Με τις πρώτες βροχές του φθινοπώρου αφυπνίζονται τα σαλιγκάρια.
Μετά από μια περίοδο ξηρασίας,
οι πρώτες βροχές του φθινοπώρου ενυδατώνουν το έδαφος
και αφυπνίζουν τα σαλιγκάρια από τη θερινή τους νάρκη,
κάνοντάς τα να βγουν από τις κρυψώνες τους.
Βγαίνουν από την καλοκαιρινή τους διάπαυση και δραστηριοποιούνται,
ξεκινώντας την αναζήτηση συντρόφου για ζευγάρωμα.
Τα σαλιγκάρια είναι ερμαφρόδιτα, δηλαδή κάθε άτομο διαθέτει
τόσο αρσενικά όσο και θηλυκά αναπαραγωγικά όργανα.
Ο ερμαφρόδιτος αδένας (ωοθηκόρχις) παράγει ωάρια και σπερματοζωάρια.
Αυτή η περίοδος θεωρείται ιδανική για τη συλλογή τους,
καθώς είναι δραστήρια και ευκολότερα προσβάσιμα.
Πολλά άτομα τα θεωρούν εκλεκτή λιχουδιά
και τα εντάσσουν στην κουζίνα τους,
ειδικά σε περιοχές με παράδοση στην κατανάλωση σαλιγκαριών.
Θυμάμαι πάντως, τα παλιά χρόνια στα χωριά της Κρήτης,
οι άνθρωποι σοφότεροι προφανώς, μάζευαν τα σαλιγκάρια την άνοιξη
καθώς αυτήν την εποχή του φθινοπώρου τα άφηναν να ζευγαρώσουν.
Την άνοιξη, τα σαλιγκάρια ήταν ξυγκάτα, όπως έλεγε η θειά μου
διότι θα έπεφταν σε θερινή νάρκη και τα διατηρούσαν σε καλάθια.
Με αυτόν τον τρόπο έτρωγαν κοχλιούς όλο το καλοκαίρι.
Περίφημοι ήταν και οι μπουρμπουριστοί κοχλιοί ως μεζές.
Υ.Γ: Χοχλιούς στο τηγάνι αμπούμπουρα, που θα πει μπρούμυτα.
