dimo

Το σημερινό πρόβλημα έχει αναδείξει επιγραμματικά ο αρχαίος Δημόκριτος: «Για τους συνετούς δάσκαλος είναι η λογική. Για τους ανόητους, η συμφορά.» Στις μέρες μας, η ψυχρή διαπίστωση είναι μάλλον αυτή: ούτε η συμφορά.

(To άρθρο αποτελείται από 3 Σελίδες).

.

Ρήξη επήλθε – ατυχώς – στη διαπραγμάτευση κυβέρνησης και δανειστών. Και την κατάσταση είχα προδιαγράψει από την περασμένη Κυριακή 21/6/15 ούτω πώς:

.

Ενδεχόμενο δεύτερον

Ρήξη. Οι εταίροι μας, δηλαδή, μας «αφήνουν στην τύχη μας».

Εκεί που έχουν φθάσει τα πράγματα με τους διάφορους θερμοκέφαλους, δεν αποκλείεται κάτι τέτοιο. Ρήξη μπορεί να προκύψει και σε «δεύτερο χρόνο», με τυχόν δυσκολίες να «περάσει» κάποια συμφωνία κορυφής από το ελληνικό ή άλλο κοινοβούλιο.

Αξίζει στο σημείο αυτό να προσέξουμε τί δήλωσε ο Πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιούνκερ σε συνέντευξή του (20/6/15) στο γερμανικό περιοδικό Spiegel: «είτε όλοι κερδίζουν είτε όλοι χάνουν».

Μία ακόμη φωνή σύνεσης, ο βρετανικός Economist, σημειώνει: «Το πρόβλημα είναι ότι εκτός και αν η Ελλάδα και η Ευρωζώνη αλλάξουν τους όρους της σχέσης τους, τότε δεν θα είναι και πολύ η καλύτερη η κατάσταση αν συνεχίσουν μαζί».

Το δεύτερο ενδεχόμενο, η ρήξη, δεν θα είναι τίποτα άλλο από μία περίτρανη απόδειξη ότι η Ευρώπη είναι ένα απέραντο φρενοκομείο. Και «γαία πυρί μειχθήτω».

Σε αυτή την συγκυρία, από πλευράς μου προβάλλω ως opinion leader λίαν ισχυρών χαρτοφυλακίων.

Προφανώς δεν ισχυρίζομαι ότι κάνουν ό,τι λέω. Απλώς είναι πιά οφθαλμοφανές ότι η γνώμη μου δεν αγνοείται. Τα σήματα πιά στο ΧΑΑ είναι κάτι σαν money in the bank. Και η γνώμη μου, επηρεάζει εμφανώς ακόμη και την διακύμανση της ισοτιμίας ευρώ-δολαρίου. Όποιος δεν θέλει, ας μην την λαμβάνει υπ’ όψιν του. Απλά πράγματα.

Απέναντι, όμως, σε όσους με τιμούν με την προσοχή τους, ανεβάζοντας σταθερά τις «μετοχές» μου, οφείλω να λάβω σαφή θέση. Αιτιολογημένη – πάντα.

Θέση μου, ως κατά δήλωσή μου «ελεύθερος σκοπευτής πολιτικός, στρατευμένος στην Ελληνική Αναγέννηση», στην παρούσα συγκυρία, είναι ακριβώς αυτή:

«Προωθούμε σταθερά την Ελληνική Αναγέννηση, αξιοποιώντας δημιουργικά την αριστερή διακυβέρνηση».

 .

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΥΡΩΠΗ

  • Πού βρισκόμαστε

Ήδη, το χθεσινό (27/6/15) Eurogroup έγινε χωρίς τον Έλληνα ΥΠΟΙΚ, και μάλιστα από κάποια στιγμή και μετά. Οι 18 θερμόαιμοι ετοιμάζουν – λέει – plan B. Φυσικά «λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο». Που δεν είναι άλλος από τις αγορές. Είχα προειδοποιήσει και γι’ αυτό.

