Μαρία Χρισταρά: Συγχαρητήρια στην Μικρασιατική Στέγη Κορίνθου.

0

Καρσί μου είναι η θάλασσα

καρσί μου είναι η άμμος
καρσί μου είναι ο Τσεσμές
μα τι μπορώ να κάνω…
Πότε θα ανοίξουμε πανιά
να κάτσω στο τιμόνι
να βλέπω το Ρέιζ Ντερέ
Να μου διαβούν οι πόνοι.
Μικρασιάτικο τραγούδι.
“Μικρασιατικά 2021”
Προπαραμονή του Σταυρού και Συνοικισμός ,έχει την τιμητική του.
Οι εκδηλώσεις μνήμης που τα δραστήρια μέλη του Δ.Σ και η Πρόεδρος της Μικρασιατικής Στέγης ετοίμασαν , μας έφερε στην αγκαλιά του όμορφου αυτού τόπου.
Οι μνήμες από τα παιδικά μας χρόνια εδώ , μοσχοβολούν βασιλικά και ασβέστη ,
αρμπερόριζα και γλυκό κέρινο διάφανο , σαν τις καρδιές των ανθρώπων της προσφυγιάς.
Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω γνώριμα πρόσωπα που ο χρόνος τα άλλαξε, άλλα που δεν μπόρεσε να σβήσει την αρχοντιά που τα φωτίζει.
Θυμάμαι τις μανάδες και τις μαυροφορεμένες γιαγιάδες των περισσοτέρων , άξιες νοικοκυρές με το χαμόγελο όμως της ελπίδας στο στόμα.
Πέρασαν τα χρόνια και χάρις στην Βασιλικούλα και τις κυρίες της Στέγης κάθε φορά που πατώ αυτήν την πλατεία με το Ηρώον τα συναισθήματα μου φθάνουν στα άκρα:
Συγκινούμαι από τις θύμησες, νιώθω υπερηφάνεια για το πώς κρατούν τα ήθη ως φυλακτό , αναβιώνοντας τα πιστά .
Αγαλλιάζω από τα λόγια των στίχων των γνώριμων τραγουδιών που μιλάνε για ξεριζωμό,θάνατο ,πατρίδα , αγάπη και μισεμό.
Κάτι μέσα μου λέει , να επαγρυπνώ και να δρω αναλόγως σε ρατσιστικές επιθέσεις εναντίον συνανθρώπων μου, για να μην ξανασυμβούν σε κανέναν αυτά που πέρασαν οι πρόγονοι μας Μικρασιάτες.
Ευτυχία μικρού παιδιού με κατακλύζει σαν κι αυτή που ένιωθα τότε που κοριτσάκι έπαιζα στην χωμάτινη αυλή του προσφυγικού παραπήγματος με τ’ άλλα κοριτσάκια όσο η μάννα μάθαινε να πλέκει από την μικρασιάτισσα φίλη.
Ένιωσα πόνο φέρνοντας στον νου τα βάσανα που πέρασαν οι προηγούμενες γενιές από άδικους πολέμους αλλά και θαυμασμό για το πάθος όχι μόνο της Προέδρου αλλά και όλων των μελών της
Στέγης ,να παρουσιάζουν την ιστορία σωστά με διαλέξεις ,θέατρο σκιών,τραγούδια και μουσικές για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι και τα παιδιά μας.
Υπήρξαν και στιγμές αναστοχασμού μέσα στον ναό , με τις ψαλμωδίες κοιτώντας στα μάτια τα άγια εικονίσματα που ήλθαν από τις μακρινές πατρίδες και φυλάσσονται στο εικονοστάσι των ψυχών μας.
Κάπου εκεί είδα τον άγιο γέροντα Νεκτάριο ,τον Παπαγιώργη και είπα ,έτσι εξηγείται που σε αυτό τον τόπο ,οι άνθρωποι είναι σεβαστικοί ,ευγενείς , ταπεινοί,γιατί είχαν δυνατά πρότυπα.
Μου έλειπαν πολύ οι άνθρωποι μας και μελαγχόλησα ,το παθαίνω αυτό πάντα με τον Συνοικισμό.
Υπέροχες εκδηλώσεις μοναδικές εμπειρίες !
Χάρηκα πολύ που είδα την νέα γενιά να χορεύει παραδοσιακούς χορούς και ευχαριστήθηκα που πλημμύρισε η πλατεία παιδιά.
Ευχόμαστε και του Χρόνου
Ευχαριστούμε την Μικρασιατική Στέγη κα τον Δήμο Κορινθίων που είναι πάντα δίπλα σε αυτούς τους όμορφους συμπολίτες μας.
Γρήγορα και” Το Μουσείο ” για να διαφυλαχθούν τα ιερά κειμήλια τους.
Μ.Χρισταρά-Σπυρογιαννάκη

Απάντηση