Γράφει η Μαρια Χρισταρά
Σε μια εποχή που δεν επιθυμούμε τίποτα επειδή νομίζουμε πως έχουμε τα πάντα, η μεγαλύτερη πρόκληση δεν είναι να βρεις μια καλή παράσταση, αλλά να διατηρήσεις την ικανότητα να μαγεύεσαι από αυτήν.
Αφορμή γιαυτό το σημείωμα το πήρα απο την αναχώρηση των θεατών από το Θέατρο “Ειρήνη Παπά” στην τελευταία συναυλία . Τα τρία τέταρτα των θεατών αποχώρησαν.
Τρεις μουσικοί επί σκηνής, μια καθηλωτική αοιδός, ένα πανέμορφο θέατρο κι ένα πρόγραμμα γεμάτο πασίγνωστα, αγαπημένα λαϊκά τραγούδια. Κι όμως, λίγο μετά την έναρξη, οι πρώτοι θεατές άρχισαν να σηκώνονται και να αποχωρούν. Σταδιακά, αθόρυβα, σχεδόν μηχανικά. Ενώ οι καλλιτέχνες έδιναν την ψυχή τους κάτω από τα φώτα.
Το σκηνικό αυτό δεν είναι απλώς μια έλλειψη ευγένειας. Είναι το σύμπτωμα μιας βαθύτερης πολιτισμικής «ασθένειας». Γίναμε, άραγε, τόσο χορτασμένοι;
Ζούμε στην εποχή της απόλυτης αφθονίας και της ακαριαίας ικανοποίησης. Έχουμε συνηθίσει να καταναλώνουμε τα πάντα σε ρυθμούς ασταμάτητου scroll down. Αν κάτι δεν μας αιχμαλωτίσει στα πρώτα δευτερόλεπτα, απλώς περνάμε στο επόμενο. Η υπομονή, η συγκέντρωση και η διάθεση να αφεθούμε σε μια τελετουργία , όπως είναι η ζωντανή μουσική, τείνουν να εξαφανιστούν.
Νομίζουμε πως επειδή «τα έχουμε όλα», δεν έχουμε πια ανάγκη να προσπαθήσουμε για τίποτα.
Η ζωντανή τέχνη απαιτεί ένα αόρατο συμβόλαιο.Ο καλλιτέχνης προσφέρει την ενέργειά του κι ο θεατής τον χρόνο και την προσοχή του.
Η πρόωρη αποχώρηση σπάει αυτή τη συμφωνία. Υποβιβάζει τη δημιουργία σε ένα αναλώσιμο προϊόν της σειράς.
Δεν φεύγουμε επειδή η παράσταση δεν ήταν καλή. Φεύγουμε γιατί είμαστε πια χορτάτοι. Μπουκωμένοι από εικόνες, ήχους και επιλογές, σε σημείο που καμία εμπειρία δεν χωράει πια μέσα μας.
Απόδειξη πως μεγάλες ορχήστρες δεν μπορούν να γεμίσουν ένα συνοικιακό θέατρο.
Και όταν είσαι μπουκωμένος, ακόμα κι το πιο σπάνιο δώρο σου φαίνεται περιττό.
Ας το λάβουμε υπ’όψιν μας όσοι διοργανώνουμε εκδηλώσεις.
Ο κόσμος θέλει φώτα δράση κυρίως δε ,να έχει πληρώσει εισητήριο.