Regina rosas amat….και άλλες ιστορίες.
Έτσι θυμάμαι πως ξεκινούσε το κείμενο στο βιβλίο
από όπου θα μαθαίναμε την Λατινική γλώσσα.
“Η βασίλισσα αγαπά τα ρόδα.
και η δεύτερη φράση ήταν για τον αγρότη
που αγαπούσε την σκιά των δέντρων.
Agricola silvam et umbram silvarum amat
Ο γεωργός αγαπά το δάσος και τη σκιά των δασών.
Όλα αυτά στο σχολείο εκεί στα μέσα της επταετίας
που κυβερνούσαν οι στρατιωτικοί μετά από το πραξικόπημα που έκαναν
καταλύοντας την κοινοβουλευτική δημοκρατία της χώρας.
Μαθαίναμε πολλά πράγματα ακόμη, όπως για παράδειγμα ότι:
Δαρείου καὶ Παρυσάτιδος γίγνονται παῖδες δύο,
πρεσβύτερος μὲν Ἀρταξέρξης, νεώτερος δὲ Κῦρος·
Κάπως έτσι κουτσά στραβά βγάλαμε και το Λύκειο
και ο καθένας τράβηξε τον δρόμο του ώσπου φτάσαμε
σήμερα να αγαπάμε τα μυρωμένα
ρόδα κι ας μας πληγώνουν τα αγκάθια τους.
Κάποιος είχε πει κάποτε:
Κάποιοι γκρινιάζουν επειδή τα τριαντάφυλλα έχουν αγκάθια.
Εγώ είμαι ευγνώμων που τα αγκάθια έχουν τριαντάφυλλα.
Αυτά όμως φίλοι μου είναι άλλες ιστορίες
και αν αρχίσουμε να τις λέμε
δεν πρόκειται να τελειώσουμε σήμερα.
Εμείς πάντως να μην ξεχνάμε ότι:
Τα κόκκινα τριαντάφυλλα εκφράζουν την αληθινή αγάπη,
τον σεβασμό, την δύναμη και το πάθος.
Καλημέρα και καλή συνέχεια να έχουμε φίλοι μου.
