Όσο μπαίνουμε στα ενδότερα του πολιτικού συστήματος, θα αποδεικνύεται αυτό που επεσήμανα εδώ και τρία χρόνια. Η Ελλάδα δεν έχει πρόβλημα πολιτικής ανεπάρκειας του πολιτικού προσωπικού, αλλά διανοητικής. Το “ηλίθιος” που χρησιμοποιώ συχνά και κάποιοι με εγκαλούν για μη πολιτικώς ορθή γλώσσα δεν είναι βρισιά. Είναι 100% χαρακτηρισμός, μάλλον κολακευτικός γι’ αυτούς που συναντάω στα τηλεοπτικα πάνελς ή στις συνεδριάσεις του Περιφερειακού Συμβουλίου. Πρόκειται για άτομα τραγικά μειωμένης νοημοσύνης – και φυσικά ανάλογου ήθους.
Ο προϊών εκβαρβαρισμός της πολιτικής, η μετατροπή της κεντρικής (και όχι μόνο) πολιτικής σκηνής σε βόθρο, εδώ και χρόνια απέκλειε από την πολιτική κάθε επιτυχημένο και σοβαρό επαγγελματία – πλην ελαχίστων εξαιρέσεων που ήλθαν, είδαν και απήλθαν τρέχοντας. Αυτό επεδείνωνε το πρόβλημα και υποβάθμιζε όλο και περισσότερο το επίπεδο των “εκπροσώπων του λαού”. Όχι δεν είναι οι 300 χαρακτηριστικό δείγμα του Έλληνα. Σε όποια γειτονιά της χώρας αν διαλέξεις 300 άτομα στην τύχη, το ποσοστό ηλιθίων, απατεώνων και ψυχασθενών θα είναι ΣΙΓΟΥΡΑ μικρότερο από το ποσοστό των 300. Αν ανοίξεις τον τηλεφωνικό κατάλογο στην τύχη, θα βρεις περισσότερους σοβαρούς.
Ο μόνος τρόπος που αυτό μπορεί να αντιστραφεί είναι αν εμείς που ακούμε Βουλή, πολιτική και κόμματα και βγάζουμε σπυριά, αν εμείς που έχουμε μια στρωμένη, επιτυχημένη ζωή, αποφασίσουμε να κάνουμε ένα μακροβούτι διαρκείας στα σκατά ελπίζοντας ότι θα φτάσουμε στην άλλη άκρη του οχετού πριν να μας κοπεί η ανάσα. Εγώ βούτηξα εδώ και τρία χρόνια. Υποφέρω, αηδιάζω, ξερνάω. Χάνω τον χρόνο και την ενέργειά μου. Αφήνω τον γιο μου και τη μουσική μου και πάω να ακούσω στο Π.Σ. Αττικής να συζητιέται 5 ώρες μια ανοησία που ένας άνθρωπος με πέντε δράμια μυαλό θα την τέλειωνε σε δύο λεπτά. Αλλά ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΟΣ ΤΡΟΠΟΣ. Μην νομίσετε ότι τελικά θα το γλυτώσει κανείς. Θα μας τραβήξουν όλους στον πάτο του βόθρου μαζί τους.
Έχω ακόμα μπόλικο οξυγόνο στα πνευμόνια. Μαζί μου πολλοί άξιοι και ορκισμένοι για να φτάσουμε μέχρι το τέλος, όσο και να κοστίσει. Σειρά σας τώρα.
