Βλέποντας αυτόν τον τίτλο σε Συνέδριο που θα γίνει στην Αθήνα και μάλιστα το προχωρούσαν και πάρα πέρα με “” τι Ελλάδα θελουμε από εδώ και πέρα “” μετά θάνατον δηλαδή , οι άνθρωποι που ήταν όλοι μέσα στα πράγματα πολλά χρόνια και με επιδραστικά επαγγέλματα , θα ξαναμιλήσουν για το ίδιο θέμα , σκέφθηκα γιατί κάθε φορά που ακούω Συνέδριο χαμογελάω πικρά.
Κάθε χρόνο, επιστημονικο-τεχνολογικο-οικονομικο-κοινωνικά συνέδρια υπόσχονται λύσεις, στρατηγικές, αναγέννηση.
Και κάθε χρόνο, οι αίθουσες γεμίζουν, τα slides τρέχουν, οι φωτογραφίες λάμπουν στα social media, τα hashtags εξαφανίζονται σε λίγες μέρες… και η Ελλάδα συνεχίζει να… πεθαίνει.
Πόσα συνέδρια χρειάζονται για να σώσουν μια χώρα;
Πόσες χειραψίες και πόσα χαμόγελα;
Πόσα PowerPoint;
Η απάντηση μοιάζει σκληρή ,πολλά λόγια, λίγα έργα.
Κι όσο οι αποφάσεις μένουν στα χαρτιά και στα slides, η Ελλάδα δεν αναγεννιέται, απλώς μαθαίνουμε καλύτερα πώς να μιλάμε για το πρόβλημα.
Ίσως το επόμενο συνέδριο δεν πρέπει να είναι μια ακόμα επίδειξη γνώσης και τεχνολογίας, αλλά μια υπόθεση πράξεων και αποτελεσμάτων. Γιατί, αν τα λόγια δεν γίνουν έργα, ούτε οι καλύτεροι επιστήμονες, ούτε οι πιο έξυπνοι οικονομολόγοι, ούτε οι πιο φιλόδοξοι κοινωνιολόγοι μπορούν να σώσουν τίποτα , εκτός από τις φωτογραφίες τους.
Κάθε νέο Συνέδριο θα πρέπει να ξεκινάει με τις πράξεις που υλοποιήθηκαν άπο το προηγούμενο.
Μαρία Χρισταρά
