Η ευθανασία του Αλέξανδρου Βέλιου

0

Ο Αλέξανδρος Βέλιος έμαθε τον Σεπτέμβριο ότι έχει καρκίνο. Ξεκίνησε τις χημειοθεραπείες. Μάταια. Ο όγκος του μεγάλωσε. Η επιστήμη εγκατέλειψε την προσπάθεια. Και ο ίδιος αποφάσισε να κάνει ευθανασία.
Και επειδή, στην κυριολεξία, πρώτα τελειώνεις με τη ζωή και μετά με τη δημοσιογραφία, αποφάσισε να μιλήσει και να γράψει για όλο αυτό. «Εγώ και ο θάνατος μου. Το δικαίωμα στην ευθανασία» είναι ο τίτλος του βιβλίου που θα παρουσιάσει τον άλλο μήνα. Και την Πέμπτη εμφανίστηκε στο Star για να συγκλονίσει όσους τον είδαν. Και να παρηγορήσει όλους εμάς που ταϊζουμε ψευδαισθήσεις αθανασίας μήπως και ξορκίσουμε το φόβο μας μπροστά στον θάνατο.
Η επιστήμη εγκατέλειψε την προσπάθεια. Σε αυτές τις περιπτώσεις οι γιατροί δεν λένε πολλά: «Δύο με τρεις μήνες ζωής. Ισως και έξι». Ο Βέλιος φοβόταν τον θάνατο πριν από τον καρκίνο. Ελεγε στον εαυτό του εκείνες τις ιστορίες που γεννιούνται μέσα στη νύχτα μήπως και νικήσουν το φόβο ή τον πανικό. Και ζούσε λες και θα είχε για πάντα αύριο. «Φοβόμουν τρομακτικά και απωθούσα την ιδέα του θανάτου λέγοντας ότι είμαι άτρωτος, στο απυρόβλητο. Όταν όμως βρίσκεσαι μπροστά στον τοίχο, τι κάνεις; Χτυπάς το κεφάλι σου; Οχι. Το υπερβαίνεις. Και προσπαθείς να κατανικήσεις το φόβο σου, το φάσμα της ανυπαρξίας. Δεν μπορούσα να το διαχειριστώ. Το διαχειρίστηκα.»
Γρήγορα κατάλαβε πώς το τελευταίο διάστημα της ζωής του είναι και το πιο δημιουργικό. Και άρχισε να γράφει. Όχι για να περιγράψει τη διαδρομή του προς το τέλος, αλλά για να υπερασπιστεί το δικαίωμα στην ευθανασία. «Δεν είναι μόνο το δικαίωμα στο θάνατο. Είναι το δικαίωμα στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Κανένας ιερωμένος, κανένας νομοθέτης δεν έχει το δικαίωμα να μου πει πότε και πώς θα πεθάνω. Είναι μία προσωπική μου υπόθεση».

image

Θα το κάνει, λοιπόν, στη Ζυρίχη. «Είναι ένα ίδρυμα υποβοηθούμενης αυτοκτονίας, το μόνο που δέχεται ξένους. Σου δίνουν ένα ποτήρι, δηλώνεις για τελευταία φορά ότι το κάνεις με τη θέληση σου, πίνεις και σε λίγα λεπτά φεύγεις. Ακούγεται δύσκολο. Αλλά τι είναι για τους δικούς σου ανθρώπους και για σένα να λιώνεις σε ένα κρεβάτι;»

Ο Βέλιος θα επαναφέρει στην επικαιρότητα τη συζήτηση για την ευθανασία. Είναι δύσκολο, ως απίθανο, να τη μεταφέρει και στο τραπέζι του νομοθέτη. Αν θέλετε, είναι ακόμα νωρίς. Σε αυτά η Ελλάδα προσέρχεται ως η τελευταία των καιρών. Νομικά ο όρος της ευθανασίας δεν υφίσταται. Περιγράφεται, βέβαια, στο νομικό πλαίσιο των ανθρωποκτονιών: «Οποιος αποφάσισε και εκτέλεσε ανθρωποκτονία ύστερα από σπουδαία και επίπονη απαίτηση του θύματος και από οίκτο για αυτόν που έπασχε από ανίατη ασθένεια, τιμωρείται με φυλάκιση».

πηγη

Απάντηση