Καλημέρα από την αγαπημένη μου παραλία, των παιδικών μου χρόνων. Την πασίγνωστη παραλία “Καλάμια”. Θυμάμαι πιτσιρικάδες ξεκινούσαμε σαν παρέα τα καλοκαίρια, τις περισσότερες φορές ξυπόλητοι από την γειτονιά μου (από την αρχή της τότε Βασ, Σοφίας και σήμερα Γ. Παπανδρέου) και τρέχαμε (μας έκαιγε και λίγο τα πέλματα η άσφαλτος) ποιος θα φτάσει πρώτος το τέρμα. Το τέρμα της λεωφόρου που ένα κομμάτι της τότε ήταν ακόμη με χώμα και καλλιεργούσαν μάλιστα. Κολύμπι με τις ώρες και κάποιες φορές το βράδυ μας μάλωνε η μάνα μας καθώς μας έβαζε γιαούρτι να φύγει η φλόγα από την επιδερμίδα μας……………
Πολλές οι αναμνήσεις και θα σας κουράσω, Φυσικά και ακόμη κολυμπάμε αν και κάποιες φορές και μόνο η ξεκούραση στις καφετέριες ή ακόμη και στα παγκάκια με το βλέμμα να ξεκουράζεται στο γαλάζιο που απλώνεται μπροστά μας αλλά ταυτόχρονα σημείο συνάντησης με γνωστούς που είχαμε καιρό να ανταμώσουμε. Καλή συνέχεια για το υπόλοιπο της ημέρας.
Υ.Γ: Αν θέλετε γράψτε μας και τις δικές σας αναμνήσεις από την αγαπημένη παραλία “Καλάμια”.