Πάντα με ιντριγκάριζε το τι είναι αυτό που κάνει έναν άνθρωπο
να έχει την ανάγκη να «πειράξει» έναν τοίχο.
Γιατί δηλαδή απλά να μη γράψεις αυτό που σκέφτεσαι σε ένα τετράδιο;
Γιατί πρέπει να το γράψεις σε έναν τοίχο;
Είναι ματαιοδοξία; Είναι ανάγκη για έκφραση; Είναι κάτι άλλο;
Σίγουρα τα πράγματα είναι πολύ απλά στην περίπτωση
των καλλιτεχνών του δρόμου, των πραγματικών καλλιτεχνών του δρόμου,
αυτών που παίρνουν έναν ξεφτισμένο, άδειο, βαρετό τοίχο
και τον μετατρέπουν σε έργο τέχνης.
Γιατί σε τι χρησιμεύει ένας άδειος τοίχος, αν όχι ως καμβάς
για τις δημιουργικές ανησυχίες ενός ταλαντούχου ανθρώπου;
Θα μου πεις, είναι παράνομο. Είναι βανδαλισμός.
Ναι, το ξέρω. Αλλά αν είναι ένας βανδαλισμός
να κάνει την πόλη μου πιο όμορφη, τότε μου αρέσει.
Και ναι, αυτό ισχύει ακόμα κι αν πρόκειται για τον δικό μου τοίχο.
Αυτό βέβαια, τονίζω, ισχύει για τους καλλιτέχνες του δρόμου.
Όχι για τους άλλους που γεμίζουν με «ταγκιές» τους τοίχους
για να δείξουν ότι η περιοχή είναι δική τους,
με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που τα σκυλιά «σημαδεύουν» τα δέντρα
για να οριοθετήσουν την περιοχή τους.
Πηγή
