Είναι η ημέρα της Στεφανίας. Και κάθε Στεφανίας.
Της 22χρονης κοπέλας που μέσα σε μια νύχτα έπαψε να είναι παιδί και έγινε μητέρα για τον ανήλικο αδελφό της, γιατί η μητέρα τους δολοφονήθηκε και ο πατέρας βρίσκεται στη φυλακή. Μια ζωή διαλύθηκε μέσα σε λίγα λεπτά και δύο παιδιά έμειναν πίσω να σηκώσουν βάρη που δεν τους ανήκαν.
Σήμερα θα γίνουν εκδηλώσεις, λουλούδια, χοροί ,θα ακουστούν λόγια , θα γραφτούν ανακοινώσεις μεταξύ αυτών και για τη βία κατά των γυναικών. Όμως η αλήθεια είναι πιο σκληρή. Δεν χρειάζονται άλλες εκδηλώσεις. Χρειάζεται να δούμε τα αποτελέσματα αυτών των πράξεων.
Τα παιδιά που μένουν πίσω.
Τα σπίτια που άδειασαν.
Τις ζωές που διαλύθηκαν και που κανείς δεν ξέρει πώς να τις ξαναχτίσει.
Η κοινωνία συγκλονίζεται για λίγο όταν συμβαίνει μια γυναικοκτονία. Τα δελτία ειδήσεων γεμίζουν, οι δηλώσεις πέφτουν βροχή, η ευαισθησία γίνεται δημόσια. Και μετά έρχεται η σιωπή. Τα φώτα σβήνουν και όσοι έμειναν πίσω μένουν μόνοι.
Εκεί αρχίζει η πραγματική δοκιμασία μιας κοινωνίας. Όχι τη στιγμή της τραγωδίας, αλλά μετά. Όταν τα παιδιά πρέπει να συνεχίσουν τη ζωή τους χωρίς στήριξη, χωρίς καθοδήγηση, συχνά χωρίς καμία πραγματική βοήθεια από την πολιτεία.
Ο Χριστός το είπε καθαρά στο Ευαγγέλιο:
«ἐφ’ ὅσον οὐκ ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, οὐδὲ ἐμοὶ ἐποιήσατε».
Αν μια κοινωνία θέλει να λέγεται ανθρώπινη, η ευαισθησία της δεν κρίνεται στις επετείους ούτε στα χειροκροτήματα. Κρίνεται στο αν στέκεται δίπλα σε εκείνους που έμειναν πίσω.
Ας δείξουμε πρώτα αυτή την ευθύνη.
Ας σταθούμε πραγματικά δίπλα σε αυτά τα παιδιά.
Και μετά “Ναί” ας χορέψουμε.
Γιατί τότε ο χορός θα έχει νόημα.
Η ιστορία της εδώ:
Μαρία Χρισταρά
