Η είδηση σοκάρει: Ένας άνθρωπος 89 ετών, στην τελική ευθεία της ζωής του, πήρε μια καραμπίνα και επιτέθηκε σε υπαλλήλους του ΕΦΚΑ και του Πρωτοδικείου.
Πριν βιαστούμε να καταδικάσουμε την πράξη ,γιατί η βία δεν είναι ποτέ η λύση, ας κάνουμε μια παύση. Ας αναρωτηθούμε “ΓΙΑΤΙ; “
Τι μπορεί να συμβαίνει στο μυαλό ενός ανθρώπου που έχει ζήσει σχεδόν έναν αιώνα, για να φτάσει στο σημείο να γίνει δράστης;
” Είναι το χάος των “αναμονών” που δεν τελειώνουν ποτέ;
* Είναι η “αδιαφορία” πίσω από τα γκισέ και τα «δεν είναι δική μας αρμοδιότητα»;
” Είναι ο εγκλωβισμός σε έναν “λαβύρινθο” νόμων, χαρτιών και ψηφιακών συστημάτων που για έναν 90χρονο μοιάζουν με ξένη γλώσσα;
* Είναι η “οικονομική ασφυξία” και το συναίσθημα ότι το κράτος σου κλείνει την πόρτα κατάμουτρα;
Αυτό που έγινε σήμερα στον ΕΦΚΑ δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό. Είναι η “έκρηξη” ενός ανθρώπου που ένιωσε ότι δεν έχει πια ούτε φωνή, ούτε δίκιο, ούτε αύριο. Είναι το αποτέλεσμα μιας κοινωνίας που αφήνει τους ηλικιωμένους της στο περιθώριο, να παλεύουν με «τέρατα» γραφειοκρατίας.
Πόση ανοχή να έχει ένας άνθρωπος;
Πόσο να αντέξει ένας πολίτης που βλέπει παντού χάος, στους δρόμους, στις τράπεζες, στα νοσοκομεία, στα δικαστήρια ;
Όταν το σύστημα καταρρέει, οι άνθρωποι λυγίζουν. Και όταν λυγίζει ένας άνθρωπος 89 χρονών, τότε “έχουμε αποτύχει όλοι μας.” Σήμερα η καραμπίνα δεν έριξε μόνο σκάγια. Έριξε μια προειδοποίηση. Η κοινωνία μας βρίσκεται στα όριά της. Ο σεβασμός στον πολίτη δεν είναι «υποχρέωση των υπαλλήλων», είναι ζήτημα επιβίωσης της ίδιας της δημοκρατίας μας.
ΥΓ
Θσ μπορούσα να σας απαριθμήσω τι έχω βιώσει εγώ σε τράπεζα (εχθές) σε Δημόσιο Νοσοκομείο, και σε δημόσια υπηρεσία τον τελευταίο καιρό.
Τρέλα…