Μas que un partido…

0

ImageHandler

Δύο ομάδες, 22 ποδοσφαιριστές. Μπαρτσελόνα εναντίον Ρεάλ Μαδρίτης. Δεν είναι μόνο ποδόσφαιρο. Είναι ιστορία. Είναι ιδεολογία. Είναι πολιτική. Είναι κάτι περισσότερο από ένα παιχνίδι.

Είναι ο Ντι Στέφανο, ο Πούσκας, ο Χέντο, ο Σαντσίς, ο Μπουντραχένιο, ο Μιγιάτοβιτς, Ραούλ, ο Ζιντάν, ο Κριστιάνο Ρονάλντο. Είναι ο Λουίς Σουάρες, ο Κρόιφ, ο Στόιτσκοφ, ο Ρομάριο, ο Ριβάλντο, ο Ρονάλντο, ο Ροναλντίνιο, ο Μέσι.
Όταν η Ρεάλ Μαδρίτης αντιμετωπίζει τη Μπαρτσελόνα τότε τίποτα δεν είναι απλό. Το μίσος μεταξύ των δύο ομάδων, το πολιτικό και ιστορικό υπόβαθρο αυτής της «αιώνιας» κόντρας κάνει το ντέρμπι αυτό περισσότερο ιδιαίτερο από οποιοδήποτε άλλο στον κόσμο. Αυτό είναι το ένα και μοναδικό, το αυθεντικό clasico.

Nαι, κάποτε μπορεί να ήταν ένα απλό αθλητικό γεγονός. Αρκετά παλιά. Και μετά έγινε κόντρα μίσους. Μάχη ανάμεσα σε δύο ομάδες, που ήταν τόσο διαφορετικές μεταξύ τους, από την ημέρα κιόλας της ίδρυσής τους. Η Ρεάλ του πολιτικού κατεστημένου και των πλουσίων, η Μπαρτσελόνα, της αντίστασης και των επαναστατών.

Η ποδοσφαιρική ομάδα της Βαρκελώνης ιδρύθηκε στο τέλος του 19ου αιώνα όταν ο ισπανικός ιμπεριαλισμός άρχισε να καταρρέει και πολύ γρήγορα έγινε το όχημα της Καταλονίας απέναντι στην κεντρική εξουσία της Μαδρίτης, όπου ήταν η έδρα του βασιλιά. Οι Καταλανοί, που επεδίωκαν την ελευθερία τους, υπέφεραν τόσο κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του στρατηγού Πρίμο Ντε Ριβέρα στη δεκαετία του 1920, όσο και κατά τη μακρόχρονη δικτατορία του Φράνκο. Η Βαρκελώνη ήταν το κέντρο των Δημοκρατικών στη διάρκεια του ισπανικού εμφυλίου. Ο Γιόζεπ Σουνιόλ, ένας αριστερός διανοούμενος που είχε εκλεγεί βουλευτής στην τοπική Βουλή της Καταλονίας και ήταν επίσης εκλεγμένος πρόεδρος της Μπαρτσελόνα, εκτελέστηκε στις 5 Αυγούστου 1936 από στρατιωτικές δυνάμεις υπό τη διοίκηση του Φράνκο. Στον επόμενο εντός έδρας αγώνα της Μπαρτσελόνα, οι οπαδοί της αποδοκίμασαν τον ισπανικό εθνικό ύμνο και η ομάδα τιμωρήθηκε με εξάμηνο αποκλεισμό από κάθε αγωνιστική δραστηριότητα!

Πάνω σε αυτή την εκτέλεση θεμελιώθηκε μια αντιπαλότητα που κρατά χρόνια και εκφράζεται από τότε μέσα στο γήπεδο κόντρα στην ομάδα της πρωτεύουσας, την αγαπημένη του Φράνκο. Για 46 ολόκληρα χρόνια η Μαδρίτη ήταν πάνω απ’ όλους για τον «Χενεραλίσιμο».Κάθε νίκη της Μπαρτσελόνα μέσα στο γήπεδο ήταν μια νίκη κόντρα στη δικτατορία.


