Τώρα που πέρασαν οι εκλογές ,για να μην παρεξηγηθώ πως κάποιους υποστηρίζω ή μιλάω υπέρ άλλων, σε προεκλογική περίοδο,θα ήθελα να καταθέσω μια άποψη για το κυκλοφοριακό που οι περισσότεροι κάνουμε πώς δεν υπάρχει και το συζητάμε μόνο μεταξύ μας .
Το θέμα της κυκλοφορίας των αυτοκινήτων ,των μηχανών, άλλα και των πεζών που περνούν καθ’ όλο το μήκος της οδού και όχι από τις διαβάσεις πεζών ,έχουν δημιουργήσει ένα εκρηκτικό κυκλοφοριακό θέμα μέσα στην πόλη μας.
Όλοι θα έχετε δει πως η Δαμασκηνού ορισμένες ώρες γίνεται “διακεκαυμένη ζώνη” .Από την ασυδοσία .
Υπάρχουν από την αρχή της μετά τις γραμμές του τρένου, μόνιμα σταθμευμένα αυτοκίνητα μπροστά από καταστήματα και ακόμα και να ενημερώσεις τους υπευθύνους γιατί ενοχλούν τα πούλμαν και τα μεγάλα αυτοκίνητα να περάσουν δεν κουνιέται …φύλλο..
Όσο προχωράμε δε προς την θάλασσα εκεί πια θέλεις Άγιο για να περάσεις είτε είσαι εποχούμενος είτε πεζός.
Αυτοκίνητα, μηχανάκια σταθμεύουν κλείνοντας το ένα ρεύμα, καταλαμβάνουν πεζοδρόμια, σε μια οδό χαρακτηρισμένη ως ταχεία.
Το ίδιο συμβαίνει στην Κολιάτσου,το ίδιο στην Γ.Παπανδρέου, ΑποστόλουΠαύλου, ΕθνικήςΑνεξαρτησίας και αλλού .
Ακόμα και αν διαμαρτυρηθεί κάποιος στους υπευθύνους δεν γίνεται τίποτα.
“Θα το δούμε κυρία μου ” είναι η απάντηση .
Επιτέλους πότε θα το δείτε;
Η ζωή μας έχει γίνει αφόρητη.
Υπομένουμε εν τω μεταξύ λέγοντας” εγώ θα λύσω το πρόβλημα ” έλειψαν και οι δημοσιογράφοι του δρόμου που κατέγραφαν τα προβλήματα και έτσι είμαστε σε μια κατάσταση λήθαργου.
Δημόσια παρακαλώ τους υπευθύνους ” επιβλέπετε την τήρηση των νόμων, στο κυκλοφοριακό αλλά σιγά σιγά σε όλα τα άλλα”.
Μήπως θα πρέπει να ξαναβγεί η Δημοτική Αστυνομία, μήπως θα πρέπει να γίνει ένα πάρκινγκ δυτικά της πόλης.
Δίπλα στη Λέσχη Αξιωματικών επάνω στο πεζοδρόμιο δέκα αυτοκίνητα σήμερα το βράδυ και δίπλα στα τραπεζάκια έπιναν τον καφέ τους οι οδηγοί και δεν βρέθηκε ένας να τους παρατηρήσει.Μα πως γίναμε έτσι.
Χωρίς σεβασμό στον Άνθρωπο και το περιβάλλον του, όλα τα άλλα είναι για να έχουμε να συζητάμε.
Η Ατιμωρησία ,μας επιτρέπει να πιστεύουμε πως μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε και εκτραχυνόμαστε.
Και δεν είναι μόνο το κυκλοφοριακό, είναι η κοινή ησυχία, η φοροκλοπή, η κατάληψη των ακτών, των βουνών, η ανεξέλεγκτη χρήση τσιμέντου κ.α.
Τι ζητάμε;
Το αυτονόητο ΣΕΒΑΣΜΟ!
Μαρία Χρισταρά -Σπυρογιαννάκη
Κορινθία πολίτης.