Μαρια Χρισταρά
Όταν όλοι ξεχνάμε τον νομο “για λίγο)
Η κουβέντα που άνοιξε για τη βαθμολόγηση του πολίτη με βάση τα χρέη του, με απειλές μέχρι και για αποκλεισμό από τα νοσοκομεία, δείχνει μια βαθιά διαστρεβλωμένη λογική. Το κράτος αντιμετωπίζει τον άνθρωπο αποκλειστικά σαν ταμειακή μηχανή, προσπερνώντας το προφανές, το να χρωστάς είναι συχνά θέμα επιβίωσης, ενώ το να γράφεις τους πάντες στα παλιά σου τα παπούτσια είναι καθαρή επιλογή.
Αν είναι να μπει ένας βαθμός στον καθένα μας, ας μπει εκεί που πραγματικά πονάει η κοινωνία, στη συνέπεια απέναντι στον συνάνθρωπο και το περιβάλλον. Οι αιτίες που κάνουν αυτή την αλλαγή οπτικής επιτακτική είναι αμείλικτες.
Η οικονομική στενότητα δεν είναι έγκλημα, η ασυνειδησία είναι. Ένας άνθρωπος που δεν έχει να πληρώσει την εφορία μπορεί να είναι ο πιο νοικοκύρης, ευγενικός και τυπικός γείτονας.
Αντίθετα, αυτός που έχει γεμάτο πορτοφόλι μπορεί να βάζει τροχό με 7 μποφόρ και 38⁰, να αφήνει βουνά τα ξερά κλαδιά όλο το καλοκαίρι και να κλείνει τις ράμπες των αναπήρων «για ένα λεπτό».
Το αόρατο κόστος της αμέλειας είναι καταστροφικό .Ένα ληξιπρόθεσμο χρέος δεν έκαψε ποτέ κανένα δάσος. Μια σπίθα όμως από κάποιον που πιστεύει ότι «ξέρει αυτός», ή τα μπάζα που πετάχτηκαν παράνομα στο ρέμα, προκαλούν ζημιές εκατομμυρίων και χάνονται περιουσίες. Η ανευθυνότητα κοστίζει πολύ ακριβότερα από μια απλή οφειλή.
Η ηχητική ρύπανση μέχρι το πρωί, τα σκουπίδια έξω από τον κάδο και η κατάληψη των πεζοδρομίων καταστρέφουν την υγεία και την αισθητική της ζωής μας. Όταν διαμαρτύρεσαι και εισπράττεις βρισιές, το πρόβλημα δεν είναι οικονομικό, είναι βαθιά πολιτισμικό.
Όταν το κράτος κυνηγάει μανιασμένα μόνο το χρήμα, αλλά κλείνει τα μάτια στον τσαμπουκά, τη βρωμιά και την αυθαιρεσία της γειτονιάς, ο πολίτης νιώθει μόνος και απροστάτευτος. Τότε επικρατεί ο νόμος του πιο θρασύ.
Αντί λοιπόν να απειλούμε ανθρώπους με αποκλεισμό από τα νοσοκομεία ,τις τράπεζες επειδή η ζωή τους ήρθε ανάποδα, ας κοιτάξουμε τι κάνει ο καθένας μας για το κοινό καλό. Η πραγματική αξία του πολίτη δεν μετριέται στον τραπεζικό του λογαριασμό, αλλά στο αν αφήνει τον άλλον να αναπνεύσει, να περπατήσει και να ζήσει με αξιοπρέπεια.
Και μην ξεχνάμε πως την κάρτα της αξιολόγησης γι’αυτούς που μας κυβερνούν σε όλες τις βαθμίδες την κρατάμε στο χέρι μας.Κάθε τέσσερα χρόνια είναι η ψήφος μας.