Οι αγορές είναι σε θέση να σταθμίσουν τί θα γίνει. Και όσο και αν ξενίζει πολλούς και διάφορους, οι αγορές είναι ο μεγάλος σύμμαχος της (χωρίς εισαγωγικά ) αλήθειας μας. Οι αγορές είναι που απειλούν με σκληρή τιμωρία τα ημίμετρα και την κοντόφθαλμη αντιμετώπιση που δικαίως αρνούμαστε.

Αυτή την στιγμή γίνεται κάτι πολύ χειρότερο : η Ευρωζώνη γελοιοποιείται κυριολεκτικά στα μάτια των παγκοσμίων ισχυρών επενδυτών. Αυτό ισχύει, ακόμη και για όσους θεωρούν ότι οι 18 έχουν απόλυτο δίκιο/ Κανείς δεν συγχωρεί τέτοια δυστοκία, τέτοια προχειρότητα. Πολύ περισσότερο, είναι κάτι σαν ανέκδοτο να συζητούν 18 υπουργοί για να βρουν plan B Σαββατιάτικα. Έλεος.

Φαίνεται, όμως, ότι αντίστοιχη εικόνα για τους ευρωπαίους φωστήρες ΥΠΟΙΚ σχηματίζουν και διάφοροι άλλοι. Να τους δούμε;

  • Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα

Η είδηση είναι αντίστοιχη: Συνεδριάζει αύριο το δ.σ. της ΕΚΤ [σ.σ. σήμερα Κυριακή]. Διαβάζουμε: «Το Διοικητικό Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας πρόκειται να συνεδριάσει αύριο, Κυριακή, μέσω τηλεφώνου, για να αποφασίσει για την πορεία που θα ακολουθηθεί καθώς η Ελλάδα οδεύει προς αθέτηση πληρωμών.»

Γνωρίζοντας κανείς από συμπεριφορά τραπεζιτών, διερωτάται «γιατί Κυριακάτικα;». Και το μόνο λογικό που μπορεί να υποθέσει κανείς είναι ότι αιφνιδιάσθηκαν, και δη αγρίως. Εμφανώς «έχουν ανοίξει οι ασκοί του Αιόλου» και οι πολιτικοί δεν μπορούν να σοβαρευτούν. Ή μήπως μπορούν;

Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε και ότι η ηγεσία της ΕΚΤ ήταν αρκετά τολμηρή στην στήριξη σε ρευστότητα των ελληνικών τραπεζών, την ώρα που αυτό δεν ήταν και το κεντρικό θέμα των καθημερινών προσευχών του ευσεβούς προτεστάντου herr Schaeunle …

Η ΕΚΤ – φυσικά και για τους δικούς της λόγους – έκανε ό,τι μπορούσε για να ακυρώνει την πίεση των εναντίον μας εκβιασμών.

  • ΔΝΤ

Η φλεγματική δήλωση της Διευθύντριας του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ (25/6) «είναι υγιές ένας θεσμός, όπως το ΔΝΤ, να ξέρει να αναγνωρίζει τα λάθη του…» άφηνε έμμεση πλην σαφή αιχμή. Προφανώς υπαινισσόταν σαφέστατα ότι οι Ευρωπαϊκές συνιστώσες της τρόϊκας δ-ε-ν έπραξαν το αντίστοιχο.

Άραγε πώς θα σχολίαζε την προ εβδομάδος παρατήρησή μου:

Αν πρόκειται να αλλάξει μυαλά η Ευρώπη, αν ξαναρχίσει να  ενδιαφέρεται για την αλήθεια δηλαδή, θα πρέπει ουσιαστικά να αλλάξει θέμα η σύνοδος κορυφής. Αντί να συζητήσει για το τι ΘΑ γίνει στην Ελλάδα, θα πρέπει να ασχοληθεί σοβαρά με δύο ερωτήματα που προηγούνται πριν από οποιαδήποτε σοβαρή απόφαση για το μέλλον:

  • Τι συμβαίνει στην Ελλάδα;
  • Τι συνέβη στην Ελλάδα;

Ψάχνοντας σοβαρά για την αλήθεια, όσο αυτό είναι ανθρωπίνως δυνατόν, θα ανακαλύψουν μπόλικους «σκελετούς στην ντουλάπα».Η Γερμανία – εν ολίγοις – θα ανακαλύψει πόσο ψέμα της πούλησαν οι εδώ «φίλοι» της. Και θα βρει ποιοι δικοί της «έκαναν στραβά μάτια».

