Λοιπόν, δεν έχω μιλήσει μέχρι τώρα για όσα έχουν συμβεί..
Πρώτα με ένοιαξε να σώσω το παιδί μου, όταν το νερό μας έπνιγε γύρω μας στο ενάμιση μέτρο..
Δεν με ένοιαξε ότι καταστράφηκε δικό μου..
Που σε λίγα λεπτά χάσαμε τα πάντα, εγώ και όλος ο κόσμος, σε σημεία που είχαμε επισημάνει το τι θα συνέβαινε..
Έτρεξα και εγώ όπως όλοι να βοηθήσουμε όποιον είχε ανάγκη στη γειτονιά.. Βγάζαμε κόσμο από τα σπίτια που ήταν εγκλωβισμένος στις 5 το πρωί.. Γιαγιάδες που είχαν ανέβει στα τραπέζια για να σωθούν..
Που με δάκρια στα μάτια περίμεναν μια ανάσα..
Στις 6 φίλησα το παιδί μου που έκλαιγε μην τον αφήσω μόνο του εκείνη την ώρα και ξεκινήσαμε τη δουλειά, από το πρωί για να ενημερωθεί ο κόσμος..
Ο συντονισμός δυστυχώς γινόταν από την τηλεόραση και τα όσα έβλεπαν οι αρμόδιοι – όπως και το 2007..
Δεν γουστάρω-ουμε τίποτε, άλλο ούτε αναγνώριση..
Στη δουλειά επάνω αντικρίζω δίπλα μου το άψυχο σώμα μιας γυναίκας γειτόνισσάς μου..
Είμαι στον “αέρα”, λυγίζω και κλαίω..
Και κλαίω και τώρα.. Με τρεις ανθρώπους νεκρούς, ανθρώπους μας, δεν μπόρεσα να κοιμηθώ..
Δεν αντέχω.. Έχω τόσο πόνο και αγανάκτηση μέσα μου που δεν μπορώ να μην τα πω..
Εσύ, λοιπόν, που κάθεσαι γραβατωμένος στο γραφείο, και δεν έχεις λερώσει τα μοκασίνια σου, που σε πηγαινοφέρνουν οι οδηγοί σου μην πατήσεις στις λάσπες, δεν ήσουν πουθενά..
Εσύ που κάθεσαι και κοιτά το κακό δεν ήρθες καν να δεις τι συμβαίνει, να λερώσεις τα μανικιουρισμένα δαχτυλάκια σου και να σώζεις κόσμο και να σώζεις το βιός τους..
Στέκεται με κοιτάς και με λες λαϊκιστή, μα δεν σου κάνω την χάρη ούτε τη λύπησή μου να σου προσφέρω..
Ούτε τη λύπησή μου..
Έχεις στη συνείδησή σου επάνω να την βαραίνουν τρεις νεκροί..
Και απορώ πως κοιμάσαι ήσυχος, όταν τόσος κόσμος δεν κοιμήθηκε καθόλου..
Δεν με νοιάζουν προς το παρόν οι ευθύνες, για αυτό είναι άλλοι αρμόδιοι..
Θα σου πω ένα μόνο εμείς θα τα καταφέρουμε γιατί δεν γονατίζουμε, ματώνουμε, πονάμε, αλλά μάθαμε να ζούμε με αυτό..
Έχουμε τόση δύναμη μες στην καρδιά μας που δεν την φαντάζεσαι.. Εσύ είσαι προσωρινός, περαστικός σε μια καρέκλα..
Δεν ξέρω εάν θα έχεις σήμερα τα μούτρα και τα σωστά… παντελόνια για να βγεις στις “φαβέλες” της Καλαμάτας, πρέπει να το κάνεις..
Εγώ θα συνεχίσω, πήρα ανάσα, έσφιξα τα δόντια και ξέρεις θα πάω στον κόσμο για να κάνω αυτό που πρέπει, και, θα πάω παντού..
Σε σένα δεν χωράει η λύπησή μου..
Η ψυχή μας αν και πονά αντέχει..
Και σε ενημερώνω για να το ξέρεις, θα τα καταφέρω και θα τα καταφέρουμε..
Και θα είμαι εκεί, γιατί έμαθα να μην φοβάμαι..
Υγ.. Επειδή είπες κάτι για τους… δυο μήνες που θα αντέξουμε ακόμη, στο δηλώνω επειδή, δεν έχεις ντροπή, πως εμείς θα συνεχίσουμε τη δουλειά μας με κάθε τρόπο για αυτό μην… χαίρεσαι
Post του Θέμη Κανελλόπουλου δημοσιογράφου του BEST
