“Τη θάλασσα τη θάλασσα, ποιος θα μπορέσει να την εξαντλήσει;”
Η πασίγνωστη παροιμία “Εδώ καράβια χάνονται, βαρκούλες αρμενίζουν”.
εννοεί πως:
Ενώ υπάρχουν εξελίξεις σε σημαντικά γεγονότα,
κάποιοι ασχολούνται με κάτι ασήμαντο
ή και άσχετο κάποιες φορές.
Πάρα πολλά τα παραδείγματα αλλά σήμερα θα σταθώ στο γεγονός
που συμβαίνει τώρα στον πλανήτη μας.
Ο πλανήτης μοιράζεται και πάλι και σε ότι αφορά τις ζωές μας
δεκάρα δεν δίνουν οι “ισχυροί”.
Εμεις φυσικά παραμένουμε, στην ουσία, απλοί θεατές ουρλιάζοντας
από τις κερκίδες επευφημώντας ή αποδοκιμάζοντας τον έναν ή τον άλλον.
Στην φωτογραφία πολύ φοβάμαι ότι βλέπουμε την κατάληξη
των πεπραγμένων μας έτσι όπως τόσα χρόνια αρμενίζαμε
κατά πως μας πήγαιναν τα κύματα κι ο άνεμος
καθώς τα κουπιά τα είχαμε εμπιστευτεί, δημοκρατικά πάντοτε,
σε ανθρώπους που το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν το κέρδος.
Το προσωπικό και ως εκ τούτου το κοντόφθαλμο συμφέρον τους.
Θα κλείσω εδώ το κείμενό μου καθώς δεν έχουν νόημα τα περισσότερα λόγια.
Όποιος έχει αυτιά και μυαλό στην ίδια ευθεία κατάλαβε.
Οι αμετανόητοι, είναι αμετακίνητοι
και συνεπώς ανίκητοι και να μην ξεχνάμε πως η λέξη αμετανόητος
κρύβει μέσα της την λέξη ανόητος.
Υ.Γ: Τη θάλασσα τη θάλασσα, ποιος θα μπορέσει να την εξαντλήσει;
Γιώργος Σεφέρης
Έλληνας ποιητής [Νόμπελ 1963] (1900-1971)
(«Κ΄ [Ανδρομέδα]», Μυθιστόρημα. – 1935)
