Τρέχουμε. Ξέρουμε πώς τρέχουμε να πεθάνουμε,
μα δεν μπορούμε να σταματήσουμε. Τρέχουμε.
(«Ασκητική»)
Δεν υπάρχουν ιδέες, υπάρχουν μονάχα άνθρωποι
που κουβαλούν τις ιδέες, κι αυτές παίρνουν το μπόι
του ανθρώπου που τις κουβαλάει.
Η ευτυχία απάνω στη γη είναι κομμένη
στο μπόι του ανθρώπου.
Δεν είναι σπάνιο πουλί να το κυνηγούμε πότε στον ουρανό,
πότε στο μυαλό μας.
Η ευτυχία είναι ένα κατοικίδιο πουλί στην αυλή μας.
Ο άνθρωπος βιάζεται, ο Θεός δε βιάζεται.
Δε με νοιάζει ο θάνατος.
Με νοιάζει η φθορά· αυτή εξευτελίζει τον άνθρωπο.
Αυτήν πρέπει να νικήσω…
Το ψέμα είναι ανανδρία.
Σωτηρία θα πει να λυτρωθείς απ’ όλους τους σωτήρες·
αυτή ‘ναι η ανώτατη λευτεριά, η πιο αψηλή,
όπου με δυσκολία αναπνέει ο άνθρωπος. Αντέχεις;
Όσο υπάρχουν παιδιά που πεινούν, Θεός δεν υπάρχει.
Τούτο μόνο ξέρω: Είμαι γεμάτος πληγές και στέκομαι όρθιος.
Εφόσον δεν μπορούμε να αλλάξουμε την πραγματικότητα,
ας αλλάξουμε τα μάτια που τη βλέπουν.
Όλα σε αυτό τον κόσμο έχουν ένα κρυφό μήνυμα.
Είδα κάποτε μια μέλισσα πνιγμένη μέσα στο μέλι και κατάλαβα.
Νίκος Καζαντζάκης, 1883-1957
Ο μεγαλύτερος Έλληνας συγγραφέας των νεότερων χρόνων.
Υπήρξε επίσης φιλόσοφος, ποιητής, θεατρικός συγγραφέας.
Σπούδασε νομικά και έκανε μεταπτυχιακά στο Παρίσι.
Θεωρούσε δασκάλους του τον Όμηρο, τον Δάντη
και τον Μπεργκσόν.
Το 1919 διορίστηκε από τον Βενιζέλο Γεν. Γραμματέας
του Υπουργείου περιθάλψεως, υπεύθυνος
για τους πρόσφυγες από τον Καύκασο.