Tα σενάρια παραμονής του ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα

0

Ο ρόλος του ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα κρύβει κάποια… μυστικά. Η βεβαιότητα, όπως υποστηρίζουν στελέχη του στην Ουάσινγκτον, είναι ότι “το Ταμείο κάποια στιγμή δεν μπορεί παρά να αποχωρήσει από το ελληνικό πρόγραμμα, ανεξαρτήτως του πώς θα επηρεασθεί η στάση του Δ.Σ. από τις αλλαγές στην αμερικανική κυβέρνηση…”.

Η βεβαιότητα αυτή ξεπηδά, σύμφωνα με τις ίδιες εκτιμήσεις, από το γεγονός ότι το Ταμείο και τα εμπλεκόμενα με το ελληνικό πρόγραμμα στελέχη του είναι εδώ και καιρό πεπεισμένα, όπως και η κυρία Λαγκάρντ, ότι το ελληνικό πρόγραμμα χωρίς μια σημαντική ελάφρυνση του χρέους δεν μπορεί να έχει επιτυχία.

Και την προβλεπόμενη αποτυχία του προγράμματος δεν θέλει να την επιβαρυνθεί η ηγεσία του ΔΝΤ.

Ταυτόχρονα, όμως, δεν είναι σε θέση με μια πρόωρη απόσυρσή του να πάρει την ευθύνη της διακοπής του προγράμματος δεδομένου ότι οι αποφάσεις πολλών κοινοβουλίων, μαζί και της Bundestag, έχουν συνδέσει τη συνέχιση της παρουσίας του ΔΝΤ με την επιβίωση του προγράμματος.

Για τον λόγο αυτόν, ενώ έχει διακόψει κάθε χρηματοδοτική συμμετοχή του στο ελληνικό πρόγραμμα από το τέλος του καλοκαιριού του 2014, συνεχίζει να συμμετέχει στις διαδικασίες ακόμα και μετά την επίσημη διακοπή του δεύτερου προγράμματος στις αρχές του 2015…

Η τακτική του ΔΝΤ

Το ΔΝΤ, σύμφωνα με τις απόψεις στελεχών του, έχει υιοθετήσει την τακτική “μένουμε μέχρι να φύγουμε…”, καθώς δεν θέλει σε καμία περίπτωση να αναλάβει την ευθύνη της αποτυχίας στην Ευρωζώνη. Στο ερώτημα, όμως, πότε είναι αυτό το “μέχρι να φύγουμε”, η απάντηση τελευταία αρχίζει να γίνεται περισσότερο συγκεκριμένη καθώς η εν δυνάμει αποχώρηση τοποθετείται στην περίοδο αμέσως μετά τις γερμανικές εκλογές, ήτοι μετά το τέλος του 2017.

Μπορεί αυτή η εκτίμηση να ανατραπεί; Στο ερώτημα αυτό οι απαντήσεις δεν είναι σαφείς προς το παρόν.

Και αυτό, γιατί από τη μια πλευρά αναγνωρίζεται η δυνατότητα κάποιων συμβιβαστικών λύσεων που να επιτρέψουν στο ΔΝΤ να συνεχίσει την παρουσία του στην Ευρωζώνη με το ίδιο status που έχει μέχρι σήμερα, ήτοι του διαπραγματευτή χωρίς χρηματοδοτική συμμετοχή. Από την άλλη, παραμένει ανοικτό το ενδεχόμενο ανατροπών που να συνδέονται με τις αποφάσεις του μεγαλομετόχου του Ταμείου, της κυβέρνησης των ΗΠΑ υπό την προεδρία Τραμπ.

Όσον αφορά το δεύτερο σκέλος, τις πιθανές δηλαδή αλλαγές από την πλευρά της Ουάσινγκτον, η αμηχανία είναι φανερή όπως και η βεβαιότητα ότι δεν θα είναι δυνατό να υπάρξει αντίδραση σε περίπτωση που ζητηθεί να κινηθεί το Ταμείο σε άλλη “γραμμή”…

Το πλαίσιο του “συμβιβασμού”

Οι προϋποθέσεις για τη συνέχιση της παρουσίας του ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα μέχρι… νεωτέρας λίγο πολύ έχουν διαμορφωθεί από τον περασμένο Μάιο.

