“Στην εποχή της μοναξιάς” μια κραυγή αγωνίας ή απλά το άσχημο πρόσωπο του νεοελληνικού πολιτισμού;
Φυσικά μπορεί κάλλιστα να είναι και τα δύο. Καλώς ή κακώς υπάρχουν και είναι νέοι άνθρωποι αυτοί που γράφουν συνθήματα στους τοίχους της πόλης εκφράζοντας κάποιες φορές την αγωνία τους και κάποιες άλλες φορές τον έρωτά τους.
Φυσικά υπάρχουν και τα οπαδικά κυρίως συνθήματα ενώ παλαιότερα ήταν περισσότερα τα κομματικά ενώ τώρα μάλλον μειώθηκαν αν δεν έχουν εξαφανιστεί εντελώς. Τέλος, είτε έτσι είτε αλλιώς οι κάτοικοι της πόλης μάλλον έχουν δεχτεί αυτές τις εικόνες και οι ιθύνοντες σου λένε τι να κάνουμε; Νύχτα τα γράφουνε και δεν επιτρέπει και ο νόμος κάμερες και μπλα, μπλα, μπλα. Φυσικά και για να κλείσω αυτό το μικρό κείμενο θα γράψω μόνο αυτό που έλεγε η μάνα μου πολύ συχνά παραφράζοντας την γνωστή παροιμία: Όποιος, παιδί μου, δεν θέλει να ζυμώσει, βρίσκει πολλές δικαιολογίες. Καλημέρα σας και καληνύχτα μας.
Υ.Γ: Κάποιος φίλος μου έλεγε πως όταν η κοινωνία έχει πυρετό δεν σπας το θερμόμετρο αλλά ψάχνεις ποιο είναι το πρόβλημα που δημιουργεί το σύμπτωμα. Φιλικά Πάν Καρτσωνάκης
