Νιώθω τους σπόρους ν’ ανατριχιάζουνε μέσα στη γη.
Και νιώθω τις παπαρούνες, σύμβολα της ηδονής και των οργασμών,
ν’ ανορθώνονται και να κυματίζουν απάνω στα χωράφια
(σημαίες μικροσκοπικές της αγάπης)
και να κηρύσσουν μια Μεγάλην Αλήθεια
στα χόρτα γύρω και στα πολύκαρπα σπαρτά
και στις πεταλούδες, που περνούν, και στους ανθρώπους,
που ακούνε τις αρωματώδεις κι απόκρυφες φωνές των λουλουδιών.
Τις κοιτάζω κι ανατέλλει πάλι μέσα μου ο Απόλλων.
Όχι, ο Μεγάλος Θεός δεν απέθανε.
Το χαμόγελο των προγόνων μας είναι αθάνατο
και χύνεται ακόμη γύρω μας
στις απαλές κολπώσεις των βουνών μας
κι ανθεί μέσα στις παπαρούνες και στα ρόδα
και κοιμάται στους μενεξέδες
και πλέκεται μέσα στα δάση μας
κι απλώνεται το βράδυ γαλήνιο
και μεγαλόπρεπο πέρα στη δύση…
ΚΑΡΜΑ ΝΙΡΒΑΜΗ.
( Νίκος Καζαντζάκης )
Περιοδικό «Πινακοθήκη» 6 Αύγουστος 1906
