Στην Ελλάδα, ο θεσμός της υπαίθριας αγοράς, ήταν γνωστός από τα χρόνια
της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, το γνωστό “παζάρι”.
Σε μεγάλα οικιστικά κέντρα, μια καθορισμένη ημέρα της εβδομάδας.
Τότε οι παραγωγοί (αγρότες, κηπουροί, κτηνοτρόφοι, βιοτέχνες
που κατασκεύαζαν ιδίως, υποδήματα, δισάκια και σχοινιά κ.α.)
από την γύρω περιοχή πωλούσαν την παραγωγή τους
απευθείας στους καταναλωτές.
Νομικά καθιερώθηκαν επί κυβέρνησης Ελευθερίου Βενιζέλου το 1929.
Τρία χρόνια αργότερα, ιδρύθηκε το Ταμείο Λαϊκών Αγορών.
Οι λαϊκές αγορές από τότε που καθιερώθηκαν μέχρι να φτάσουν
στη σημερινή τους μορφή, πέρασαν από πολλά στάδια εξέλιξης.
Στις ελληνικές λαϊκές αγορές υπάρχουν δύο κατηγορίες πωλητών:
Οι παραγωγοί και οι επαγγελματίες.
Οι παραγωγοί είναι αγρότες ή μελισσοκόμοι
οι οποίοι διαθέτουν προς πώληση
τα προϊόντα που παράγουν οι ίδιοι.
(φρούτα, λαχανικά, μέλι)
και οι επαγγελματίες αγοράζουν τα προϊόντα
τα οποία πωλούν από διάφορες πηγές
χωρίς απαραιτήτως να είναι οι ίδιοι οι παραγωγοί τους.
Για την άσκηση του επαγγέλματος πωλητή στις λαϊκές αγορές
απαιτείται ειδική άδεια, οι προϋποθέσεις της οποίας
καλύπτονται από τον νόμο.