Το ΔΝΤ δεν αναγνωρίζει την ικανότητα επίτευξης πρωτογενών πλεονασμάτων 3,5% του ΑΕΠ (βλέπει μόλις 1,5% του ΑΕΠ) και ζητά ως εγγύηση επίτευξής τους, αλλά και βιωσιμότητας του ελληνικού προγράμματος, την προκαταβολική λήψη μέτρων για την μετά το 2018 περίοδο (φορολογικά και συντάξεις). Η Ευρωζώνη (Βερολίνο) επιμένει στα πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% του ΑΕΠ και και κατά συνέπεια συγκλίνει με το ΔΝΤ στη λήψη των επιπλέον μέτρων.

Μπροστά στην πραγματικότητα αυτή –την ήδη γνωστή σ’ αυτόν– βρέθηκε την Πέμπτη ο κ. Τσακαλώτος. Ο “από μηχανής θεός”, για να λυθεί αυτό το φαινομενικό αδιέξοδο, ονομάζεται “κόφτης” και έχει αρχίσει να ετοιμάζεται από τον περασμένο Νοέμβριο.

Σύμφωνα με αυτόν, αν ο στόχος του 3,5% δεν εξασφαλίζεται, θα δρομολογούνται τα μέτρα που ζητά το ΔΝΤ. Αν εξασφαλίζεται, τότε θα είναι σαν να μην υπάρχει… Έτσι κι αλλιώς τα μέτρα θα αφορούν την επόμενη κυβέρνηση αφού στην καλύτερη περίπτωση η θητεία της παρούσης δεν μπορεί να επεκταθεί στο 2019.

Το ΔΝΤ δεν έχει πει ακόμη το “ΟΚ” για τη λύση αυτή, αλλά όλες οι πλευρές γνωρίζουν από τον περασμένο Μάιο ότι αυτή θα είναι η κατάληξη. Η “προσαρμογή” του ΔΝΤ στη λύση αυτή θα έχει τη μορφή που είχε μέχρι σήμερα η συμμετοχή του, δηλαδή “ανοχή” και “αναμονή” για τα αποτελέσματα των ευρωπαϊκών ρυθμίσεων… μέχρι να έχει τις προϋποθέσεις πραγματικής αποχώρησης.

Τα “μεσοπρόθεσμα” και το χρέος

Το “κλειδί” στην υπόθεση του χρέους και της εν συνεχεία εμπλοκής της ΕΚΤ (με το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης) είναι… αγκιστρωμένο με τη διαχείριση των μεσοπρόθεσμων μέτρων για την αναδιάρθρωση του χρέους. Τα μέτρα αυτά περιλαμβάνουν τρία στοιχεία: τη χρήση των ANFAs και SMPs, δηλαδή των “κερδών” από τα ελληνικά ομόλογα που έχουν οι κεντρικές τράπεζες, την περαιτέρω επιμήκυνση της διάρκειας του χρέους και, τρίτον, την επέκταση της περιόδου χάριτος για πληρωμές τοκοχρεολυσίων. Και τα τρία όμως αυτά θα δρομολογηθούν μετά το 2018.

Το μεγάλο ερώτημα είναι το πώς θα διατυπωθεί ο προσδιορισμός τους πριν από τότε. Η διατύπωσή τους από το Eurogroup θα επιτρέψει στο ΔΝΤ να προχωρήσει στην αξιολόγησή τους ως προς την ελάφρυνση του χρέους και τη βιωσιμότητά του. Πράγμα που σημαίνει ότι το ΔΝΤ νομιμοποιείται να παραμένει στο ελληνικό πρόγραμμα μέχρι να πάρει στα χέρια του τα “μεσοπρόθεσμα” για να αξιολογήσει την αποτελεσματικότητά τους και να κρίνει, έτσι, οριστικά τη βιωσιμότητα του χρέους και τη δική του, κατά συνέπεια, παρουσία στο πρόγραμμα ή όχι…

Ταυτόχρονα η διατύπωση, έστω και στα “όρια” του Eurogroup και χωρίς δημόσια δέσμευση, των μεσοπρόθεσμων μέτρων επιτρέπει στην ΕΚΤ να κινηθεί για την ένταξη της Ελλάδας στο QE χωρίς καμία εμπλοκή του γερμανικού Κοινοβουλίου…

 

 

http://www.capital.gr/oikonomia/3187246/ta-senaria-paramonis-tou-dnt-sto-elliniko-programma

ΠΗΓΗ

 

Απάντηση