Η σύνοδος κορυφής της Δευτέρας 22/6 έγινε, αλλά απορεί κανείς γιατί έγινε.

Ας μην ξεχνάμε και ότι η γνωστή ενοποίηση των δόσεων Ιουνίου της χώρας μας προς το ΔΝΤ, που μας έδωσε πολύτιμο χρόνο, προϋπέθετε inside information. Προφανώς κάποιος ειδήμων του ΔΝΤ μας το «κάρφωσε».

Το ΔΝΤ, διακριτικά πλην σαφώς, διαχωρίζει την θέση του από κάποια ευρωπαϊκά ζητήματα λαθών.

  • Αμερικάνικος παράγοντας

Αλλά, αν όλα αυτά είναι αμφισβητήσιμες υποθέσεις και αναλύσεις, ας θυμηθούμε τις συνεχείς παραινέσεις της Αμερικανικής ηγεσίας για ρεαλιστική επίλυση του προβλήματος της Ελλάδας. Και η πιο ηχηρή αρνητική αντίδραση ήταν η «πατσαβούρα» του γερμανού ΥΠΟΙΚ προς τον Αμερικανό ομόλογό του : «Δώστε κι εσείς 50 δις να την σώσουμε».

Στα πλαίσια αυτά, ας προσπαθήσουμε να μαντέψουμε τι μπορεί να σκέπτεται ο Αμερικανός Πρόεδρος σε αυτό το στιγμιότυπο στην πρόσφατη G7. Είναι φωτογραφία που προβλήθηκε εμφατικά από αμερικανικό μέσο ενημέρωσης παγκόσμιας εμβέλειας:

.

Extras 1

Τι να σκέφτεται άραγε; «Τι της λες τώρα ;» – προτείνω.

.

Είναι εμφανές ότι η ευστόχως αποκαλούμενη «Παράγκα των Βρυξελλών» έχει αντιπάλους και πέραν του Ατλαντικού. Τουλάχιστον ως προς τις υπερβολές της.

  • Κινέζικη σοφία

Ο Κινέζος πρωθυπουργός Λι Κετσιάνγκ αξιοποίησε την επίσημη παρουσία του στο Βέλγιο (24/6) και έκανε μία φιλότιμη προσπάθεια να νουθετήσει διακριτικώς. Διαβάζουμε:  «Σημείωσε δε πως υποστηρίζει τη διαδικασία ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, θέλοντας να δει μια ευημερούσα, ενωμένη Ευρώπη, με ένα ισχυρό ευρώ.»

Σε πραγματικό χρόνο, σχολίασα:

Με τις πενιχρές μου γνώσεις κινεζικής, μεταφράζω:


»Μην φτιάχνεις στο θυμό σου
αυτά που σου λείπουν
όταν σκέφτεσαι λογικά.»

Κινέζικη σοφία, εκδόσεις Οδυσσέας

 

Αν – αν ! – χρειάζεται επεξήγηση, θα έλεγα ότι προφανώς μας είπε με τρόπο ότι τίποτα από όλα αυτά δεν βλέπει αυτή την στιγμή. Δι’ ο και θέλει να τα δει. Και καταλαβαίνει κανείς τι θα μπορούσε να σημαίνει κινεζικός ενδοιασμός για το αν είναι ισχυρό το ευρώ. Σωστά;

  • Πρώτο συμπέρασμα

Ο ante portas πανικός είναι δικαιολογημένος. Για την Ευρώπη – φυσικά. Και ειδικά για το ευρώ, όπως και για τις τοποθετήσεις σε αντίστοιχα κρατικά ομόλογα. Αναρωτιέται κανείς, αν θα ήθελε να είναι συντηρητικός στις εκτιμήσεις του, τι θα μπορούσε να αρέσει στις αγορές από όλα αυτά.

