“Μήπως έχετε πάρει κάνα μπάφο πριν μπείτε στην εκπομπή”
Παρακολουθώντας τον δημόσιο λόγο στη χώρα μας, η κατάντια της πολιτικής ζωής προκαλεί πλέον βαθιά θλίψη και οργή.
Την ώρα που στα σχολεία, στις αίθουσες διδασκαλίας και σε κάθε εκπαιδευτικό ίδρυμα οι δάσκαλοι και οι καθηγητές παλεύουν καθημερινά να μάθουν στα παιδιά μας καλούς τρόπους, ήθος, σεβασμό στον συνομιλητή και τη σημασία της παιδείας, η ίδια η πολιτική ηγεσία διολισθαίνει προς τον απόλυτο εκφυλισμό.
Όταν ένας Υπουργός απευθύνεται δημόσια σε δημοσιογράφο στον αέρα τηλεοπτικής εκπομπής με τη φράση:
«Μήπως έχετε πάρει κάνα μπάφο πριν μπείτε στην εκπομπή;»
δεν πρόκειται για ένα απλό “ατυχές αστείο”.
Πρόκειται για την πλήρη απογύμνωση της πολιτικής σοβαρότητας, όπου οι ουσίες μπαίνουν ελαφρά τη καρδία στον δημόσιο λόγο ως εργαλείο ειρωνείας και απαξίωσης.
Ποιο είναι το παράδειγμα που δίνεται από τους πολιτικούς διαλόγους στα παιδιά;
Η αναφορά σε ουσίες μετατρέπεται σε φθηνή “καραμέλα” και “πλάκα”, χάνοντας κάθε σοβαρότητα.
Μπορείς όταν πιέζεσαι ή διαφωνείς, να καταφεύγεις σε ειρωνείες και προσωπικές προσβολές αντί για απαντήσεις.
Μπορείς να προσβάλλεις δημόσια υπολήψεις και μετά να το ξεπερνάς ελαφρά τη καρδία βαφτίζοντάς το “πλάκα”.
Το πιο τραγικό από όλα είναι ότι δεν υπάρχει πλέον καμία ντροπή, καμία συστολή, καμία τσίπα.
Όταν η αναισχυντία και η αμετροέπεια βαφτίζονται “επικοινωνιακό στυλ” και “ετοιμολογία”, το μήνυμα που εισπράττουν οι νέοι είναι καταστροφικό, ότι η ντροπή είναι αδυναμία, και ότι για να επιβιώσεις στη δημόσια σφαίρα δεν χρειάζεται να έχεις ήθος ή παιδεία,αρκεί να είσαι προκλητικός και να μην ντρέπεσαι για τίποτα.
Μπορεί τώρα να γελάνε μαζί του και να τον θέλουν όλοι στα τηλεοπτικά πάνελ για να κάνουν νούμερα, αλλά σε λίγο οι ίδιοι άνθρωποι θα κάνουν δραματικές εκπομπές αναρωτώμενοι για το που έφτασε η κοινωνία μας.
Είναι τραγική αντίφαση να ζητάμε από τους νέους να καλλιεργήσουν κουλτούρα, αυτοσυγκράτηση και ευγένεια, όταν οι άνθρωποι που κατέχουν δημόσια αξιώματα και πληρώνονται από τον ελληνικό λαό σκορπούν τοξικότητα και ολισθαίνουν διαρκώς προς τα κάτω.
Αν θέλουμε η κοινωνία μας να σταθεί όρθια, οφείλουμε να απαιτήσουμε το αυτονόητο, πολιτικό πολιτισμό, αστική ευγένεια και ουσιαστικό παράδειγμα. Γιατί το παράδειγμα που δίνουν οι πολιτικοί μας σήμερα, είναι η παρακαταθήκη που αφήνουν στις επόμενες γενιές.
