Γράφει η Μαρία Χρισταρά
Υπάρχουν άνθρωποι που, ακόμη κι όταν φύγουν από τη ζωή, δεν παύουν να είναι παρόντες. Ο Χρήστος Γιανναράς είναι ένας από αυτούς.
Αυτό αισθάνθηκα στην εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στο Καλογεροπούλειο Ίδρυμα προς τιμήν του απο τον Πέτρο Θωμαΐδη στις 3 Οκτωβρίου. Μια βραδιά αφιερωμένη σε έναν σπουδαίο Έλληνα φιλόσοφο, συγγραφέα και πανεπιστημιακό, αλλά κυρίως σε έναν άνθρωπο που άφησε πίσω του μια σκέψη που εξακολουθεί να μας αφορά.
Οι ομιλητές είχαν κάτι ιδιαίτερο να καταθέσουν. Είχαν την τύχη να γνωρίσουν προσωπικά τον Γιανναρά και μίλησαν όχι μόνο για το έργο και τη δημόσια παρουσία του, αλλά και για στιγμές από τη ζωή του. Αναφέρθηκαν στην πορεία του, στις ιδέες του, στις αναζητήσεις του, αλλά και στις δυσκολίες που συνάντησε στον δρόμο του.
Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στα προβλήματα που του δημιούργησαν άνθρωποι του ίδιου πνευματικού χώρου. Ίσως γιατί ο Γιανναράς δεν φοβήθηκε ποτέ να πει αυτό που πίστευε, ακόμη κι όταν γνώριζε ότι θα προκαλούσε αντιδράσεις. Η ανεξαρτησία της σκέψης του είχε και το τίμημά της.
Ο γιατρός του και προσωπικός του φίλος, πατέρας Πέτρος Μαριάτος, έδωσε στη βραδιά μια διαφορετική διάσταση. Μίλησε για τον άνθρωπο που γνώρισε από κοντά, για προσωπικές στιγμές τους και για τις τελευταίες ώρες της ζωής του. Μέσα από τη δική του μαρτυρία, ο Γιανναράς εμφανίστηκε πιο ανθρώπινος, πιο κοντινός.
Στην εκδήλωση συμμετείχαν ακόμη ο Δημήτριος Μαυρόπουλος, ο Ευάγγελος Μπαρτζής και ο π. Ανδρέας Ανδρεόπουλος, ενώ τον συντονισμό είχε ο Θεόδωρος Παντούλας.
Και υπήρχε κάτι ακόμη που με έκανε να σταθώ για λίγο διαφορετικά μέσα στην αίθουσα.
Κοιτάζοντας την προτομή του Καλογερόπουλου, ήταν σαν να συμμετείχε κι εκείνος στη συζήτηση. Τα θέματα που ακούγονταν ,η πίστη, ο πολιτισμός, η Ελλάδα, η ελευθερία, η αναζήτηση της αλήθειας,ήταν θέματα που είχαν απασχολήσει βαθιά και τον ίδιο. Έμοιαζε σαν δύο ξένοι άνθρωποι να συναντιούνται μέσα από τις ίδιες αγωνίες.
Η παρουσία του γιου του Χρήστου Γιανναρά Σπύρου, έδωσε στη βραδιά μια ακόμη πιο προσωπική διάσταση. Γιατί πίσω από τον φιλόσοφο, τον καθηγητή και τον συγγραφέα υπήρχε ένας άνθρωπος, ένας πατέρας, ένας άνθρωπος με τη δική του οικογένεια και τη δική του ζωή.
Αξίζει, τέλος, να αναφερθεί ο Πέτρος Θωμαΐδης, που είχε Χάρη στη δική του προσπάθεια έγινε αυτή η συνάντηση και δόθηκε η δυνατότητα να ακουστούν άνθρωποι που γνώρισαν από κοντά τον Χρήστο Γιανναρά.
Ο Γιανναράς έφυγε από τη ζωή τον Αύγουστο του 2024, στα αγαπημένα του Κύθηρα. Όμως η σκέψη του παραμένει ζωντανή. Ίσως γιατί δεν προσπάθησε ποτέ να γίνει αρεστός σε όλους. Προσπάθησε να είναι ελεύθερος στη σκέψη του.
Και αυτή η ελευθερία είναι ίσως η σημαντικότερη παρακαταθήκη που άφησε.