Πάντως,  ο ρυθμός πεντοζάλη είναι μία πολύ καλή σκέψη για υπόκρουση στο ευλόγως αναμενόμενο «πιστόλιασμα». Για να ξέρουμε για τι ακριβώς μιλάμε, ιδού κρητικιές λεβεντιές:

 .

ΟΥΔΕΝ ΚΑΚΟΝ ΑΜΙΓΕΣ ΚΑΛΟΥ

  • Σάλπισμα

Κάποιος Τουσκ απηύθυνε δεικτικά στον Έλληνα Πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα την πρόκληση “Game over”. Ηάμεση απάντηση «Δεν είναι παιχνίδι. Δεν θα πρέπει να υποτιμάμε μέχρι που μπορεί να φθάσει ένας λαός όταν αισθανθεί ταπεινωμένος.» ήταν απλώς η αρμόζουσα. Και, ως αυθόρμητη απάντηση, είναι μία αποστομωτικά πειστική απάντηση στην αυθαίρετη κακεντρέχεια.

Το ότι η εθνικά υπερήφανη απάντηση δεν «αγγίζει» διάφορους αυτοαποκαλούμενους πατριώτες, είναι πρόβλημά τους. Σίγουρα, κάποια στιγμή, θα κοκκινίσουν από ντροπή μπροστά στον ίδιο τον καθρέφτη τους.

Από πλευράς μου, το άμεσο σχόλ��ο ήταν : «Πόσο μάλλον ο Ελληνικός.»

  • Ψυχραιμία

Η αναγγελία της ρήξης και του δημοψηφίσματος προκάλεσε την κατά τα ειωθότα έφοδο στα ΑΤΜ των τραπεζών και τα ράφια των super markets. Σχολίασα, «μεταξύ τυρού και αχλαδίου»:

ΕΡΩΤΗΣΗ ΚΡΙΣΕΩΣ

Έχουμε και λέμε:

  1. Πανικόβλητοι τρέχουν στα ΑΤΜ για αναλήψεις.
  2. Τρέχουν με φόρα και ψωνίζουν «σαν μεθυσμένοι γύφτοι».
  3. Τα λεφτά μπαίνουν στα ταμεία των επιχειρήσεων.

Μπας και λύθηκε το πρόβλημα ρευστότητας; Οέο;

Ήδη, ξημερώνοντας Κυριακή, μαθαίνουμε ότι είναι «Συνεχής η τροφοδοσία των ΑΤΜs». Και πληροφορούμαστε ότι είχαμε συνολική ανάληψη ουδόλως ευκαταφρόνητη: 1 δις. Και στον «τζίρο» των επιχειρήσεων λογικά θα πρέπει να προσθέσουμε και κάποιες αναλήψεις από «στρώματα».

Κλειδοκράτορας της ρευστότητας αποδεικνύεται άλλος από αυτόν που υποδεικνύουν οι χαλκευμένες ειδήσεις και οι βαθυστόχαστες αναλύσεις. Δύσκολο;

  • Δημοψήφισμα

Για πρώτη φορά καλούμαστε σε θεματικό δημοψήφισμα. Με ερώτημα ουσίας και όχι θεωρητικό, όπως τα προ δεκαετιών πολιτειακού αντικειμένου δημοψηφίσματα. Αυτό και μόνον το γεγονός συνιστά τομή στα πολιτικά μας πράγματα. Για πρώτη φορά θα ψηφίσουμε για το ΤΙ και όχι για το ΠΟΙΟΣ. Μέγα θέμα.

