Γράφει η Μαρία Χρισταρά
Η Κόρινθος ξαναζεί εποχές που νομίζαμε πως είχαν περάσει.
Η έλλειψη πόσιμου νερού φέρνει στο νου στους παλαιότερους Κορίνθιους , εικόνες όπως τον κυρ Νίκο τον Νερουλά που με το βυτίο πάνω στο κάρο του, γέμιζε τις στάμνες που άφηναν οι νοικοκυρές στις πόρτες σκεπασμένες με ένα κουκουνάρι τυλιγμένο με άσπρο ύφασμα ή το βυτίο του Σεφερλή με την κυρά Φωτούλα να γεμίζει τα” μπετόνια”, αλλά και τις ουρές στις βρύσες του Λουτρακίου, ποιος τις ξεχνάει.
Μέρες που το νερό ήταν πολύτιμο και κάθε σταγόνα είχε τη σημασία της.Απ’ τα πηγάδια για την λάτρα και με το σταγονόμετρο το πόσιμο. Δεν γέμιζες ποτήρι.
Σήμερα, παρά τις προειδοποιήσεις για λειψυδρία, η πόλη μοιάζει να αφήνει τα πράγματα στην τύχη τους.
Επαναπαυθήκαμε στο νερό της Στυμφαλίας και όσο και αν μας λένε οι υπεύθυνοι πώς πρέπει να το χρησιμοποιούμε με σύνεση, εμείς το σπαταλάμε.
Ήλθε και η “δολιοφθορά” και έκανε την κατάσταση αφόρητη.
Σήμερα οι Κορίνθιοι αντί να τρέχουμε πάλι να γεμίσουμε στάμνες και “μπετόνια” , ξαναζούμε την παλιά ιστορία μπροστά από κάβες και SM να αγοράζουμε εμφιαλωμένα νερά, με αποτέλεσμα να μας πνίγουν
τα πλαστικά μπουκάλια και να μας δηλητηριάζουν τα μικροπλαστικά.
“Ο κυρ Νίκος ο Νερουλάς” γελάει με την καθημερινότητά μας από ψηλά, κι εμείς αναρωτιόμαστε εν ονόματι του νερού, μήπως ήρθε η ώρα να προσέξουμε λίγο παραπάνω ως ενεργοί πολίτες, να ολοκληρώσουν οι πολιτικοί μας και άρχοντες ,το φράγμα του Ασωπού και όποιο άλλο μέτρο κρίνεται απαραίτητο να γίνει από τις επιστημονικές ομάδες που τους συμβουλεύουν, πριν φθάσουμε στην εποχή που οι στρατιώτες του ΚΕΝΚ ειχαν να θυμούνται από την Κόρινθο το ” ξύρισμα με την πορτοκαλάδα”;