Από την αρχή της προεκλογικής περιόδου, όλα έδειχναν ότι κανείς δεν θέλει να αλλάξει ούτε τη διαδικασία και φυσικά ούτε να προσδιορίσει ένα θετικό αποτέλεσμα. Εν τω μεταξύ, ο κόσμος το ‘χει τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι. Τα χρέη του κόμματος δεν μαζεύονται από πουθενά, οι «οικογένειες» αγωνίζονται να διατηρήσουν τα κεκτημένα, οι τοπικοί κομματάρχες διαλέγουν στρατόπεδο ανάλογα με τις κούφιες υποσχέσεις των «παρατάξεων» και όλοι μαζί υπολογίζουν σε μία καταστροφική αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ, για να επανέλθουν στην εξουσία.
Σε κάθε περίπτωση, δεν είναι δυνατόν αυτό το «πρωτόγονο» κύκλωμα εξουσιομανών και παλαιοκομματικών δικτύων να εμπνεύσει κανένα δημιουργικό χώρο της ελληνικής κοινωνίας. Ούτε υγιείς επιχειρηματίες, ούτε επιστήμονες, ούτε πνευματικούς ανθρώπους. Και κυρίως, δεν πρόκειται να εμπνεύσει εμπιστοσύνη σε κανένα κομμάτι των νέων. Αυτή η Κεντροδεξιά ή, απλώς, Δεξιά δεν μπορεί να εγγυηθεί απολύτως καμία ανανέωση του πολιτικού συστήματος, εφόσον συνεχίζει να επιλέγει τον άκρως παθητικό ρόλο της νοσηρής αντιπολιτευτικής αναμονής.
Δεν έχει νόημα να περιμένουμε τίποτα από τις εκλογές. Οι άνθρωποι είναι εγκλωβισμένοι στη δική τους αποστειρωμένη «Αυλή» και απευθύνονται σε «νοικιασμένο» κοινό. Αν εξαιρέσεις τον Κυριάκο Μητσοτάκη, οι υπόλοιποι έχουν κολλήσει σε ένα «ασάλευτο παρόν» εμπνευσμένο από τον δεξιό «φονταμενταλισμό» του παρελθόντος.
Αλλά και ο Κυριάκος επέλεξε να δώσει τη μάχη με τους όρους των άλλων. Ενώ, δηλαδή, είχε μοναδική ευκαιρία να ξεκινήσει την ανατροπή, πριν από την έναρξη της προεκλογικής περιόδου, δείλιασε και προτίμησε τον πρόσκαιρα ασφαλή δρόμο του συντηρητισμού: Εκλογή από μία γερασμένη βάση, επικοινωνία, με ένα κοινό που δεν κατανοεί τη φιλελεύθερη ρητορική του και εκλογική διαδικασία ανεξέλεγκτη και παραδομένη στα πελατειακά δίκτυα της συναλλαγής.
Ό,τι και να βγει από τις κάλπες της Κυριακής, αυτή η Νέα Δημοκρατία δεν μπορεί να συνεχίσει ως κόμμα εξουσίας. Μολονότι η πλειοψηφία θα σπεύσει να συντηρήσει την ενότητα, με την πιο συντηρητική ψήφο, τελικά θα καταφέρει ακριβώς το αντίθετο. Παρόλο που οι ομάδες των «Βαρόνων» θα έχουν το αποτέλεσμα που επιθυμούν στις εκλογές, η συνέχεια δεν θα είναι ανάλογη της πρώτης ανακούφισης.
Η Κεντροδεξιά, ειδικά στην Ελλάδα, θα πρέπει να φιλελευθεροποιηθεί και να εντάξει στους κόλπους της δημιουργικές δυνάμεις. Κι αυτό θα συμβεί νομοτελειακά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Δεν έχουμε «δικτατορία» για να συνεχίσει να μένει εκτός πολιτικού συστήματος, τόσα πολλά χρόνια, το πιο ζωντανό κομμάτι της κοινωνίας. Δεν αντέχει η οικονομία και η διοίκηση να συντηρείται από μια βολεμένη ελίτ ευκατάστατων προνομιούχων που θέλουν τόσο φανατικά να συντηρήσουν τον φαύλο κύκλο τους.
Στη Νέα Δημοκρατία υπάρχουν ακόμα υγιείς δυνάμεις που δεν θα μείνουν απαθείς στη νομοτελειακή της σήψη. Αν δεν αντιδράσουν γρήγορα, σε λίγα χρόνια η χώρα θα μοιάζει με «Μπανανία» της Λατινικής Αμερικής. Αν δεν υπάρξει δυναμική πολιτική βάση έκφρασης για τόσους περιθωριοποιημένους Έλληνες, θα παραδοθεί στον εθνικολαϊκισμό, στην πατριδοκαπηλία, στον φονταμενταλισμό και στη διάλυση της οικονομίας.
Οι εκλογές αυτής ή της άλλης Κυριακής θα ξεκαθαρίσουν τα πράγματα. Η φαινομενική επιβεβαίωση, όμως, ενός προσώπου δεν πρόκειται να φέρει την ανανέωση. Πολύ γρήγορα, οι τάσεις διάσπασης θα εμφανιστούν. Και μεταξύ μας, ίσως είναι η ρωγμή που χρειάζεται το σύστημα για να δημιουργήσει νέο έδαφος για πολιτικές εξελίξεις. Μένει να δούμε, ποιος θα τολμήσει να κάνει την αρχή…
