Πέρασαν κιόλας σαράντα περίπου ημέρες από την ημέρα που έφυγε από κοντά μας, «από την των προσκαίρων ζωήν», ο αγαπημένος μας Νίκος Ταγαράς, καταξιωμένος πολιτικός μηχανικός ασκήσας το επάγγελμα επί πολλά χρόνια (το οποίο, σημειωτέον, και δεν εγκατέλειψε ποτέ) προτού στραφεί στην πολιτική, αρχικά στην αυτοδιοίκηση ως Δήμαρχος Τενέας και κατόπιν Νομάρχης Κορινθίας, αργότερα δε και στην κεντρική πολιτική σκηνή ως Βουλευτής Κορινθίας, Υφυπουργός Περιβάλλοντος, και Αναπληρωτής Υπουργός Περιβάλλοντος, καταλιπών σημαντικότατο- σε έκταση και σπουδαιότητα – έργο σε όλες αυτές τις θέσεις, τις οποίες συνειδητά και με πάθος υπηρέτησε.
Αλλά για μας ήταν – και έτσι θα παραμείνει στις καρδιές μας – φίλος αγαπημένος, συμμαθητής και συνοδοιπόρος των μαθητικών μας χρόνων, με τον οποίο συμπορευθήκαμε και μοιρασθήκαμε λύπες και χαρές, αγωνίες και καρδιοχτύπια, επιτυχίες και αποτυχίες, πόθους και όνειρα των νεανικών μας χρόνων.
Τα βήματά μας διασταυρώθηκαν, πριν από πενήντα περίπου χρόνια, στα θρανία του Πρακτικού Τμήματος του (τότε) Γυμνασίου Αρρένων Κορίνθου.
Εκ των αρίστων μαθητών, διακρινόμενος για το ήθος, την πραότητα, την μετριοπάθεια και ευγένεια του χαρακτήρα του, αλλά ταυτόχρονα και την οξύνοια, την επιμέλεια, την ακάματη εργατικότητα, το κριτικό πνεύμα, την ετοιμότητα και ψυχραιμία και την πρωτοτυπία της σκέψης του, με ιδιαίτερη έφεση και αγάπη για τα Μαθηματικά και ιδιαιτέρως για τη Γεωμετρία, η οποία – ειρήσθω εν παρόδω – συνιστά ένα από τα μεγαλύτερα και υψηλότερα επιτεύγματα του αρχαίου Ελληνικού Πνεύματος και συνάμα της παγκόσμιας επιστήμης μέχρι και σήμερα.
Παιδί αγροτικής οικογένειας του Χιλιομοδιού, υπήρξε αυτοδημιούργητος και αγωνιστής της ζωής – όπως άλλωστε και οι περισσότεροι της γενιάς μας – στηριζόμενος πάντοτε στις δικές του, αποκλειστικά και μόνον, δυνάμεις δηλ. στην ποιότητά και αξία του ως ανθρώπου κατ’ αρχήν και ως επιστήμονος.
Υπήρξε άνθρωπος με καθάριο βλέμμα και ίσια περπατησιά στη ζωή, με αξίες και σταθερές αρχές, αλλά και βαθιά αίσθηση αξιοπρέπειας και ευθύνης και υπό την έννοια αυτή – ας μου επιτραπεί η έκφραση – «μοναχικός καβαλάρης» σε ένα κόσμο αναξιοκρατίας, νεποτισμού, συμβιβασμών, σκοπιμοτήτων και ακραίας διαφθοράς.
Αγωνίσθηκε με θάρρος και πάθος, πίστη, υπομονή και επιμονή, αλλά ταυτόχρονα και με ευγένεια και πραότητα για μια καλύτερη ζωή, για ένα καλύτερο αύριο στην Πατρίδα μας.
Έτσι έδωσε και την προσωπική του μάχη ενάντια στην ασθένεια που τον κτύπησε ύπουλα, πολεμώντας γενναία και καρτερικά, για αρκετά χρόνια, αρνούμενος όλο αυτό το διάστημα να αποσυρθεί από την ενεργό δράση, για να υποκύψει εν τέλει στην κοινή των ανθρώπων μοίρα αφήνοντας βεβαίως μεγάλο και δυσαναπλήρωτο κενό αλλά ταυτόχρονα και βαριά παρακαταθήκη και βαθύ το αποτύπωμά του στον μάταιο αυτό κόσμο.
