Πεπόνια καταναλώνονταν στην αρχαία Ελλάδα και τη Ρώμη.
Τα πεπόνια ήταν από τα πρώτα φυτά που εξημερώθηκαν στον Παλαιό Κόσμο
και από τα πρώτα είδη καλλιέργειας που έφεραν οι δυτικοί στον Νέο Κόσμο.
Οι πρώτοι Ευρωπαίοι άποικοι στον Νέο Κόσμο καταγράφονται
ως αναπτυσσόμενα μέλι και πεπόνια καζάμπα ήδη από το 1600.
Πολλές φυλές ιθαγενών Αμερικανών στο Νιου Μέξικο,
συμπεριλαμβανομένων των Acoma, Cochiti, Isleta, Ναβάχο,
Santo Domingo και San Felipe, διατηρούν μια παράδοση καλλιέργειας
των δικών τους χαρακτηριστικών ποικιλιών πεπονιού, που προέρχονται
από πεπόνια που εισήχθησαν αρχικά από τους Ισπανούς.
Μερικοί βοτανολόγοι θεωρούν τα πεπόνια εγγενή στον Λεβάντε
και την Αίγυπτο, ενώ άλλοι τοποθετούν την προέλευση στην Περσία,
την Ινδία ή την κεντρική Ασία, επομένως η προέλευση είναι αβέβαιη.
Οι ερευνητές έχουν δείξει ότι οι σπόροι και τα υποκείμενα
ήταν μεταξύ των αγαθών που διακινούνταν κατά μήκος
των διαδρομών των καραβανιών του αρχαίου κόσμου.
Αρκετοί επιστήμονες υποστηρίζουν μια αφρικανική καταγωγή
και στη σύγχρονη εποχή τα άγρια πεπόνια μπορούν ακόμα
να βρεθούν σε αρκετές χώρες στην ανατολική Αφρική
όπως η Αιθιοπία, η Σομαλία και η Τανζανία.
Είναι γνωστό ότι τα πεπόνια καλλιεργήθηκαν από τους αρχαίους Αιγυπτίους.
Ωστόσο, οι πρόσφατες ανακαλύψεις σπόρων πεπονιού που χρονολογούνται
μεταξύ 1350 και 1120 π.Χ. σε ιερά πηγάδια Νουραγικής έδειξαν ότι
τα πεπόνια πρωτοεμφανίστηκαν στην Ευρώπη από τον νουραγικό πολιτισμό
της Σαρδηνίας κατά την Εποχή του Χαλκού.
Επίσης, πεπόνια καταναλώνονταν στην αρχαία Ελλάδα και τη Ρώμη.
Πηγή
