Η ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ ΣΤΟ ΑΡΓΟΣ

15/11/2026

Η παράσταση της Μαριτίνας Πάσσαρη που κέρδισε κοινό και κριτική θα παιχτεί μία και μόνο φορά στην Κόρινθο, στο μικρό θεατράκι του Δημαρχείου την Κυριακή 29 Νοεμβρίου στις 8μμ.

Μη την χάσετε.

Λίγα λόγια για την παράσταση:

Η Ιφιγένεια ξαναγράφει την ιστορία της.
Όχι ως μύθος, αλλά ως γυναίκα που θυμάται, αμφισβητεί και επαναστατεί.

Η παράσταση Η Ιφιγένεια στο Άργος παρακολουθεί την ηρωίδα σε ένα προσωπικό ταξίδι επιστροφής. Η Ιφιγένεια εμφανίζεται ώριμη, μοναχική, με την ανάμνηση του παιδιού και την οργή της γυναίκας. Αθώα και τρομαγμένη, κυνική και εξεγερμένη, ατρόμητη ή ευάλωτη∙ αναμετριέται με την αδικία της θυσίας και του πολέμου.

Η αφήγηση ξετυλίγεται σε ένα ταξίδι, σαν μια μεγάλη επιστολή προς τον αδελφό της, Ορέστη — τον άντρα που έχασε τα λογικά του μετά τον φόνο της μητέρας τους.

Εμπνευσμένη από τις τραγωδίες Ιφιγένεια εν Αυλίδι και Ιφιγένεια εν Ταύροις του Ευριπίδη, τον Αγαμέμνονα του Αισχύλου και από το ποιητικό έργο Η Επιστροφή της Ιφιγένειας του Γιάννη Ρίτσου, αντλώντας επίσης από πλήθος άλλα κείμενα και θεατρικά έργα, η Μαριτίνα Πάσσαρη δημιουργεί ένα πρωτότυπο πολυφωνικό πορτρέτο μιας ηρωίδας που δεν θυσιάζεται πια σιωπηλά.
Πρόκειται για μια εξομολόγηση που απευθύνεται στο σύγχρονο κοινό, καλώντας το να πάρει θέση. Γιατί κάθε εποχή απαντά με διαφορετικό τρόπο στα ίδια ερωτήματα.

Μια solo performance της Μαριτίνας Πάσσαρη, που επιστρέφει στον μύθο της Ιφιγένειας για να τον ανασυνθέσει μέσα από τη μυθολογία, την ποίηση και το θέατρο.
Η Ιφιγένεια, γυναίκα πια, μιλά για τη θυσία, την οικογένεια, τον έρωτα, τον πόλεμο∙ συνδέοντας τον αρχαίο μύθο με τα σημερινά ερωτήματα γύρω από το σώμα, τη μνήμη και την ταυτότητα.

Η παράσταση ξεκίνησε ως work in progress στο Διεθνές Φεστιβάλ Αναλόγιο του 2025, παίχτηκε ολοκληρωμένη τον χειμώνα 2025 -2026 στην Αθήνα, τον Σεπτέμβριο του 2026 πήρε μέρος στο Φεστιβάλ Θεάτρου της Βαλίτσας και αρχίζοντας από την Κόρινθο επισκέπτεται πόλεις και φεστιβάλ με την υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού.

Έγραψαν για την παράσταση:

Κωνσταντίνος Μπούρας: «Φεύγει», απογειώνεται, μεταπλάθει, ανασκευάζει, εμπλουτίζει τη Συλλογική Μνήμη με τη δική της ερμηνευτική ψηφίδα. Κείμενο, σκηνοθεσία, διδασκαλία, ερμηνεία… Αναγεννησιακός Άνθρωπος, παντογνώστης μονοπρόσωπος πρωτοπρόσωπος Αφηγητής, σαν τους πανάρχαιους παραμυθάδες τής Ανατολής … καταφέρνει να δημιουργήσει σκηνική μαγεία και να μας αφυπνίσει καθησυχάζοντάς μας πως υπάρχουν ακόμη άνθρωποι ικανοί να δημιουργήσουν μαγεία από το τίποτα, Φως από το Σκότος, χαρά από τη λύπη, μετουσίωση από τα ανακυκλώσιμα βιώματα τα αβίωτα…

Ρόμπερτ Πεφάνης: Η Μαριτίνα Πάσσαρη υποδύεται την Ιφιγένεια σε έναν καταιγιστικό μονόλογο! Μια Ιφιγένεια, εμπνευσμένη από τις τραγωδίες του Ευριπίδη και τον Αγαμέμνονα του Αισχύλου.