Ήδη οι λαϊκίστικες αντιδράσεις ευθυνοφοβίας συγκινούν πολλούς. Το επιχείρημα «εκλεγήκατε για να αποφασίσετε – γιατί μας ρωτάτε;» κερδίζει εύκολα συμπάθειες. Δεν είναι καθόλου εύκολο σε πολλούς να αποφασίσουν οι ίδιοι για το μέλλον τους.

Ατυχώς, στο ίδιο κλίμα, ακόμη και υπέρμαχοι του θεσμού των δημοψηφισμάτων, αποπροσανατολίζονται. Καλώς ή κακώς, το θέμα δεν είναι π.χ. αν έκανε λάθη η κυβέρνηση.

  • Συμπεριφορές

Οι δραματικές εξελίξεις έδωσαν δυστυχώς την ευκαιρία σε πολλούς να επιβεβαιώσουν ανάγλυφα τα αναφερόμενα στα άρθρα μου: «Η νοοτροπία Σαμαρά ως εθνικός κίνδυνος» και «Το πρόβλημα με τους γερμανογενίτσαρους»

Όλες οι πολιτικές θέσεις μπορεί να γίνουν ανεκτές, ακόμη και την κρίσιμη αυτή ώρα, αλλά η μεθόδευση για υποβολή πρότασης μομφής στην κυβέρνηση υπερβαίνει τα όρια. Δεν είχε την παραμικρή λογική και θεμιτή επιδίωξη. Δεν είχαν καν την παραμικρή ένδειξη ότι θα μπορούσε να οδηγήσει σε πτώση της κυβέρνησης. Επρόκειτο απλώς για μία πρόσθετη εθνική περιπέτεια και απολύτως τίποτα παραπάνω. Και ευτυχώς πρυτάνευσε η λογική τελικά.

Αντίστοιχα, μία από τις πλέον αναιδείς πολιτικάντικες φιγούρες, προέβαλε την θεωρία της αντισυνταγματικότητας του δημοψηφίσματος. Θεωρώντας ότι ένα εθνικής σημασίας δημοσιονομικό θέμα είναι πρώτα δημοσιονομικό (και άρα δεν χωρεί δημοψήφισμα) και μετά εθνικής σημασίας. Κάπως έτσι, «περνάει στα ψιλά» η απόλυτη αθλιότητα, η απαγόρευση δημοψηφισμάτων επί δημοσιονομικών, μην τυχόν και ο λαός αποφασίσει να μειώσει τους φόρους. Δεν πρόκειται για αίσχος;

Ο ίδιος χαρακτηρισμός ανήκει δικαιωματικά και σε όσους θεωρούν ότι «στέκει» η απόσυρση της πρότασης των «θεσμών», μετά την προκήρυξη δημοψηφίσματος. Θα πρέπει να θεωρήσει κανείς ότι η πρόταση απευθυνόταν στην Κυβέρνηση ενός λαού, αλλά όχι και στον ίδιο τον Λαό. Πρόκειται για έσχατη ηθική κατάπτωση.

  • Το ξύπνημα της τίγρης

Αντίθετα με τον διάχυτο πανικό των πολλών, η κρίση αναδεικνύει ισχυρές εθνικές δυνάμεις. Δυνάμεις που πιά «σηκώνουν μανίκια». Στον ρυθμό, φυσικά, που αρμόζει στις υγιείς δυνάμεις του έθνους-ηγέτη του πλανήτη. Αργά. Σταθερά. Σίγουρα.

Σε αυτό το κλίμα, θα κριθεί αν εννοούσα κάτι σημαντικό στο άρθρο «Η πολιτική σημασία του ορθολογισμού σήμερα». Έγραφα στις 10/5 :

Μία ολόκληρη αρμάδα fb-φιλενάδων ξέρουν καλά ότι θέλω να μου λένε αυτό που πιστεύουν – ό,τι και αν είναι. Αυτή η αρμάδα, ασύντακτη για την ώρα, αλλά ήδη ενεργή, πρόκειται να κάνει την επιβλητική εμφάνισή της σύντομα. Χαλαρά.

