Πολιτισμός είναι να κατανοείς τη γάτα.
Ήταν ο διάσημος παππούς, ο Ζαν Κοκτό, που έγραψε:
«Ο άνθρωπος είναι πολιτισμένος,
στον βαθμό που ξέρει να κατανοήσει τη γάτα»…
Το ίδιο ισχύει για όλα τα ζώα, συγκατοίκους μας
σε αυτόν τον πλανήτη, πάνω στα οποία εξασκήσαμε
τις πρώτες μορφές καταπίεσης και ιεραρχίας,
πριν τις μεταφέρουμε αυτούσιες
στην κοινωνία των ανθρώπων.
Σε έναν πλανήτη που βιάζουμε, μολύνουμε, σφάζουμε,
ηχορυπαίνουμε, μας ενοχλούν τα .. κόπρανα
ή οι κραυγές των ζώων…
Γεμάτη η ελληνική επαρχία από «καλούς καγαθούς»
που πετούν ζωντανές ψυχούλες
τις εποχές της αναπαραγωγής
σε κάδους καταδικάζοντας τες
σε ένα θάνατο μαρτυρικό.
Κι ανάμεσα τους τα κατοικίδια,
που μας φυλούν με κίνδυνο της ζωής τους
όπως τα σκυλιά
(υπάκουα δυστυχώς σε όποιο αφεντικό γι αυτό
και τα υπέροχα αυτά πλάσματα
χρησιμοποιήθηκαν ως ανθρωποφύλακες
από βάρβαρα καθεστώτα) κι οι γατούλες…
Τα σκυλάκια που όταν αγαπούν, αγαπούν για πάντα,
με τον πιο άδολο τρόπο του κόσμου,
και οι περισσότερες φυλές τους θα πεθάνουν για σένα
(ή και σε σκοτώσουν για σένα… κι ιδού το πρόβλημα!)
Αν το σκεφτείτε,
όπως επεσήμανε κάποτε ο Αργύρης Κουνάδης,
η γάτα είναι το μοναδικό ζώο
που ο άνθρωπος δεν έβαλε στο τσίρκο.
Ανεξάρτητη, αξιοπρεπής απόλυτα ανίκανη
να κάνει τούμπες για ένα πιάτο φαί,
δεν μπορεί ποτέ ν αγαπηθεί
από ένα ελλειμματικό εγώ που ζητά οπαδούς
και όχι ισότιμους παίκτες…
Μισήθηκαν σχεδόν από όλους τους δικτάτορες του κόσμου
κι όμως, όταν εξοντώθηκαν, στην Ευρώπη του Μεσαίωνα
κι έλειψε η φυσική και δωρεάν προστασία
που παρείχαν από τρωκτικά της εποχής,
ήρθε η Πανούκλα, ο Μαύρος Θάνατος.
Και στη Νάξο, την χρονιά που τις εξόντωσαν όλες
κάναν 2 χρόνια να δουν σοδειά, αφού τα τρωκτικά
κόβαν τις ρίζες (για να ζήσουν κι αυτά)…
Από κείμενο της Ελένης Καρασαββίδου