Σε μια solo performance γνωρίζουμε την Ιφιγένεια ενός παράλληλου σύμπαντος, την Ιφιγένεια που διηγείται την πολύπαθη ζωή της, με αποκορύφωμα την θυσία της ώστε να μπορέσει ο ελληνικός στόλος να αναχωρήσει για την Τροία.

Μέσα από μια πολύχρωμη αφήγηση, η Ιφιγένεια αναρωτιέται γιατί έπρεπε να θυσιαστεί και να μην ζήσει μια απλή, ήρεμη ζωή. Συνεχίζει κατακρίνοντας τους πολέμους, την αδικία, την μοίρα.

Παρακολουθούμε μια Ιφιγένεια η οποία θέλει να ζήσει την αγάπη, τον έρωτα, να ενηλικιωθεί, να γεράσει όπως όλοι.

Μια παράσταση για τις ζωές που δεν ζήσαμε!

Γιάννης Κωνσταντινιδης: Αποφάσισα στα ξαφνικά να κάνω μια θεατρική κούρα βλέποντας μόνο σύγχρονα ελληνικά θεατρικά έργα κι έτσι είδα απόψε την παράσταση “Η Ιφιγένεια στο Άργος”, έναν μονόλογο που έχει γράψει, έχει σκηνοθετήσει και ερμηνεύει η Μαριτίνα Πάσσαρη. Το έργο στέκεται αρκετά στη διερώτηση γιατί η Ιφιγένεια -ως δραματικό πρόσωπο- επιθυμεί να θυσιαστεί.

Κάτι που, αν σκεφτούμε ότι ούτε θεές ούτε θεοί ούτε τίποτα σήμερα, είναι ένα πολύ εύλογο ερώτημα. Επειδή ταιριάζει πιστεύω με κείνο που θέτει και ο Καμύ με αφορμή τον Σίσυφο: αφού ο θεός που τον τιμώρησε πέθανε (περί τα τέλη του 19ου αι.) τι κάνει έκτοτε τον Σίσυφο να ανεβάζει κάθε φορά τον βράχο στην κορυφή του λόφου;

Γενικά, επειδή έχω δει αρκετά θεατρικά έργα που έχει γράψει η Μαριτίνα Πάσσαρη, έχω καταλήξει ότι όλα τους ορίζουν μια “γενεαλογία” μέσα από την οποία, ως συγγραφέας, θέλει να απαντά στο ερώτημα: “τι εστί γυναίκα;” και η απάντηση της να είναι αυτοπροσδιοριστική (και όχι ετεροπροσδιοριστική, του τύπου: “κομματάκι από το πλευρό του Αδάμ” και λοιπές τέτοιες προσκυνηματικές κοτσάνες στην πατριαρχική νομοτέλεια, ακόμα πιο ενοχλητικές στις μέρες μας όπου ο μασκουλινισμός προβαίνει στην έντρομη και διαταραγμένη του επέλαση).

Το άλλο ενδιαφέρον σε αυτό το έργο είναι ότι κάποια στιγμή κάνει ένα “τετακέ” στο χρόνο για να συναντήσει μια καθημερινή ιστορία στο σήμερα. Και μέσω αυτής να σταθεί, αν κατάλαβα σωστά, στο ότι η Ιφιγένεια-θύμα δεν είναι πρόβλημα προς φιλολογικούς στοχασμούς και συζητήσεις για την επίλυσή του, αλλά διαχρονικό και συνηθισμένο στην καθημερινότητα, χωρίς να έχει μεταβληθεί από τους αρχαίους χρόνους μέχρι τώρα, παρά είναι κάτι σαν ένα “εν ζωή απολίθωμα” στο ψυχικό πεδίο.