Απευθυνόμενος κυρίως σε αυτές τις «Κυρίες με το κάπα κεφαλαίο και bold» – όπως συνηθίζω να λέω – θα παραθέσω επιχειρήματα και μόνον. Ανοίγοντας τη συζήτηση επί καιρίων θεμάτων της σημερινής πραγματικότητας.

Τώρα πλέον, προειδοποιώ: πρόκειται για τον «μακράν ισχυρότερο στρατό στην Ιστορία της ανθρωπότητας».

Και την  – πρόωρη για τα πλάνα μου – αφύπνισή του, που ήδη διαπιστώνεται, την προκάλεσε η εθνικά υπερήφανη στάση του ΣΥΡΙΖΑ και προσωπικά του Αλέξη Τσίπρα.

  • Δεύτερο συμπέρασμα

Η κρίση είναι ευκαιρία. Καλοδεχούμενη. Ευκαιρία, μάλιστα, για την εισαγωγή και άμεση αξιοποίηση στην χώρα μας του πλέον πολύτιμου κινεζικής προελεύσεως λήμματος: «Άσπρη γάτα, μαύρη γάτα, αρκεί να πιάνει ποντίκια».

ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

  • Κοινή συνισταμένη

Η Ελληνική Αναγέννηση έχει σαφώς τελικούς στόχους διάφορους των κυβερνητικών. Ο βασικός στόχος «καπιταλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο» δεν βρίσκει εύκολα απροκατάληπτους συνομιλητές στην σημερινή Αριστερά. Δεν βρίσκει – για όλους λόγους – ούτε καν στον χώρο των ΑΝΕΛ.

Αλλά, απευθυνόμενος στους ενήμερους του Εθνικού Οράματος, διαβεβαιώνω ότι η παρούσα Εθνική Μάχη δεν μπορεί να μας βρίσκει ούτε απόντες ούτε σκεπτικούς. Η σύμπλευση σε αυτά που μας ενώνουν κάθε άλλο παρά ακυρώνει ή έστω δυσκολεύει τις επιδιώξεις μας.

  • Το νόημα του ΟΧΙ

Εστιάζοντας πιά στο ακριβές ερώτημα του δημοψηφίσματος, καταψηφίζουμε μία όλως απαράδεκτη πρόταση. Άστοχη από κάθε πλευρά. Αν – αν ! – αυτό έχει κάποια σημασία, άστοχη ακόμη και από την πλευρά των δανειστών.

Είναι ευκαιρία, πρώτα από όλα, να μάθει ο απλός πολίτης τι ακριβώς – το τονίζω : ακριβώς – απαίτησαν οι δανειστές μας. Να μάθει τι ακριβώς – το τονίζω : ακριβώς – θα σήμαινε ένα ακόμη δουλοπρεπές ΓΙΑΒΟΛ.

Επίσης, είναι καιρός να ακούσει σοβαρούς ειδικούς που θα τον κατατοπίζουν απλά για το ποιες θα ήταν οι συνέπειες μίας αποδοχής της πρότασης. Οι συνέπειες – πάνω από όλα ! – για το μέλλον των παιδιών αυτής της ιστορικής χώρας. Και υπό αυτό το πρίσμα θα δει με κατανόηση το 47σέλιδο των προτάσεων της χώρας μας στους δανειστές. Θα χρειασθεί να βρει τους λόγους που αναδεικνύουν όχι κάποια μειοδοσία αλλά την τρομακτική πίεση που ασκήθηκε, και μάλιστα από πολλές πλευρές. Υπό αυτό το πρίσμα, θα δει κανείς με συγκατάβαση ακόμη και τα εμφανή λάθη.

ΟΧΙ ψηφίζουμε για την πρόταση των θεσμών. Τελεία.

