Πόσο έτοιμος είσαι για το Γυμνάσιο; 

0

Ολοκληρώνοντας την πρωτοβάθμια εκπαίδευση, γονείς και μαθητές βιώνουν το άγχος της επόμενης βαθμίδας. Είναι όντως τόσο δύσκολη η μετάβαση; Στην πραγματικότητα δεν είναι μόνο η αλλαγή εκπαιδευτικής βαθμίδας. Είναι η μετάβαση από την παιδική ηλικία στην εφηβεία, είναι η αμφισβήτηση της αυθεντίας του γονέα και η αναζήτηση της αυτονομίας, είναι το πρώτο στάδιο της διερεύνησης για τις προοπτικές κι επιλογές μελλοντικού επαγγέλματος, είναι όλα αυτά που επιφορτώνουμε στην σκέψη μας και στην ψυχή ενός παιδιού που πάει να ανοίξει τα φτερά του και να αφήσει την γονεϊκή αγκαλιά, γιατί πολύ απλά ΜΕΓΑΛΩΝΕΙ…

Το Γυμνάσιο αποτελεί τη γέφυρα που συνδέει τις δύο βαθμίδες της εκπαίδευσης, το Δημοτικό με το Λύκειο. Ακολουθώντας τις προοπτικές του εκπαιδευτικού μας συστήματος, η φοίτηση στο Γυμνάσιο είναι μια περίοδος που ο μαθητής οπλίζεται γνωσιακά, εμβαθύνει κι εμπεδώνει γνώσεις που απέκτησε στο Δημοτικό, ολοκληρώνει σταδιακά τον κύκλο της μαθητείας στις ξένες γλώσσες διεκδικώντας και τις ανάλογες πιστοποιήσεις. Και παράλληλα είναι η περίοδος της ενδοσκόπησης, της αναζήτησης του εαυτού, της αμφισβήτησης, της κατάρριψης προτύπων και αναζήτησης νέων. Είναι η περίοδος του «βαριέμαι», του «άσ’  το για αύριο», που οι φίλοι είναι πιο σημαντικοί από τους γονείς, που οι εκπαιδευτικοί φαίνονται να εκπέμπουν σε άλλη συχνότητα, κάπου αλλού, σ’ έναν άλλον κόσμο,εκεί όπου το σύμπαν όλο συνωμοτεί, ώστε κανείς να μην τους καταλαβαίνει…

Κι εδώ είναι και το μεγάλο στοίχημα της αγωγής και της εκπαίδευσης. Πόσο τιμωρητικοί μπορούμε να είμαστε με τα παιδιά μας; Πόσο αυστηροί μπορούν να γίνουν οι εκπαιδευτικοί με τους μαθητές τους; Πότε ένας έφηβος ξεπερνά τα όρια; Και οι ποινές; Πριν ακουστούν οι απειλές και επιβληθούν οι ποινές, έχουμε κατανοήσει γιατί ένας έφηβος συμπεριφέρεται έτσι; Έχουμε βρεθεί μέσα στην ψυχή του κι έχουμε δει τον κόσμο μέσα από τα μάτια του; Και ποιον κόσμο του δίνουμε εμείς να μεγαλώσει και να ενδυναμώσει τις αξίες του; 

Είναι εύκολο να θάβουμε το πρόβλημα κάτω από το χαλί. Είναι εύκολο να κλείνουμε τα αυτιά και τα μάτια μας και να λέμε ότι αυτά συμβαίνουν σε άλλους, όχι σε μένα, όχι στο παιδί μου ή στο σχολείο μου. Ε… ναι… είναι εύκολο να κουνάμε το δάχτυλο και να κάνουμε παρατηρήσεις συνοφρυωμένοι! 

Γι’ αυτό και η επιλογή σχολείου δεν είναι εύκολη υπόθεση. Δεν είναι εύκολο να συναντήσεις εκπαιδευτικούς που να τους αφορά πραγματικά η διδασκαλία, που να αισθάνονται σε βάθος την ευθύνη της εκπαίδευσης εφήβων, που να κατανοούν και να αγαπούν τη δουλειά τους, γιατί μέσα από αυτήν εμπνέουν. Τα πιο μεγάλα θαύματα μόνο μέσα στα σχολεία μπορούν να συμβούν. Αρκεί να πνέει άνεμος ελευθερίας και δημιουργικότητας, ώστε οι ανήσυχες εφηβικές ψυχές να μπορούν να δοκιμάζουν και να δοκιμάζονται, σμιλεύοντας την ταυτότητά τους, χωρίς τον φόβο της απόρριψης ή της υποκριτικής τιμωρίας.

ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΒΑΣΙΛΙΚΗ, φιλόλογος

ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ 

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΑ ΑΤΣΟΓΛΟΥ

Leave a Reply