Όπως γνωρίζετε από τα δημοσιεύματα ο κ.Γιώργος Κουρουπός ο συνθέτης και πιανίστας, ήταν ο Πρόεδρος του 1ου Συμποσίου των Συμμάχων και Χορηγών του προγράμματος “Ακούμε τους Νέους” που πραγματοποιήθηκε στη Βίλα Σικελιανού στο Ξυλόκαστρο.
Μετά από έναν σύντομο χαιρετισμό προς τους καλεσμένους, θέλοντας να στείλει ένα μήνυμα προς όλους για το πόσο αναγκαίο είναι να υπάρχουν Άνθρωποι και Ιδρύματα και γενικά χορηγοί που θα δίνουν το χέρι στους Νέους που δεν έχουν την δυνατότητα να σπουδάσουν, ενώ έχουν θέληση και ταλέντο.
Όταν ήταν μικρός ήθελε να μάθει πιάνο, αλλά η οικογένεια ήταν φτωχή και αδυνατούσε .
Μια γειτόνισσα που είχε πιάνο και ήθελε το παιδί της να μάθει, έκανε και μαθήματα, τον φώναζε για να τον βλέπει ο γιος της,που δεν καταλάβαινε τίποτα μήπως και παρασυρθεί και αυτός.
Ο μικρός Γιώργος όμως έδειχνε μεγάλο ενδιαφέρον, η μάννα του που το αντελήφθη πήγε στο καλύτερο Ωδείο τότε, το Ωδείο Αθηνών βρήκε τον διευθυντή και του είπε πως πρέπει να πάρετε τον γιο μου εδώ υπότροφο γιατί έχει ταλέντο.
Δεν γίνονται αυτά κυρία μου της απάντησε ο διευθυντής, αλλά αυτή συνέχισε να λέει τα επιχειρήματά της όπως ξέρει μια μάννα .
Ώσπου είδε και αποείδε αυτός, φώναξε ένα καθηγητή ο οποίος έβαλε τον μικρό Γιώργο να παίξει στο πιάνο.
Γυρίζοντας στο γραφείο λέει στον διευθυντή πως πραγματικά το παιδί αξίζει και υπότροφος πια αρχίζει τα μαθήματα.
Όμως όπως είπαμε δεν είχε πιάνο και πήγαινε σε μία κυρία στη γειτονιά όπου τον άφηνε να μελετάει μισή ώρα , ούτε ένα λεπτό παραπάνω.
Μάλιστα και 29′ πήγαινε από πάνω του για να σταματήσει.
Λεφτά για πιάνο δεν υπήρχαν ούτε για αστείο.
Και μια πίκρα τον βασάνιζε.
Στον πρώτο διαγωνισμό που έκανε ο Χατζηδάκις γύρω στο 60 έστειλε ένα τραγούδι και πήρε το 3ο Βραβείο που ήταν 20.000 δραχμές.
Με χαρά πηγαίνει στο Νάκα και του λέει έχω 20.000 και θέλω να πάρω πιάνο, φωνάζει αυτός τον διευθυντή και του λέει πως ο κύριος αυτός θέλει να πάρει ένα πιάνο με αυτά τα χρήματα.
Μα τα πιάνα κάνουν 40.000 δρχ. του απαντά αυτός.
Εσύ θα το δώσεις 20.000.
Αποκλείεται… Δώστο 20.000 και το δίνει!
Ο Γιώργος Κουρουπός έμενε στην Καστέλα όπου είχε πολλά σκαλιά οπότε άφησαν το πιάνο μέχρι εκεί που ήταν ο δρόμος και μετά… όλη η γειτονιά βγήκε και το πήρε στα χέρια και το ανέβασε έως το σπίτι του!
Όλη η γειτονιά χαιρόταν!
Προς τιμήν αυτού του σπουδαίου ανθρώπου και για να του πω ένα μεγάλο ευχαριστώ ,σας χαρίζω το τραγούδι που πήρε το βραβείο.
“” Ήλιε μου γιε της Χαραυγής””
Μ.Χρισταρά