  • Αποκάλυψη

Η ίδια η συζήτηση επί της ουσίας του τιθεμένου ερωτήματος οδηγεί και σε συζήτηση ουσίας επί του συναφούς θέματος που θέτω στο άρθρο : «Η αποτυχία Σαμαρά υπό το φως των Εκθέσεων Προβόπουλου».

Στοιχειοθετώ το εξής: «για όσους συντάσσονται με την λογική της γνωστής “δημοσιονομικής προσαρμογής” – το συμπέρασμα είναι αβίαστο: βιώσιμη ανάπτυξη δεν ξεκίνησε ποτέ μέχρι τώρα». Ήταν πολιτική καταδικασμένη να μην έχει συνέχεια. Είναι ξεκάθαρο.

Αυτή την συζήτηση δεν είναι καθόλου εύκολο να την κάνει ένας οιοσδήποτε ΣΥΡΙΖΑίος. Καλώς ή κακώς, δεν είναι σε θέση να καταλάβει ότι μία Έκθεση του Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος έχει – πρώτον – κάποια αξία. Και – δεύτερον και κυρίως – ότι η αξιοποίηση αυτών των Εκθέσεων, και μάλιστα διαχρονικά, δ-ε-ν σημαίνει προσχώρηση στις ίδιες τις αντιλήψεις. Απλά αποδεινύεται το μεγάλο ψέμα Σαμαρά. Τίποτα παραπάνω. Ο,τιδήποτε άλλο, είναι άλλη συζήτηση.

  • Κάθαρση

Η ίδια συζήτηση οδηγεί αβίαστα στην κατεύθυνση του διακαούς λαϊκού πόθου. Όλοι θέλουν να δουν την αλήθεια να λάμπει, τους πραγματικά ενόχους να λογοδοτούν και να τιμωρούνται. Και κάπου εκεί θα διακρίνει την άθλια πλεκτάνη των ευρωπαίων πολιτικάντηδων και των ντόπιων συνεργατών τους.

Αλλά, για κάτι τέτοιο, θα χρειασθεί πρώτα να ξαναμάθει να βλέπει όχι μόνο «άσπρο-μαύρο», αλλά και τις αποχρώσεις του γκρίζου – γιατί όχι και τα χρώματα. Να βλέπει τα επιχειρήματα και όχι τα χαρακώματα. Δεν είναι καθόλου εύκολο.

Εν ολίγοις: είναι άλλο η «Παράγκα των Βρυξελλών» και άλλο οι τραπεζίτες και η Αμερική. Είναι κρίσιμο να μπορέσουμε να διακρίνουμε την διαφορά μεταξύ αθλιότητας και συμφερόντων. Οι δεύτεροι κάνουν την δουλειά τους, η παράγκα επιτίθεται αναίσχυντα. Σε προφανή ψυχική κατάσταση.

.

Extras 2

.

Και έχουμε λόγο να κάνουμε αυτή την διάκριση, καταβάλλοντας τον αντίστοιχο κόπο, γιατί μας ενδιαφέρει το συμπέρασμα επί του πρακτέου.

  • Ρήγμα

Είναι γνωστό το θέαμα των ωρυομένων «νοικοκυραίων» σε πυρκαγιές. Καταπατητές δασικών εκτάσεων και ιδιοκτήτες αυθαιρέτων κερδίζουν ακόπως τηλεοπτική δημοσιότητα αναφωνώντας : «Πού είναι το κράτος;»

Με το ίδιο απύθμενο θράσος προβάλλουν ως αυτονόητο «δίκαιο» την διακριτική μεταχείριση νησιών στο θέμα του ΦΠΑ. Και πείθουν, ανυποψίαστους, αυτούς που δεν θα είχαν κανένα λόγο να πεισθούν. Εκτός αν είναι δίκαιο να πριμοδοτείται φορολογικώς ο τουρισμός στην Μύκονο και την Σαντορίνη, ενώ όχι και ο τουρισμός στην ορεινή Αρκαδία και τα Τζουμέρκα π.χ.

