Μαρία Χρισταρά
Μην χάσετε την έκθεση του Χρήστου Μποκόρου «Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης. Ο ίσκιος του»
Ο Μποκόρος δεν επιχειρεί να «ζωγραφίσει» τον Παπαδιαμάντη, αλλά να αποτυπώσει το “αποτύπωμα” που άφησε η ανάγνωση του Σκιαθίτη στην ψυχή του. Είναι μια συνάντηση που μοιάζει προδιαγεγραμμένη από τη φύση των υλικών τους. Ο ένας χρησιμοποιεί τις λέξεις σαν κεριά σε ξωκλήσι και ο άλλος το χρώμα σαν φως που τρεμοπαίζει πάνω σε παλιά, ταλαιπωρημένα ξύλα.
Τα Σημεία της Συνάντησης του είναι
“Η Ταπεινότητα ως Μεγαλείο”
Ο Μποκόρος, όπως και ο Παπαδιαμάντης, αποθεώνει τα «λίγα». Ένα κομμάτι ψωμί, μια φλόγα, ένα παλιό ξύλο, γίνονται στον καμβά του ιερά αντικείμενα, με τον ίδιο τρόπο που οι απλοί ναυτικοί και οι χήρες της Σκιάθου έγιναν οικουμενικοί ήρωες στα διηγήματα του κυρ Αλέξανδρου.
Η αναφορά στη φωτογραφία του Νιρβάνα (1906) είναι το κλειδί. Ο Μποκόρος παίρνει αυτή τη γνώριμη, μοναχική φιγούρα στη Δεξαμενή και την αποσυνθέτει για να την ανασυνθέσει βιωματικά.
Τα «23+1 απρόοπτα έργα» είναι σταθμοί μιας εσωτερικής διαδρομής 15 ετών, μια προσπάθεια να φανεί το «πρόσωπο» πίσω από τον μύθο.
Ο «Ίσκιος» και το Φως” Ο τίτλος της έκθεσης είναι ευφυής. Ο ίσκιος δεν είναι σκοτάδι ,είναι η απόδειξη ότι υπάρχει σώμα και υπάρχει φως. Ο Μποκόρος ζωγραφίζει αυτόν τον ίσκιο, καθιστώντας τον Παπαδιαμάντη παρόντα στο «ζωντανό μας παρόν», όχι ως μουσειακό έκθεμα, αλλά ως πνευματικό σύντροφο.
«Άρχισε εσύ κι ο κυρ Αλέξανδρος θα σου δώσει την ευχή του απλόχερα.» Αυτή η προτροπή του Ν.Δ. Τριανταφυλλόπουλου (του κορυφαίου μελετητή του Παπαδιαμάντη) προς τον Μποκόρο, σφραγίζει την έκθεση. Είναι η επιβεβαίωση πως η τέχνη δεν είναι μοναχική υπόθεση, αλλά μια σκυταλοδρομία ευλογίας και δημιουργικής τόλμης.
Η έκθεση στην Εθνική Βιβλιοθήκη αποτελεί ένα ‘εικαστικό προσκύνημα”
Ο Μποκόρος καταφέρνει να κάνει τη λογοτεχνική μνήμη εικόνα, θυμίζοντάς μας ότι ο Παπαδιαμάντης δεν ανήκει στο παρελθόν, αλλά είναι μια διαρκής πηγή «φωτεινού ίσκιου» για όποιον αναζητά την αλήθεια στην ελληνική ιθαγένεια.
Ευχαριστούμε κύριε Μποκόρο.