ΚΕΠΑΠ Κορινθίων. Συνεχίζουμε το φεστιβάλ για τη στήριξη των καλλιτεχνών που δοκιμάστηκαν

0

📍ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Οι ώρες που περνά η χώρα μας είναι πολύ δύσκολες και οι προοπτικές, δυσοίωνες.

Όλοι εμείς του Κέντρου Πολιτισμού, Αθλητισμού και Περιβάλλοντος, εκφράζουμε τη θλίψη μας για όσα συμβαίνουν και τη συμπαράσταση μας στους συνανθρώπους μας που δοκιμάζονται.

Συγχρόνως όμως, αποφασίζουμε να ολοκληρώσουμε το θεατρικό μας φεστιβάλ πραγματοποιώντας τις δύο τελευταίες παραστάσεις, τις αφιερωμένες στα 200 χρόνια από το 1821, προκειμένου να στηρίξουμε τους καλλιτέχνες που ο κλάδος τους ήδη δοκιμάζεται σκληρά από την πανδημία και να συμβάλουμε στην ψυχική ανάταση των συμπολιτών μας.

Το Κέντρο Πολιτισμού
παρακαλεί για τη συμβολή όλων, προκειμένου για την ασφάλειά μας.

Προσοχή σε τσιγάρα, σπίρτα και ο,τιδήποτε, είναι επικίνδυνο για το περιβάλλον

Η αποψινη παράσταση:

Μία χώρα δύο αιώνες μετά, του Ανδρέα Φλουράκη

Το Φεστιβάλ Δωδώνης, το ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης και η ομάδα Anima παρουσιάζουν μια πρωτότυπη θεατρική παράσταση με αφορμή τα διακόσια χρόνια από την ίδρυση του ελληνικού κράτους, «Μία χώρα δύο αιώνες μετά», του Ανδρέα Φλουράκη σε σκηνοθεσία Ρουμπίνης Μοσχοχωρίτη.

Τι έγινε λοιπόν διακόσια χρόνια πριν; Ποιοι είναι οι ήρωες του χθες και ποιοι του σήμερα; Τι πιστεύουν οι σημερινοί νέοι ότι είναι; Τι είναι η Xάρτα του Ρήγα; Γιατί δεν ζωγράφισε την Σφαγή της Χίου ένας Έλληνας ζωγράφος; Υπάρχουν πολλοί Θούριοι; Ποιος σχεδίασε την ελληνική σημαία; Τι άκουγε ο Σολωμός από τον βράχο της Ζακύνθου εκτός από τους κανονιοβολισμούς του Μεσολογγίου; Μήπως ο Βύρωνας ήρθε στην Ελλάδα για τουρισμό; Εκτός από την Μπουμπουλίνα και τη Μαντώ υπήρχαν άλλες επαναστάτριες; Γιατί κρυβόταν ο Κάλβος; Τι γλώσσες μιλούσαν οι Έλληνες τότε και τι τώρα; Τι έχει γίνει σε αυτή τη χώρα τα τελευταία διακόσια χρόνια;

Το καινούργιο έργο του Ανδρέα Φλουράκη (μετά το «Θέλω μια χώρα») μιλάει με μαύρο χιούμορ για το πώς οι σημερινοί Έλληνες διαχειρίζονται τη νεότερη ιστορία τους αλλά και για το πώς την δημιουργούν.

Υπόθεση: Όταν η εκδήλωση για τα διακόσια χρόνια από την επανάσταση ακυρώνεται, μια ομάδα θεατών ανεβαίνουν στη σκηνή να διαμαρτυρηθούν και δεν λένε να φύγουν. Τσακώνονται, τα βρίσκουν, τραγουδούν, παίζουν παιχνίδια, εξομολογούνται, χορεύουν… Στο τέλος αποφασίζουν να κάνουν όλοι μαζί μια γιορτή, γιατί, ότι κι αν πιστεύουμε, όσο διαφορετικοί κι αν είμαστε, κάποια γεγονότα έχει σημασία να τα μοιραζόμαστε.

Απάντηση