Ο φίλτατος Νίκος υπήρξε, κατά τον επίγειο βίο του, αυτό που οι αρχαίοι Έλληνες ονόμαζαν «καλός καγαθός» και είχε βεβαίως παρά πολλά ακόμα να δώσει στην Ελληνική κοινωνία και την Πατρίδα – και τούτο τονίσθηκε από όλους – πλην όμως άλλα τα ανθρώπινα μέτρα και κριτήρια και άλλα τα του Θεού ο οποίος, όπως λέγουν οι Πατέρες, παίρνει τον καθένα από μας την καλύτερη για τον άνθρωπο ώρα.
Ασφαλώς, ο αποχωρισμός αγαπημένων και προσφιλών προσώπων είναι πικρός και οδυνηρός και τούτο βεβαίως είναι ανθρώπινο συναίσθημα.
«Θρηνώ και οδύρομαι όταν εννοήσω τον θάνατον», μας λέγει ένας από τους ύμνους της Εξοδίου Ακολουθίας, του υπέροχου αυτού ποιήματος του Ιωάννου Δαμασκηνού (κατά το μεγαλύτερο μέρος του).
Αλλ’ όμως δεν πρέπει να μας διαφεύγει το (μόνο βέβαιο) γεγονός ότι από τον μάταιο αυτό κόσμο είμαστε «περαστικοί», ένοικοι και όχι κάτοικοι, «μέτοικοι» και «πάροικοι» κατά τον Μέγα Απόστολο Παύλο.
Δεν είναι ο προορισμός του ανθρώπου η Γη – ο μάταιος και φθαρτός αυτός κόσμος – προορισμός του ανθρώπου είναι ο Ουρανός (η ετυμολογία και μόνον της λέξης «άνθρωπος» τούτο υποδηλώνει σαφώς) και η ζωή δεν τελειώνει στον τάφο.
Και αυτό το τελευταίο μας το δίδαξε, πριν από τον Χριστό, ο θείος Πλάτων και μάλιστα κατά τρόπο απόλυτο, κηρύξας το «σώμα» ως την φυλακή της «ψυχής», η οποία με τον θάνατο – κατά τον Πλάτωνα πάντοτε – απελευθερώνεται από τα δεσμά της.
Ο φίλτατος Νίκος, άνθρωπος της ουσίας και των έργων, καταλιπών (ως ήδη προελέχθη) πλουσιότατο και σημαντικότατο πολυσχιδές έργο, κατά την επίγεια ζωή του, θα παραμείνει ζωντανός και παρών στη μνήμη και την καρδιά όλων μας, των συμμαθητών, των συναδέλφων του, του Κορινθιακού λαού, αλλά βεβαίως και στη συλλογική μνήμη του Ελληνικού λαού αφού το κύκνειο άσμα του που φέρει βαθιά και ανεξίτηλη την προσωπική του σφραγίδα, το (ιδιαίτερης σημασίας) νομοσχέδιο για τον χωροταξικό σχεδιασμό αφορά τη σύμπασα χώρα.
Και αυτό, το να τον θυμούνται δηλαδή και να τον μνημονεύουν οι άνθρωποι, συνιστά και το καλύτερο μνημόσυνο στη μνήμη του.
Εξ’ άλλου, στην περίπτωση του φίλτατου Νίκου, νομίζω, δεν θα ήταν υπερβολή να λεχθεί ότι ισχύει ο Ευαγγελικός λόγος «Καν οι άνθρωποι σιωπήσουσι οι λίθοι κεκράξωνται».
Με αυτές τις σκέψεις, φίλε αγαπημένε, συμμαθητά και συνοδοιπόρε των νεανικών μας χρόνων, αξέχαστε Νίκο, οι συμμαθητές σου από το Γυμνάσιο Αρρένων Κορίνθου, δι’ εμού, σε αποχαιρετούμε και σου ευχόμαστε «Καλό Παράδεισο».
Στην αγαπημένη σου οικογένεια, εκφράζουμε τα θερμά και ειλικρινή, εκ βαθέων, συλλυπητήρια και ευχόμαστε την εξ’ Ύψους Παρηγορία και πλούσιες τις δωρεές του Κυρίου.
Φίλε αγαπημένε, Καλή Αντάμωση στην Άνω Ιερουσαλήμ!
Σταύρος Σάμιος,
02-VII-2026.
