Η ακακία, ως δέντρο, συμβολίζει την αθανασία,
την ηθική καθαρότητα και τη δύναμη της φύσης,
συχνά συνδεόμενη με την απουσία κακίας (αθωότητα).
Στη λογοτεχνία και τη μεταφορά, τα αποφθέγματα για την ακακία
επικεντρώνονται στην ομορφιά, τις ρίζες της,
και την ικανότητά της να ευδοκιμεί σε αντίξοες συνθήκες.
«Η υπερηφάνεια είναι σαν την όμορφη ακακία,
που υψώνει το κεφάλι της περήφανα
πάνω από τα γειτονικά δέντρα,
ξεχνώντας ότι κι αυτή, όπως κι εκείνα,
έχει τις ρίζες της στη λάσπη»
(Christian Nestell Bovee, 1862).
Στο Βυζάντιο, η «ακακία» ήταν ένα κυλινδρικό πουγκί με χώμα
που κρατούσε ο αυτοκράτορας,
συμβολίζοντας τη θνητότητα της ανθρώπινης φύσης.
Το γένος Acacia βαφτίστηκε
από την αρχαιοελληνική λέξη «ακή» (αιχμή),
λόγω των αγκαθωτών κλαδιών του.