Η σάπια κοινωνία του διακαούς πόθου «Μην βουλιάξει η Μύκονος» δεν ενδιαφέρεται και τόσο για το χρηματικό όφελος. Ηδονίζεται απλώς με την κοροϊδία και το διεστραμένο προνόμιο. Περί αυτού πρόκειται.

  • Δημόσιος τομέας

Ως επαγγελματικά εμπλεκόμενος με δημοσίους φορείς, διακρίνω έναν ανατέλλοντα υπηρεσιακό πατριωτισμό. Ο απλός δημόσιος υπάλληλος έχει νιώσει στο πετσί του τι συνέπειες έχει η ανοχή του στα λαμόγια του ίδιου γραφείου. Και «παίρνει ανάποδες».

Ένας δημόσιος τομέας με αυτόκλητους εισαγγελείς συνιστά μεταρρύθμιση ολκής για τη χώρα μας. Η αποφυγή της διασπάθισης δημοσίου χρήματος και το χτύπημα των παραμάγαζων είναι υπόθεση με πολλά μηδενικά. Στα πλαίσια μάλιστα εθνικής προσπάθειας, που θα πείθει απλά και μόνο για την φιλοτιμία της, ο ευρύτερος δημόσιος τομέας είναι σε θέση να ανατρέψει περισπούδαστες απαξιωτικές προσεγγίσεις. Θεωρητικά συμφωνώ με τον αντι-κρατισμό, αλλά μέχρι εκεί. Για κάποιο χρόνο, οι εξαιρέσεις μπορούν να αγνοούν τον κανόνα.

Και, σε αυτό το κλίμα, η πάταξη της φοροδιαφυγής στην τουριστική περίοδο που ξεκινά είναι σε θέση να κάνει την μεγάλη έκπληξη. Ευχάριστη;

  • Άμυνα

Με την διεθνή αβεβαιότητα – όπως είδαμε παραπάνω – να επιβαρύνεται περαιτέρω από την ρήξη, περιμένει κανείς μία κατάρρευση του ΧΑΑ από αύριο. Οι αγορές, όμως, θα αξιολογήσουν και τις πιθανές μακροπρόθεσμες προοπτικές της χώρας, και μάλιστα σε ένα δυσχερές διεθνές περιβάλλον.

Χωρίς άλλες λεπτομέρειες, η ελληνική τίγρης ξύπνησε. Οριστικά.

Όποιος θέλει, ας αποτολμήσει υποτιμητική κερδοσκοπία. Η απάντηση είναι έτοιμη και δοκιμασμένη: We Will Rock You. Σε ελεύθερη μετάφραση, θα σας συντρίψουμε.

  • Τρίτο συμπέρασμα

«Ιδού η Ρόδος».

.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Είδαμε κάποια επιχειρήματα που ίσως πείθουν, αλλά μάλλον δεν παρακινούν. Ίσως – το πιθανότερο – δεν πείθουν ούτε καν αυτούς που βλέπουν αλλεπάλληλες αποδείξεις ισχύος. Απτές, χειροπιαστές. Δημοσίως εκτιθέμενες.

Το πρόβλημα έχει αναδείξει επιγραμματικά ο αρχαίος Δημόκριτος: «Για τους συνετούς δάσκαλος είναι η λογική. Για τους ανόητους, η συμφορά.» Στις μέρες μας, η ψυχρή διαπίστωση είναι μάλλον αυτή: ούτε η συμφορά.

Αλλά πλησιάζουμε ολοταχώς στο κρίσιμο σημείο, στην ώρα των ισχυρών αποφάσεων. Και η Φύση έχει προνοήσει. Ο εγκέφαλος έχει την ενστικτώδη δεξιότητα να ενεργεί κόντρα στην βούλησή μας. Το ένστικτο αυτοσυντήρησης έχει τον τελευταίο λόγο.

Δεν μπορούμε π.χ. να αυτοκτονήσουμε κρατώντας την αναπνοή μας …