Όλοι οι καλοί Λατινοαμερικάνοι ποδοσφαιριστές της εποχής δεν φόρεσαν ποτέ τη φανέλα της Μπαρτσελόνα. Με πρώτο και καλύτερο τον Αλφρέδο Ντι Στέφανο, όλοι οι παίκτες στάλθηκαν με διαβατήρια που έβγαιναν με συνοπτικές διαδικασίες στη Ρεάλ. Ο Αργεντινός κατέληξε στη Μαδρίτη το 1953, την εκτόξευσε αγωνιστικά κατακτώντας το πρώτο πρωτάθλημα για τη Ρεάλ μετά από 21 χρόνια! Ακολούθησαν οι ευρωπαϊκοί τίτλοι που άλλαξαν την ιστορία της ομάδας, αλλά και συνολικά του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Ο Αργεντινός έγινε σύμβολο της Ρεάλ και χρειάστηκε να περάσουν είκοσι χρόνια για να έρθει η απάντηση στην… αρπαγή του. Το 1973 ο Γιόχαν Κρόιφ είχε συμφωνήσει για τη μεταγραφή του στη «βασίλισσα». Αίφνης, μια χορηγία της τράπεζας της Καταλονίας ήταν αρκετή ώστε η Μπαρτσελόνα να βρει τα απαραίτητα χρήματα και να κάνει δικό της τον «ιπτάμενο Ολλανδό».

Ο Φράνκο πέθανε το 1975 και σαράντα χρόνια μετά, δεν είναι λίγοι οι οπαδοί της Μπαρτσελόνα που εξακολουθούν να βλέπουν… φαντάσματα και αδικίες, βγάζοντας αρκετές φορές ακόμα και κόμπλεξ έναντι της ομάδας της πρωτεύουσας. Η επιθυμία για ανεξαρτησία της Καταλονίας παραμένει μέχρι σήμερα ανεκπλήρωτη. Την ίδια ώρα, η λευκή φανέλα της Ρεάλ εκπροσωπεί την ενιαία και αδιαίρετη Ισπανία.

Στις επόμενες δεκαετίες, η κυριαρχία θα είναι μοιρασμένη. Ο σπουδαίος ποδοσφαιριστής Κρόιφ θα εξελιχθεί σε έναν ιδιοφυή προπονητή, ο οποίος θα καθίσει στον πάγκο της ομάδας από το 1988 μέχρι το 1996 και θα δημιουργήσει τη δική του dream team από την οποία θα περάσουν ο Ρομάριο, ο Στόιτσκοφ, ο Λάουντρουπ, ο Κούμαν, ο Θουμπιθαρέτα, o Μπακέρο και ο Γουαρδιόλα.

Λίγα χρόνια αργότερα, θα έρθει η σειρά της Ρεάλ να φτιάξει τον δικό της γαλαξία ποδοσφαιρικών αστέρων, την ομάδα των galacticos. Δημιούργημα όχι κάποιου προπονητή, αλλά του προέδρου, Φλορεντίνο Πέρεθ, ο οποίος από το καλοκαίρι του 2000 μέχρι το καλοκαίρι του 2003 απέκτησε διαδοχικά τους Φίγκο, Ζιντάν, Ρονάλντο και Μπέκαμ, οι οποίοι μαζί με τους Ραούλ, Κασίγιας και Ρομπέρτο Κάρλος έφτιαξαν μια ομάδα όνειρο.

«Αν η Ρεάλ δεν υπήρχε, κάποιος θα έπρεπε να την ανακαλύψει» είχε πει ο Μανουέλ Βάσκεθ Μπολνταμπάν, Καταλανός συγγραφέας. «Και μόνο που ακούω το όνομα Ρεάλ, μου έρχεται να κάνω εμετό!» συμπλήρωσε ο Χρίτσκο Στόιτσκοφ, που έχει γράψει τη δική του ιστορία με τη φανέλα της Μπαρτσελόνα. Η Ρεάλ είναι η ομάδα που λατρεύουν να μισούν στην Καταλονία. Και το αντίστροφο, φυσικά.

Είτε υποστηρίζει κάποιος τη Μπαρτσελόνα, είτε είναι φανατικός οπαδός της Ρεάλ το σίγουρο είναι πως περιμένει αυτό το παιχνίδι ως κάτι μοναδικό. Δύο ομάδες, 22 ποδοσφαιριστές, χιλιάδες θεατές σε ένα κατάμεστο στάδιο, εκατομμύρια τηλεθεατές σε όλον τον κόσμο θα ζήσουν τον παλμό, το πάθος και την ένταση μιας αναμέτρησης που, όπως λένε και οι Ισπανοί, είναι… mas que un partido.

sdna.gr

Απάντηση