουμε μέσα από το ντύσιμό μας και συχνά δεν αναφερόμαστε στο στυλ – μιλάμε για κάτι πιο βαθύ, που έχει να κάνει με την ίδια την ψυχολογία και την ψυχοσύνθεσή μας.
Όντως μας επηρεάζει το ντύσιμό μας;
Διαχρονικά, ατσαλάκωτα μπλουζάκια κορυφαίας ποιότητας που έχεις σε όλα τα πιθανά χρώματα, t-shirt ανδρικά με σχέδια που μόλις αγόρασες γιατί είναι στη μόδα φέτος ή τα αγαπημένα σου κοντομάνικα που έχεις από όταν σπούδαζες και μετά βίας αναγνωρίζεις τι λέει η στάμπα;
Ακόμα και κάτι τόσο απλό όσο ένα βαμβακερό T-shirt λέει πολλά για σένα.
Έρευνες έχουν δείξει ότι τα ρούχα που επιλέγουμε επηρεάζουν άμεσα τον τρόπο που αισθανόμαστε και λειτουργούμε μέσα στη μέρα. Υπάρχει μάλιστα και το φαινόμενο του “enclothed cognition”, το οποίο οι ειδικοί περιγράφουν ως την επίδραση που έχει το ντύσιμο στη συμπεριφορά και στην ψυχολογική μας κατάσταση. Όχι, δεν είναι τυχαίο που όταν φοράς ένα συγκεκριμένο πουκάμισο νιώθεις πιο… badass. Η επιστήμη επιβεβαιώνει ότι υπάρχει λόγος!
Το τι επιλέγουμε κάθε πρωί παίζει ρόλο
Η επιλογή ρούχων είναι μια καθημερινή απόφαση που συχνά λαμβάνεται με τη ψυχολογική βαρύτητα… μιας μικρής κρίσης – ακόμα και χωρίς να το καταλαβαίνεις. “Το βρήκα μπροστά μου και το έβαλα” λες, αλλά δεν αναγνωρίζεις ότι εκείνη τη στιγμή έκανες μια επιλογή γιατί… κάτι σου είπε αυτό το ρούχο.
Όταν δεν έχεις όρεξη για τίποτα, καταλήγεις να φοράς ό,τι να’ναι – ή και το αντίθετο: όταν φοράς ό,τι να’ναι, δεν έχεις όρεξη να σηκωθείς από τον καναπέ.
Αντιθέτως, διαλέγεις τα ρούχα σου με μεγαλύτερη προσοχή όταν θες να σε προσέξουν. Στην πραγματικότητα, τα ρούχα λειτουργούν σαν καθημερινή στολή. Σου επιτρέπουν να υιοθετείς ρόλους, να προστατεύεσαι ή να εκτίθεσαι, να παίζεις, αν θέλεις, έναν ρόλο. Είναι εργαλείο.
Τι πιστεύουν οι άλλοι για το ντύσιμό μας;
Η σχέση ανάμεσα στο ντύσιμο και στην ψυχική κατάσταση δεν είναι μονοσήμαντη. Μπορείς να φορέσεις μαύρα επειδή νιώθεις θλίψη ή απλώς επειδή δεν άντεχες να διαλέξεις χρώματα. Όμως το αποτέλεσμα παραμένει: ο κόσμος βλέπει τα ρούχα, όχι την αιτία. Και εσύ, όσο και να μην το παραδέχεσαι, επηρεάζεσαι από τον τρόπο που σε βλέπουν.
Σύμφωνα με άρθρο του Psychology Today, η ενδυμασία λειτουργεί και ως κοινωνικό φίλτρο. Οι άλλοι σε τοποθετούν αυτόματα σε “κουτάκια” με βάση το ντύσιμο: σοβαρός, cool, αδιάφορος, δημιουργικός, κουρασμένος, απελπισμένος. Το πρόβλημα; Πολλές φορές αρχίζεις κι εσύ να πιστεύεις την ετικέτα που σου κόλλησαν.
Η προσωπική έκφραση είναι ελευθερία
Σε μια εποχή που το fast fashion κατακλύζει τις αγορές και το τι φοράμε αποκτά μεγαλύτερη βαρύτητα, ειδικά μέσα από τα social media, η προσωπική έκφραση μέσω των ρούχων γίνεται ακόμη πιο περίπλοκη. Το στυλ είναι ελευθερία, αλλά είναι και προνόμιο. Το να μπορείς να επιλέγεις το τι θα βάλεις κάθε μέρα, και μάλιστα μέσα από μια μεγάλη ποικιλία, είναι πλεονέκτημα που δεν έχουν όλοι.
Αλλά αν έχεις τη δυνατότητα να φορέσεις ό,τι θέλεις, τότε σίγουρα θα νιώσεις καλύτερα: το λεγόμενο dopamine dressing, το ντύσιμο που σε κάνει χαρούμενο, έχει γίνει βασικό στοιχείο της σύγχρονης μόδας.
Σε τελική ανάλυση, το ντύσιμο είναι ένα περίεργο μείγμα αυτοέκφρασης και αυτοάμυνας. Μας “διαφημίζει”, αλλά και μας προστατεύει. Μας απελευθερώνει, αλλά και μας δεσμεύει σε ρόλους. Είναι η πιο οικονομική (ή και πανάκριβη) μορφή ψυχολογικής δήλωσης που έχουμε στη διάθεσή μας.
Και αν κάποιο πρωί ντυθείς “λάθος” για τον καιρό, τη δουλειά ή τη διάθεσή σου; Δεν πειράζει. Δείχνει ότι δεν είμαστε χαρακτήρες σε πασαρέλα, αλλά ζωντανοί οργανισμοί με bad hair days, άσχημα τζιν και μια ντουλάπα γεμάτη αμφιβολίες.
