Όταν κοιτάς από ψηλά
μοιάζει η πόλη ζωγραφιά.
Απ’ τον Αι Γιώργη την κοιτάζω
κι έτσι μονάχα την θαυμάζω.
Μοιάζουν τα σπίτια με σπιρτόκουτα
οι άνθρωποι, ζούμε, υπάρχουμε κι απλά
πολλές φορές την ύπαρξή μας
υπέρμετρα παίρνουμε στα σοβαρά.
Υ.Γ: Αλήθεια όμως τώρα.
Όλα αυτά και δίχως να έχουμε ανέβει σε αεροπλάνο
όπως έγραψε κάποτε η Σώτια Τσώτου
και μας τραγούδησε με την μοναδική του φωνή
ο υπέροχος Κώστας Χατζής.
